ოსკარის დაჯილდოების წინ, ჩვენ განვიხილეთ ყველა მოკლემეტრაჟიანი ფილმი თითოეულ კატეგორიაში: ანიმაცია, დოკუმენტური და მხატვრული. ქვემოთ მოცემულია საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი დოკუმენტური ფილმის ნომინანტები: **პეპელა | საფრანგეთი | 15 წთ** როგორც 70 წლის ფლორენს მიაილეს ფილმის „პეპელა“ დასასრულს ვიგებთ, მის გმირს ცურვა მისმა ძმამ ასწავლა. ამრიგად, ალფრედ ნაკაშესთან პირადი კავშირიც არსებობს, გარდა მისი ისტორიის ისტორიული ღირებულებისა. ამ კავშირმა განაპირობა, რომ მიაილემ ეს ფილმი შექმნა ზეთის, პასტელისა და ქვიშის გამოყენებით მინაზე, ისე, რომ მეტაფორა და დრო ისე მიედინება, თითქოს წყალშია პროეცირებული. ჩიტები მოცურავეებად იქცევიან. მოცურავეები დელფინებად. ბიჭი კაცად იქცევა. ნაკაშე იყო ერაყელი ებრაელი, რომლის ოჯახი ალჟირში ემიგრირდა. როგორც ეკრანზე ჩანს, ის ბავშვობაში წყლის ეშინოდა, სანამ არ შეიყვარებდა მას და საფრანგეთის 1936 წლის ბერლინის ოლიმპიური ნაკრების წევრი გახდებოდა. თუმცა, მას შემდეგ, რაც ნაცისტების გავლენა ევროპაში გაიზარდა, ის საბოლოოდ განიკითხეს და საფრანგეთის აუზებიდან გააძევეს, რის შემდეგაც ცოლ-შვილთან ერთად ოსვენციმში გაგზავნეს. ჩვენ ვუყურებთ ამ ყველაფერს, როგორც მოგონებებს, მაშინ, როცა ის ათწლეულების შემდეგ ზღვაში ცურავს. მთელი ფილმი ვიზუალურ პოემას ჰგავს, რადგან მისი ტექსტურირებული ფერები ერწყმის და იცვლება, რათა შეერწყას ემოციური ზემოქმედებით დაკავშირებულ მომენტებს. სიყვარულის სიხარულიდან სიკვდილის შიშამდე. ახალგაზრდა მამაკაცის მისწრაფებებიდან დაღლილ რეალობამდე, ვინც უფრო მეტი გაუძლო, ვიდრე ნებისმიერმა ადამიანმა უნდა გაუძლოს. ის კარგად შედგენილ ბიოგრაფიად იქცევა, რომელიც ასახავს უკიდურესი აღმასვლისა და დაცემის ეპოქის დაუვიწყარ მომენტებს. და ყოველი კადრი მიაილეს ღრმა აღფრთოვანებით არის დახატული. B+ **მუდამ მწვანე | აშშ | 13 წთ** ნეითან ენგელჰარდტისა და ჯერემი სპირსის „მუდამ მწვანე“-ს ანიმაცია მშვენიერია. ის, რაც თავდაპირველად „სტოპ-მოუშენს“ ჰგავს, მალე გაგაჩერებთ მის წარმოშობაზე ფიქრში, რადგან გარკვეული კადრები ავლენს ტექსტურის ცვლილებას, რაც არ უნდა მოხდეს, თუ ანიმატორებმა ამ ერთი კონკრეტული შემთხვევისთვის სრულიად განსხვავებული მაკეტი არ გამოიყენეს. ეს შეცდომაზე ნაკლებია, ვიდრე კომპიუტერული გრაფიკული სისტემის პროდუქტი, რომელიც გამოიყენება „სტოპ-მოუშენის“ ესთეტიკის მიახლოებისთვის. ნაკლოვანება სხვაგვარად სრულყოფილად შესრულებულ ხელოვნურ ნაწარმოებში. ადამიანური შეხების მტკიცებულება. ეს სიმართლე შეესაბამება სიუჟეტს, რადგან მარადმწვანე ხის გულწრფელი ნარატივი, რომელიც იხსნის და ზრდის პატარა დათვის ბელს, ადვილად შეიძლება აღვიქვათ, როგორც ხელოვნური ინტელექტის საწინააღმდეგო მეტაფორა. დიახ, ბიბლიური ლექსი და ღვთისადმი მადლიერება ტიტრების დროს აჩვენებს, რომ ეს ნამდვილად არ იყო მისი განზრახვა, მაგრამ მსხვერპლისა და სიყვარულის შესახებ გზავნილი შეიძლება მრავალ სხვადასხვა თემას მიესადაგებოდეს. ის, რომ მისი კონფლიქტის მთავარი წერტილი გამომდინარეობს იქიდან, რომ დათვი უარყოფს თავის დამცველს, რათა გაჰყვეს კარტოფილის ჩიფსების ცარიელ კალორიებს არაგონივრულ თავგადასავალში, რომელიც მთელი ტყის განადგურების რისკს შეიცავს, შეუძლებელია ამ ალუზიის უგულებელყოფა. რომ მიუხედავად იმისა, რომ ბუნება გვაკვებებდა ათასწლეულების განმავლობაში, ჩვენ გადავწყვიტეთ მივიღოთ ტექნოლოგია, რომელიც არა მხოლოდ ანადგურებს ჩვენს თანდაყოლილ კრეატიულობას, არამედ წოვს მიწიდან წყალსა და ენერგიას. რომ ჩვენი მოთხოვნილება, მივყვეთ კომფორტს ისე, რომ დავკარგოთ ემპათიის უნარი, ნაცვლად იმისა, რომ გავაძლიეროთ ჩვენი უნარი ვიყოთ ემპათიურები, საბოლოოდ მივყავართ გზებზე, სადაც ჩვენს შეცდომას ძალიან გვიან ვსწავლობთ მას შემდეგ, რაც დავკარგავთ იმას, რაც გვიყვარს. რომ უნდა შევწყვიტოთ მარტივი კაპიტალისტური გადაწყვეტილებების მიღება, რომლებიც ძალაუფლებაში მყოფებს ემსახურება და ვიფიქროთ მომავალზე, რომელიც ჩვენ გაგვაძლიერებს. B **გოგონა, რომელმაც მარგალიტები იტირა | კანადა | 17 წთ** პატარა გოგონა (გაბრიელ დალერი) ბაბუის (კოლმ ფეორე) საგანძურის კარადაში იქექება, რათა იპოვოს მარგალიტი, რომელიც ვაშლის ფორმის ყუთშია დამალული. ის იმალება, როცა ბაბუა ოთახში შედის, მაგრამ ბაბუამ იცის, რომ ის იქ არის და რა აიღო. ამიტომ, ის ჯდება და უყვება მას ამბავს, თუ როგორ მოიპოვა კრისტალი და რატომ ნიშნავს ის მისთვის ასე ბევრს. ხედავთ, ის ყოველთვის მდიდარი არ ყოფილა. ის ოდესღაც იყო ქუჩის ბიჭი, რომელსაც შეემთხვა აუხსნელი მაგია (ან ღვთაებრივი ჩარევა), რომელმაც სამუდამოდ შეცვალა მისი ცხოვრება. კრის ლავისისა და მაჩიეკ შჩერბოვსკის (იზაბელ მანდალიანთან თანაავტორობით) „გოგონა, რომელმაც მარგალიტები იტირა“ არ განვითარდა ისე, როგორც ველოდი. და ეს გარკვეულწილად მთავარი აზრია. ის გვიჩვენებს, თუ რა ადვილია მოხიბვლა კარგად შექმნილი ზღაპრით – ყოველ სიტყვაზე ჩამოკიდება, როცა წარმოუდგენელი დრამა ვითარდება და მისი გაკვეთილები ვლინდება. მე მინდოდა პასუხები იმ ახალგაზრდა გოგონაზე, რომლის ცრემლები ძვირფასეულობად იქცა და რომელმაც მტკიცებულებები გაანადგურა, რათა დედა არ გაებრაზებინა. შეხვდა კი მას ოდესმე? შეუყვარდათ ერთმანეთი? შეეძლო თუ არა მას მისი ნიჭის ექსპლუატაცია, როგორც ლომბარდმა ექსპლუატაცია გაუწია მის აღმოჩენას? ფილმი გადაღებულია COVID-ის ლოკდაუნის შემდეგ რეალური მსახიობების გამოყენებით, როგორც თითოეული სცენის საცნობარო მასალა. შემდეგ ანიმატორებმა შექმნეს უნაკლოდ დეტალური დეკორაციები, რათა განეხორციელებინათ ეს შესრულებები მაკეტების საშუალებით, წარმოუდგენლად სითხისებური მოძრაობებით, ექსპერტულად ქორეოგრაფიული ცეკვის მსგავსად. და მის უკან დგას მშვენივრად აგებული იგავი, რომელიც იმდენად ეხება სხვების გასაჭირის თანაგრძნობით პატივისცემას, რამდენადაც თაღლითების მანიპულირების ცოდნას ისე, რომ მათ მიიღონ თავიანთი დამსახურებული სასჯელი. ეს არის ემოციის, ოსტატობისა და ოსტატური ხელის მოძრაობის სრულყოფილი ნაზავი. A-