ოსკარი კინემატოგრაფიის ყველაზე პრესტიჟული ჯილდოა და ხელოვნების საუკეთესო გამოვლინების ზეიმი, შექმნილი იმისთვის, რომ აღიაროს და შეაქოს ყველაზე ბრწყინვალე მიღწევები საშუალების ყველა დისციპლინაში. თუმცა, დროის სვლა ყოველთვის ასეთი კეთილგანწყობილი არ არის და ყველა აღიარებული და მარადიული შედევრისთვის, რომელმაც საუკეთესო ფილმის ოსკარი მოიგო, უამრავი ოსკარიც გაცემულა ისეთი ნამუშევრებისთვის, რომელთა ყურება დღეს საკმაოდ რთულია. ეს არ ნიშნავს, რომ ეს ფილმები თავისთავად ცუდია. პირიქით, უნდა აღვნიშნოთ, თუ რამდენად შეიცვალა საზოგადოება ბოლო 100 წლის განმავლობაში და როგორ შემცირდა იმ ფილმების მიმზიდველობა, რომლებიც ოდესღაც კინემატოგრაფიული ხელოვნების მწვერვალად ითვლებოდა, მაშინ როდესაც მათი ზოგიერთი თანამედროვე მაინც აქტუალური რჩება. ადრეული ჰოლივუდის ჰიტებიდან, რომლებმაც ტექნიკური თვალსაზრისით ვერ გაუძლეს დროს, შუა საუკუნის მელოდრამებსა და მიუზიკლებამდე, რომლებიც საშინლად მოძველებულ სოციალურ ღირებულებებს აჩვენებენ, და თუნდაც ზოგიერთი უფრო თანამედროვე წარუმატებელი მცდელობები, რომლებიც სწრაფად იქცა საეჭვო არჩევნებად, ამ საუკეთესო სურათის გამარჯვებულებმა საერთოდ ვერ გაუძლეს დროის გამოცდას. თავისი ეპოქის პროდუქტი, „ბროდვეის მელოდია“ (The Broadway Melody) უდავოდ მნიშვნელოვანი ფილმია ოსკარის ისტორიაში. ის აღნიშნავს პირველ ხმოვან ფილმს, რომელმაც საუკეთესო სურათის ოსკარი მოიგო და ერთ-ერთ პირველ ფილმს, რომელშიც Technicolor იქნა გამოყენებული. მისი პიონერული ამბიცია საქებარი და შთამბეჭდავია დღესაც კი. სხვა ელემენტები არც ისე მოხდენილად დაბერებულა: ტექნიკური შესრულებიდან დაწყებული, სიუჟეტით, პერსონაჟებითა და შესრულებით, და თუნდაც მისი მუსიკალური ნომრებით დამთავრებული – დღეს მათთან კავშირის დამყარება რთულია. მისი არათანმიმდევრული ხმის მიქსი ყველაზე ყურადღების გამფანტველი ნაკლია. ეს გასაგები გართულებაა იმისთვის, რომ ის ერთ-ერთი პირველი „მოლაპარაკე“ ფილმი იყო, მაგრამ ის მაინც აშორებს მაყურებელს ამბისგან მნიშვნელოვან მომენტებში. გარდა ამისა, სუსტი და კლიშეური მელოდრამა არაბუნებრივად ეჯახება მის ყველზე შესრულებულ მსახიობობას, ფაქტი, რომელიც მხოლოდ აძლიერებს მისი ნარატივის ზედაპირულობას და ფილმის მიერ ასახულ მოძველებულ სოციალურ ღირებულებებს. არსებითად, „ბროდვეის მელოდია“ თავისი დროის შთამბეჭდავი პროდუქტია, მაგრამ ის მაინც თავისი დროის პროდუქტია და მისი მოყოლის სტილი, თემატური ინტერესები და მოუხერხებელი შესრულება მცირე ინტერესს იწვევს მაყურებელში გამოსვლიდან თითქმის ერთი საუკუნის შემდეგ. „ამერიკული სილამაზის“ (American Beauty) ცუდად დაბერების ყველაზე აშკარა მიზეზი შესაძლოა იყოს კევინ სპეისის საჯაროდ განვითარებული სკანდალი, რაც განსაკუთრებით უსიამოვნოს ხდის მას მოხუცებულ პერსონაჟის განსახიერების ყურების ნებისმიერ მცდელობას. მიუხედავად ამისა, ეს ნამდვილად არ არის ერთადერთი მიზეზი, რის გამოც 1999 წლის საუკეთესო სურათის გამარჯვებულის მიმზიდველობა წლების განმავლობაში შემცირდა. ის მოგვითხრობს საშუალო ასაკის მამაკაცზე, რომელიც ერთი შეხედვით იდილიურ გარეუბნის ცხოვრებით ცხოვრობს, მაგრამ დეპრესიაში ვარდება, რასაც ხელს არ უწყობს მისი ახალაღმოჩენილი ლტოლვა თინეიჯერი ქალიშვილის მეგობრის მიმართ. მიუხედავად იმისა, რომ სიუჟეტის წინაპირობა შეიძლება პრობლემურად ჩაითვალოს, „ამერიკული სილამაზე“ მას გონივრულად ახორციელებს მელანქოლიური გულწრფელობით, რომელიც ლესტერის (სპეისი) აკვიატებას ჯანსაღად ან მისაღებად არ განიხილავს. თუმცა, მისი ფოკუსირება საშუალო ფენის ცხოვრების ნაკლოვანებებზე ვიწროა, ლესტერის ისტორიის კიდეები ზედაპირული კარიკატურებითაა სავსე. თავად სიუჟეტი ავტორების თვითკმაყოფილ განდიდებას ასახავს, რაც ახლა, უფრო მეტად ვიდრე ოდესმე, უბრალოდ არ ეხმიანება მასებს. მისი სატირული ტონი კვლავ ინარჩუნებს სიმკვეთრეს, მაგრამ ის კომენტარს აკეთებს სოციალური შფოთვის მოძველებულ იდეაზე. იმის გათვალისწინებით, რომ 1999 წელს ასევე გამოვიდა ისეთი ფილმები, როგორიცაა „მაგნოლია“, „ფართოდ დახუჭული თვალები“, „მებრძოლთა კლუბი“ და „მატრიცა“, „ამერიკული სილამაზის“ საუკეთესო სურათის ოსკარის მოგება დღეს განსაკუთრებით ძნელია მისაღებად. მრავალი სხვა ადრეული საუკეთესო სურათის გამარჯვებულის მსგავსად, რომლებმაც ნაკლებად მოხდენილად დაბერდნენ, „დიდი ზიგფელდი“ (The Great Ziegfeld) წარმოების საოცარი მიღწევაა, განსაკუთრებით მისი დროისთვის. სამწუხაროდ, მისი ხანგრძლივობა დამძიმებულია მისი ზედაპირული თემატური გავლენითა და არქაული ამბის მოყოლით. სამგზის ოსკაროსნის შემთხვევაში, ის ასევე წარმოადგენს გადაჭარბებულად გლამურულ და არაავთენტურ ბიოგრაფიულ ფილმს ფლორენც ზიგფელდ უმცროსზე, ამერიკელ ბროდვეის იმპრესარიოზე, რომელიც მე-20 საუკუნის ადრეულ ნაწილში ამ სფეროს საკვანძო ფიგურა იყო. ზიგფელდის ქვრივის, ბილი ბერკის, აქტიური მონაწილეობით შექმნილი „დიდი ზიგფელდი“ გადაუხვევს ზიგფელდის (უილიამ პაუელი) ცხოვრების უფრო დაუნდობელ და ამორალურ ასპექტებს, რათა წარმოადგინოს ცოცხალი მუსიკალური დრამა, რომელიც ხაზს უსვამს მის სწრაფ აღმასვლას 1920-იან წლებში, სასიყვარულო სამკუთხედის ინტრიგასთან ერთად. ეს არ არის საკმარისი ფილმის გიგანტური სამსაათიანი ხანგრძლივობის შესანარჩუნებლად, რაც უზრუნველყოფს, რომ „დიდი ზიგფელდის“ მიმზიდველობა დროთა განმავლობაში შემცირდა, როგორც ისტორიულად არაზუსტი და არადამაჯერებელი ბიოგრაფიული მიუზიკლი, რომელიც შესრულებულია ისე, რომ უბრალოდ არ ეხმიანება დღევანდელ მაყურებელს. სცენური პიესის ეკრანზე ადაპტაცია ყოველთვის რთული ამოცანაა. თანამედროვე ფილმებსაც კი, რომლებიც ასეთ წამოწყებას ახორციელებენ, ხშირად უჭირთ სწორი ბალანსის პოვნა ორიგინალური ფორმის სტილისა და ამბის პატივისცემასა და კინოსთვის უნიკალურად ხელმისაწვდომი ინსტრუმენტების გამოყენებას შორის, რათა შექმნან დიდი ეკრანისთვის შესაფერისი სანახაობა. 1933 წლის „კავალკადა“ (Cavalcade) განიცდის იმას, რომ ის უბრალოდ ნოელ ქოვარდის 1931 წლის პიესის სტატიკური და სტაგნაციური რეპროდუქციაა, მოკლებული კინემატოგრაფ