როგორც ოსკარის წლევანდელი დაჯილდოების მრავალი სხვა კატეგორია, საუკეთესო ოპერატორული ნამუშევრის კატეგორიაც მართლაც ისეთი შეგრძნებას ტოვებს, რომ ხუთივე ნომინანტი აბსოლუტურად ყველაზე ღირსეულია. ამ ხუთ ნომინანტს შორის გვყავს სამი ოპერატორი, რომლებიც პირველად მიიღებენ ნომინაციას, ასევე ორი კანდიდატი, რომლებიც წელს უკვე მესამე ნომინაციას იღებენ. წლევანდელი ნომინანტები არა მხოლოდ წარმოაჩენენ თავიანთ ხელობაში საუკეთესოებს, რომლებმაც უკვე გაითქვეს სახელი, არამედ ამტკიცებენ, რომ ოპერატორთა მომავალი თაობა უკვე აკეთებს ძლიერ ნამუშევრებს. ხუთი აბსოლუტურად განსაცვიფრებელი ფილმიდან ასარჩევად, წარმოგიდგენთ წლევანდელი საუკეთესო ოპერატორული ნამუშევრის კატეგორიის ხუთ ნომინანტს, რეიტინგის მიხედვით. ჯოშ სეფდის ფილმში „მარტი სუპრიმი“ არის სცენა, სადაც მარტი მაუზერი (ტიმოთი შალამე) აღნიშნავს, თუ რაოდენ რთულია თეთრი პინგ-პონგის ბურთის დანახვა თეთრ ზედაპირზე, და ამის საპირისპიროდ, გვთავაზობს თავის ნარინჯისფერ ბურთს, რომელიც გამოირჩევა იმის მიუხედავად, თუ სად არის ის. „მარტი სუპრიმში“ ოპერატორი დრაიუს ხონჯი შალამეს მარტის ისე იღებს, როგორც ამ ნარინჯისფერ ბურთს, რომელსაც თვალს ვერ მოსწყვეტ, სიკაშკაშეს ბნელ სამყაროში, რომლიდანაც ის ცდილობს თავის დაღწევას. ხონჯის ნამუშევარი გვაგრძნობინებს 50-იანი წლების ნიუ-იორკის სიმძიმესა და ბინძურ ატმოსფეროს, ასევე იმ ადამიანების ელეგანტურობას, ვინც მარტიზე უკეთეს მდგომარეობაშია და რისკენაც ის ისწრაფვის. ბნელად განათებული პინგ-პონგის ტურნირებიდან, რომლებიც ამ მატჩებს მასიურ სპორტულ მოვლენებად წარმოაჩენენ, ფილმის ბოლოს საავადმყოფოს მკაცრ განათებამდე, ხონჯი ყოველთვის პოულობს ზუსტად იმ შეგრძნებას, რაც ამ ფილმს სჭირდება. ხონჯი ამ კატეგორიაში სამჯერ იყო ნომინირებული: 1997 წელს „ევიტასთვის“ და 2023 წელს „ბარდო: ჭეშმარიტების მუჭის ყალბი ქრონიკისთვის“, და მართლაც შოკისმომგვრელია, რომ მისი ნამუშევრის გათვალისწინებით, ის მეტჯერ არ ყოფილა ნომინირებული. წლევანდელი ყველა ნომინანტიდან, ხონჯის, ალბათ, ყველაზე შთამბეჭდავი 2025 წელი ჰქონდა, რადგან მან ასევე გადაიღო არი ასტერის „ედინგტონი“ და ბონგ ჯუნ-ჰოს „მიკი 17“. ამის მიღმა, კიდევ უფრო გასაკვირია, რომ ხონჯი მეტად არ ყოფილა ნომინირებული, რადგან მისი ნამუშევარი მართლაც განსაცვიფრებელია. მან პირველად იმუშავა სეფდისთან ფილმზე „გაუჭრელი ძვირფასი ქვები“ და იყო ოპერატორი ისეთი ფილმების, როგორიცაა „შვიდი“, „ოქჯა“, „პანიკის ოთახი“, „შუაღამე პარიზში“ და მიხაელ ჰანეკეს 2007 წლის რიმეიქი „სასაცილო თამაშები“. მისი აქამდე არსებული ფილმოგრაფიის მიხედვით, ხონჯი, ალბათ, ამ სიაში ყველაზე მეტად იმსახურებს ამ ჯილდოს, მისი ისტორიის გათვალისწინებით, მაგრამ ეს მაინც, ალბათ, არ იქნება მისი წელი, სხვა ნომინანტების სიძლიერის გათვალისწინებით. აღსანიშნავია, რომ „ერთი ბრძოლა მეორის მიყოლებით“ ოპერატორ მაიკლ ბაუმანისთვის მხოლოდ მეორე ფილმია, მაგრამ მან უკვე მოასწრო სახელის გათქმა პოლ თომას ანდერსონის უახლეს ნამუშევარში შესრულებული წარმოუდგენელი შრომით. ბაუმანის პირველი ფილმი ასევე ანდერსონთან ერთად იყო „ძირტკბილას პიცა“, მანამდე კი ის მუშაობდა რაიან მერფის ისეთ შოუებზე, როგორებიცაა „ამერიკული საშინელებათა ისტორიები“, „უთანხმოება“ და „მონსტრი“. მიუხედავად ამისა, შეიძლება ითქვას, რომ მისი საუკეთესო ნამუშევარი ჯერჯერობით 2025 წლის საუკეთესო ფილმშია. „ერთი ბრძოლა მეორის მიყოლებით“ მაყურებელს ნამდვილ მოგზაურობაში მიჰყავს კალიფორნიის მასშტაბით ათწლეულების განმავლობაში, და ეს ყველაფერი დიდწილად ბაუმანის უნარის წყალობით მუშაობს, რომ ყოველი ახალი ლოკაცია ზუსტად ისეთი ვიზუალითა და შეგრძნებით შექმნას, როგორიც საჭიროა. როდესაც ფილმის პირველ სეგმენტში „ფრანგულ 75“-ს მივყვებით, სრულყოფილი ტონის მიღწევა ამ ეპიზოდს დაძაბულსა და შემაშფოთებელს ხდის. სანამ პეტ კალჰუნი (ლეონარდო დიკაპრიო) თავისი ქალიშვილისკენ მიემართება, „ერთი ბრძოლა მეორის მიყოლებით“ სავსეა შესანიშნავი კადრებით, როგორიცაა ბავშვები, რომლებიც სახურავიდან სახურავზე ხტებიან, ან საშობაო ავანტიურისტთა კლუბის უხერხული შეხვედრები. მაგრამ ფილმის მთავარი ღირსება გორაკიან გზაზე მიმავალი ფინალური დევნაა. ის, თუ როგორ მოძრაობს ბაუმანი კამერას, მაგალითად, როდესაც უილა (ჩეის ინფინიტი) მანქანაში ჯდება, ან როგორი დამაბრმავებელი ჩანს მზე, ეს ყველაფერი ბაუმანის შესანიშნავ არჩევანზე მეტყველებს, რაც ამ ისტორიას უზომოდ ამაღლებს. იმედია, მომავალში ბაუმანსა და ანდერსონს კიდევ ვიხილავთ ერთად მომუშავეებს. დენ ლაუსტენი და გილერმო დელ ტორო იდეალურად ერწყმიან ერთმანეთს, და ლაუსტენმა იცის, როგორ შექმნას დელ ტოროს გოთიკური ისტორიები სრულყოფილებამდე. წყვილმა პირველად ითანამშრომლა დელ ტოროს ფილმზე „ჟოლოსფერი მწვერვალი“, და მათმა ბოლო სამმა ერთობლივმა ნამუშევარმა — „საუკეთესო ფილმის“ ოსკარის მფლობელმა „წყლის ფორმა“, „კოშმარების ხეივანი“ და ახლა „ფრანკენშტეინი“ — ლაუსტენს ოპერატორული ნამუშევრის კატეგორიაში დამსახურებული ნომინაციები მოუტანა. დელ ტოროსთან მუშაობის გარდა, ლაუსტენი ასევე მუშაობდა 2023 წლის „იისფერ ფერზე“ და ყველა „ჯონ უიკის“ ფილმზე „ჯონ უიკი: თავი 2“-ის შემდეგ. ფილმისთვის, რომელიც ასე დამოკიდებულია ჩრდილებსა და სიბნელეზე, როდესაც შევდივართ ვიქტორ ფრანკენშტეინის (ოსკარ აიზეკი) ციხესიმაგრეში და იმ კამერებში, სადაც მისი მონსტრი (ჯეიკობ ელორდი) არის დაცული, ამ ფილმის ეფექტურობის დიდი ნაწილი ლაუსტენის მიერ სტილისა და განწყობის შექმნაზეა დამოკიდებული, რასაც ის აქ შესანიშნავად აკეთებს. ღამით ჩირაღდნებით მოსიარულე ჯგუფიდან დაწყებული, ჩრდილოეთ პოლუსის დამთრგუნველ სიკაშკაშემდე, „ფრანკენშტეინი“ მართლაც განმაცვიფრებელი ფილმია ყველა კადრში. ბოლო საუკუნის ფილმებში ფრანკენშტეინის უამრავი ადაპტაცია გვინახავს, მაგრამ დელ ტოროს უახლეს ნამუშევარში ლაუსტენის შრომა, ალბათ, მათგან ყველაზე მშვენიერია. კლინტ ბენტლის „მატარებლის სიზმრები“ არა მხოლოდ ახერხებს იმის შეგრძნებას, რომ ჩვენ ვიღებთ