თუ მხოლოდ ოსკარის ღირსეულ ადამიანებზე ვსაუბრობთ, სია უსასრულოა. ოსკარის არსებობის მანძილზე უამრავი კრეატიული პიროვნება – მსახიობებიდან რეჟისორებამდე და კომპოზიტორებამდე – იმდენად დიდი წვლილი შეიტანა კინემატოგრაფიაში, რომ მათი ნამუშევრის პატარა ოქროს ქანდაკებით დაფასება სრულიად ბუნებრივია. თუმცა, ხანდახან ისე ხდება, რომ ადამიანები, რომლებიც ოსკარის მოგებას იმსახურებდნენ, ამას „არასწორი“ ფილმისთვის ახერხებენ. იქნება ეს კევინ კოსტნერის ტრიუმფი 1991 წლის ოსკარზე თუ ალ პაჩინოსთვის კარიერის ოსკარის გადაცემა, ეს შემთხვევები ადასტურებს, რომ აკადემია ყოველთვის არ იღებს სწორ გადაწყვეტილებებს, მაშინაც კი, როდესაც აღიარებული მიღწევების მქონე ადამიანები თავისთავად ღირსეულნი არიან. არ შემიძლია გავბრაზდე იმაზე, რომ ამ ადამიანებმა ოსკარები მოიგეს, მაგრამ ნამდვილად ვისურვებდი, რომ ეს სხვა ფილმისთვის მომხდარიყო. მიუხედავად იმისა, რომ კევინ კოსტნერი ყველაზე მეტად ცნობილია, როგორც მსახიობი, მან კამერის უკანაც არაერთხელ იმუშავა, თუმცა მისი სარეჟისორო დებიუტი, ვესტერნ-ეპოსი „ცეკვა მგლებთან“ (Dances With Wolves), ყველაზე გამორჩეული იყო. ფილმი ფანტასტიკურია – სინამდვილეში, ერთ-ერთი ყველაზე სრულყოფილი ვესტერნი HBO Max-ზე – და სწორედ ამან განაპირობა მისი შვიდი ოსკარის მოგება. თითქმის ნებისმიერ სხვა წელს, კოსტნერის ოსკარები საუკეთესო რეჟისურისა და საუკეთესო ფილმისთვის არავითარ პრეტენზიას არ გამოიწვევდა. ერთადერთი პრობლემა ისაა, რომ „ცეკვა მგლებთან“ 1990 წელს გამოვიდა, იმავე წელს, როდესაც მარტინ სკორსეზემ შექმნა ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი ფილმი, „დიდებული ბიჭები“ (Goodfellas). მიუხედავად იმისა, თუ რამდენად კარგია „ცეკვა მგლებთან“, ის თითქმის ყველა ასპექტში ფერმკრთალდება „დიდებულ ბიჭებთან“ შედარებით, და შესაბამისად, ის ფაქტი, რომ კოსტნერმა მისთვის ორი ოსკარი მოიგო, ოდნავ მწარე გემოს ტოვებს. ენიო მორიკონეს ერთ-ერთ უდიდეს მუსიკოსად მოხსენიება, რომელმაც ოდესმე გაამდიდრა კინო თავისი კომპოზიციებით, რბილად ნათქვამი იქნება. ლეგენდარულმა იტალიელმა კომპოზიტორმა, ორკესტრატორმა და დირიჟორმა შექმნა კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი უდიდესი საუნდტრეკები, ზოგიერთი მათგანი ოსკარზე იყო ნომინირებული (როგორიცაა „მისია“), ზოგიერთი კი არა (როგორიცაა „კარგი, ცუდი და უღირსი“). მორიკონემ საპატიო ოსკარი 2006 წელს მოიპოვა, მაგრამ მისი კარიერის ერთადერთი კონკურენტული ოსკარის გამარჯვება 2016 წელს მოხდა კვენტინ ტარანტინოს ფილმისთვის „საძულველი რვა“ (The Hateful Eight). აკადემია ცნობილია მსახიობებისთვის „მემკვიდრეობითი“ (დიდი ხნის დაგვიანებული) ოსკარების გადაცემით, მაგრამ საუკეთესო ორიგინალური მუსიკის კატეგორიაში „მემკვიდრეობითი“ გამარჯვება? იშვიათია, მაგრამ არა გაუგონარი. მაგალითად: მორიკონე. „საძულველი რვა“ არაჩვეულებრივი ფილმია, კურტ რასელის ერთ-ერთი საუკეთესო თრილერი და ალბათ ტარანტინოს ყველაზე დაუფასებელი ნამუშევარი, მაგრამ მისი მუსიკა არ არის მისი უდიდესი ძალა. მთავარი თემა შესანიშნავია, მაგრამ ამის გარდა, „საძულველი რვა“ მორიკონეს საუკეთესო ათეულშიც კი არ შედის. კომპოზიტორმა მანამდე ათობით ნამუშევარი გამოუშვა, რომლებიც ოსკარის მოგებას ბევრად უფრო იმსახურებდნენ. 2018 წელი, ალბათ, 2010-იანი წლების ყველაზე სუსტი წელი იყო კინემატოგრაფიისთვის, მაგრამ მაინც არსებობდა რამდენიმე ფილმი, რომელიც „მწვანე წიგნზე“ (Green Book) მეტად იმსახურებდა წლის საუკეთესო ფილმის ოსკარს. ამ გამარჯვებაში არ არის კმაყოფილების არანაირი ელემენტი, რადგან არც ათი წლის შემდეგ კი არ გამოიყურება უკეთესად. რაც შეეხება მაჰერშალა ალის მეორე ოსკარის მოგებას? ის დღესდღეობით ჰოლივუდის ერთ-ერთი უდიდესი მსახიობია, მაგრამ „მწვანე წიგნი“ არ იყო ის ფილმი, რისთვისაც მას მეორე ოსკარი უნდა მიეღო. ალი ფანტასტიკურია „მწვანე წიგნში“, ნამდვილად ფილმის ერთ-ერთი კარგი ნაწილი, მაგრამ სცენარი მას დიდ ნიუანსებს არ სთავაზობს. გარდა ამისა, ეს არის კატეგორიის გაყალბების აშკარა შემთხვევა, რადგან ალის როლი ფილმში აშკარად წამყვანია, იმდენად აშკარა, რომ ის არის მეცხრე ყველაზე ხანგრძლივი ეკრანული დროის მქონე მეორეხარისხოვანი როლის შემსრულებელი ისტორიაში. ამ მსახიობის ნიჭი უდავოა, მაგრამ 2019 წლის ოსკარზე ბევრად უფრო დამსახურებული ალტერნატივები იყვნენ კონკურსში, მაგალითად, სემ ელიოტი ფილმში „ვარსკვლავი დაიბადა“ (A Star Is Born) ან რიჩარდ ე. გრანტი ფილმში „შეგიძლია ოდესმე მაპატიო?“ (Can You Ever Forgive Me?). ბნელი ფენტეზის ოსტატი და ისტორიაში ერთ-ერთი უდიდესი მექსიკელი რეჟისორი, გილერმო დელ ტორო, უდავოდ ერთ-ერთი ყველაზე გასართობი რეჟისორია დღესდღეობით. მისი ფილმოგრაფია სავსეა გამორჩეული ნამუშევრებით, როგორც ფენტეზის ჟანრში, ასევე სხვადასხვა ჟანრში. მიუხედავად იმისა, რომ „წყლის ფორმა“ (The Shape of Water) არავითარ შემთხვევაში არ არის მისი მაგნუმ ოპუსი, ის ნამდვილად ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმია მის შემოქმედებაში, თუმცა ის ფაქტი, რომ სწორედ ამ ფილმმა მოუტანა მას ორი ოსკარი, რბილად რომ ვთქვათ, უცნაურია. „წყლის ფორმა“ არავითარ შემთხვევაში არ იყო 2017 წლის საუკეთესო ფილმი, რადგან კონკურენტები, როგორიცაა „გადი გარეთ“ (Get Out), თითქმის ყველა ასპექტში აღმატებულნი იყვნენ. ეს არ ნიშნავს, რომ „წყლის ფორმა“ ცუდია. პირიქით, ეს არის ლამაზი და ყოვლისმომცველი რომანტიკული ამბავი, რომელიც „დელ ტოროს“ სტილს გამოხატავს, და კიდევ ერთი ფენტეზის ფილმის დამატება საუკეთესო ფილმის ოსკარის მფლობელთა მცირე სიაში მისასალმებელი ცვლილებაა. მაგრამ, მეორე მხრივ, ის არავითარ შემთხვევაში არ იყო 2017 წლის საუკეთესო ფილმი, რადგან კონკურენტები, როგორიცაა „გადი გარეთ“, უდავოდ აღმატებულნი იყვნენ თითქმის ყველა ასპექტში. ამასთან ერთად, თუკი დელ ტოროს რაიმე ფილმისთვის უნდა მოეგო ოსკარი, ეს იყო „ფავნის ლაბირინთი“ (Pan's Labyrinth), ერთ-ერთი უდიდესი ფენტეზის ფილმი, რაც კი ოდესმე შექმნილა. ამის ნაცვლად, ფილმი არც კი იყო ნომინირებული საუკეთესო ფილმის კატეგორიაში და საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმის ოსკარიც კი ვერ მოიგო.