ოსკარის ყველა კატეგორიიდან, საუკეთესო მსახიობი ქალის ნომინაციას აქვს ყველაზე საინტერესო ბოლო ისტორია. ან კონკურსი ბოლო წუთამდე დაძაბული რჩება, როგორც ეს მოხდა ემა სტოუნსა და ლილი გლადსტოუნს შორის 2023-24 წლებში, ან დიდი სიურპრიზით მთავრდება, როგორც ეს იყო ოლივია კოლმანის გამარჯვებაზე სავარაუდო გამარჯვებულ გლენ კლოუზზე 2019 წლის ოსკარის დაჯილდოებაზე. მისი პოზიცია, როგორც ერთ-ერთი ბოლო ჯილდოსი, ჩვეულებრივ უზრუნველყოფს ცერემონიის ბოლოს გარკვეულ სანახაობრიობას. თუმცა, წელს ეს უკიდურესად ნაკლებად სავარაუდოა. სინამდვილეში, ეს არის 2026 წლის ოსკარის ერთადერთი სამსახიობო კატეგორია, რომელიც უკვე გადაწყვეტილი ჩანს. ჯესი ბაქლიმ აქამდე ყველა წინასწარი ჯილდო მოიგო და თითქმის ნამდვილად გაიმარჯვებს. მაგრამ ნამდვილად არის თუ არა მისი შესრულება წლის საუკეთესო? საუკეთესო ფილმისა და საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ნომინანტების ჩემი სიების შემდეგ, წარმოგიდგენთ 2026 წლის საუკეთესო მსახიობი ქალის ნომინანტების ჩემს რეიტინგს, „უარესიდან“ „საუკეთესოსკენ“. უკვე აღვნიშნე, რომ „მღეროდა სიმღერა ლურჯი“ (Song Sung Blue) არ უნდა ყოფილიყო ოსკარის ფილმი, მაგრამ ადვილი მისახვედრია, თუ რა დაინახეს მასში ამომრჩევლებმა. ქეით ჰადსონის შესრულება განსაკუთრებით კარგია ფილმის ადრეულ ნაწილში, როდესაც მისი და ჰიუ ჯეკმანის პერსონაჟები თანდათან და სიხარულით აცნობიერებენ, რომ საშუალო ასაკში იპოვეს თავიანთი ცხოვრების სიყვარული. ის ძალიან ეფექტურად ურევს თავის კინოვარსკვლავურ ბრწყინვალებას ძალიან მიწიერ სითბოს, აერთიანებს განსაკუთრებულობისა და ადამიანურობის წინააღმდეგობებს. ეს კიდევ ერთი შესანიშნავი შეხსენებაა იმისა, რაც აუდიტორიამ იცოდა „თითქმის ცნობილის“ შემდეგ: ჰადსონი ეკრანზე არაჩვეულებრივად ადვილია შეუყვარდეს. ფილმის დრამატული შემობრუნება შუა ნაწილში უფრო პრობლემატურია. ჰადსონი ამას კარგად უმკლავდება და მისი არჩევანი შთამბეჭდავია, მაგრამ „მღეროდა სიმღერა ლურჯი“ მის შესრულებას ძალიან არარეალურ კონტექსტში ათავსებს. ეს იხსენებს აკადემიის ძველ ტრადიციას, დააჯილდოოს „მამაცი“ მსახიობები, რომლებიც ბედავენ არამიმზიდველად გამოჩენას. ეს არ არის სამართლიანი ჰადსონის მიმართ, ვისი ნამუშევარიც ამ როლში უკეთესია, ვიდრე ეს დახასიათება გვთავაზობს. მაგრამ ეს უბრალოდ არ არის წლის ხუთი საუკეთესო შესრულებიდან ერთ-ერთი. მას ამ სიაში მხოლოდ ბოლო ადგილი ეკუთვნის. ემა სტოუნმა ოსკარების წარმატების ისეთ დონეს მიაღწია, რომ მის ნომინაციას გარკვეული უკმაყოფილება მოჰყვა, მაგრამ ამ დონეს უმიზეზოდ არ აღწევს ადამიანი. გორგოს ლანთიმოსთან მიმდინარე შემოქმედებით პარტნიორობაში არის რაღაც, რაც მის ნიჭის სრულ სპექტრს ავლენს. „ფავორიტის“ შემდეგ, მან გააცნობიერა, რომ მისი დახვეწილი კომედიური ტაიმინგი ერთგვარ დრამატულ სიზუსტეში გადადის; ტონის კონტროლი, როცა მას ლანთიმოსის მიერ მიცემული თავისუფლება აქვს, საკმაოდ განსაკუთრებულია. მისი შესრულება „ბუგონიაში“ (Bugonia) მთლიანად ტონის კონტროლზეა აგებული, რისთვისაც ის მუდმივად ებრძვის თავის თანაბრად შესანიშნავ პარტნიორს, ჯესი პლემონსს. პლემონსის გამტაცებელი სტოუნის გატაცებულ პერსონაჟს უცხოპლანეტელად მიიჩნევს, და მე არც კი ვიოცნებებდი ფილმის სიუჟეტის გამხელაზე ამ იდეის გარშემო. მაგრამ სტოუნი იმდენად სრულყოფილად განასახიერებს კორპორატიულ, მედია-ტრენირებულ ქცევას, რომელიც იმდენად არაადამიანურია, რომ მისი პერსონაჟი შეიძლება მართლაც ასეთი იყოს. ის ნამდვილად იმსახურებს თავის მეხუთე სამსახიობო ოსკარის ნომინაციას. მის მიერ გაკეთებული ყოველი პატარა არჩევანი მომხიბვლელია. ახლა შევდივართ იმ დიაპაზონში, რასაც ღირსეულ გამარჯვებულებად მივიჩნევ, თუმცა წელს ნამდვილი ფავორიტი ჩემი არჩევანი არ იქნებოდა. ჯესი ბაქლი თავისი თაობის ერთ-ერთი ყველაზე ნიჭიერი მსახიობია, რაც მე მჯეროდა მას შემდეგ, რაც პირველად ვნახე იგი დაუფასებელ ფილმში „ვფიქრობ დასრულებაზე“ (I'm Thinking of Ending Things). მას აქვს არაჩვეულებრივი უნარი იყოს სრულად და მყისიერად გასაგები, თითქოს ჩვენ განვიცდით მისი პერსონაჟის ფიქრებსა და გრძნობებს ისევე სრულად, როგორც ის. ფილმ „ჰამნეტში“ (Hamnet) ის ამ ნიჭს გამანადგურებელი ეფექტით იყენებს. ის გადმოსცემს მშობლის მწუხარებას დაკარგული შვილის გამო ისეთი უხეში გზით, რომ მისი ყურება თითქმის აუტანელია. ფილმის მეორე ნახევარში მისი ვირტუოზული სცენები ყველაზე ძლიერ შთაბეჭდილებას ტოვებს, და სწორედ ეს შთაბეჭდილება მოუტანს ბაქლის მის პირველ ოსკარს. მაგრამ „ჰამნეტის“ პირველი ნახევარი არ არის იგივე კალიბრის. ფილმი მთლიანობაში არც ისე ბევრს აკეთებს სიყვარულისა და ოჯახის შექმნის ნაწილებით, რამდენიც შეეძლო გაეკეთებინა, და თუმცა არაზუსტი იქნებოდა ამის ბრალდება ბაქლისთვის, მე უბრალოდ არ ვიყავი ისე ჩართული მისი შესრულების ამ ნაწილში. იგივე არ შეიძლება ითქვას ორ შესრულებაზე, რომლებიც მას მოსდევს ამ სიაში. ვერასოდეს ვიფიქრებდი, მაგრამ 2025 წელს ერთ-ერთი ყველაზე მომხიბვლელი რამ, რაც ვნახე, იყო რენატე რეინსვე, რომელსაც სცენის შიში ჰქონდა. ეს იქნება ერთ-ერთი ის კინომომენტი, რომელიც ამ წლიდან მემახსოვრება. და ეს მხოლოდ მცირე ნაწილია მისი ბუნებრივი, ემოციურად დახვეწილი ნამუშევრის ფილმ „სენტიმენტალურ ღირებულებაში“ (Sentimental Value), ფილმში, რომელიც ხშირად ენდობა თავისი მსახიობების სახეებს, რომ გადმოსცეს ის, რაც დიალოგის მიღმა არსებობს. რეინსვე ამაში უმეტესობაზე უკეთესია. მისი შესრულების მაგია არის გრძნობების სიღრმე, რომელსაც ის თვალების მიღმა ინარჩუნებს; მასზე შეხედვა ჰგავს საშიშად სავსე ჭიქის ყურებას. სწორედ ეს ხდის მის პერსონაჟს ასეთ დიდ მსახიობს – ემოციის იმ წყაროს ასეთი მარტივად ხელმისაწვდომობას – მაგრამ ეს ასევე ართულებს ცხოვრებას. საბოლოოდ, რაც უთქმელი იყო, ბოლოს ხმამაღლა ითქვა, და ეს მომენტი იმდენად კათარზისულია, რადგან რეინსვე ამ ფარულ...