ოსკარზე ნომინირებული სიურრეალისტური მოკლემეტრაჟიანი ფილმი, რომელიც სამი ცხოველის მიერ მთის წვერზე მდებარე ასტრონომიული ობსერვატორიის აღმოჩენას ეხება, მეცნიერებასა და სულიერებას ერწყმის ჩვენი კოსმოსური სამყაროს საიდუმლოებების ამოსახსნელად. ავტორი: ეტან ვლესინგი, კანადის ბიუროს უფროსი ალისონ მაკალპაინის მოკლემეტრაჟიან ფილმში „იდეალური უცნაურობა“ (Perfectly a Strangeness) არ არიან ვარსკვლავები (გარდა ღამის ცის ვარსკვლავებისა) და არ არის დიალოგი. ის ასახავს სამ ვირს, რომლებიც ნელა, მაგრამ სტაბილურად მიუყვებიან მთებს, სანამ ჩილეს ატაკამის უდაბნოში, მთის წვერზე მდებარე ასტრონომიულ ობსერვატორიას აღმოაჩენენ. მონრეალელი რეჟისორის გასაკვირად, მისმა სიურრეალისტურმა მოგზაურობამ კოსმოსურ სამყაროში მას ოსკარის ნომინაცია მოუტანა საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი დოკუმენტური ფილმის კატეგორიაში, „იდეალური უცნაურობისთვის“. ფილმი იყენებს მუსიკას, ჩლიქების კაკუნს და მოძრავ ბეწვიან ყურებს მისი სამი ვირისთვის — პალაიე, რუპერტო, პალომო — რათა კრიტიკული აღიარება მოიპოვოს კინოფესტივალებზე და მიაღწიოს მომავალ ოსკარის დაჯილდოებამდე. „ეს ისეთი გიჟური იდეა იყო“, — ეუბნება მაკალპაინი The Hollywood Reporter-ს იმის შესახებ, რასაც ის ვირებსა და ერთი შეხედვით მიტოვებული ობსერვატორიის გიგანტურ რადიოტელესკოპებს შორის დიალოგს უწოდებს. „პროცესში იმდენი ჯადოსნური მომენტი იყო, რომლებმაც დამარწმუნეს, რომ ღირდა ამ გიჟური იდეის გაგრძელება“, — დასძენს ის. მაკალპაინის 2017 წლის დოკუმენტური ფილმის, „სიელო“ (Cielo), გაგრძელებაში, რომელიც ასევე ჩილეს ატაკამის უდაბნოში გადაიღეს, მისი კამერები ვირების მარტივ, ნელა მოძრავ ნაბიჯებს მიუყვებიან, რათა მაყურებელს დღისით უზარმაზარი მთიანი ლანდშაფტები, ღამით კი ატაკამის უდაბნოს ცის ამავსებელი ირმის ნახტომის საოცრებები დაანახოს. მაკალპაინი, რომელმაც იცის სინათლის დაბინძურება, რომელიც ადამიანების უმეტესობას ღამით ვარსკვლავური გალაქტიკების დანახვაში უშლის ხელს, იხსენებს პირველად, როდესაც ატაკამის უდაბნოს ღამის ცაში კოსმოსური მოძრაობები იხილა. „ეს არის ინტუიციური. მიწაზე ვიწექი და მტკიცედ ვგრძნობდი, რომ ამ სამყაროს შიგნით ვიყავი, ცის შიგნით ვიყავი და ეს ისეთი არაჩვეულებრივად ლამაზი იყო“, — იხსენებს ის. მისი კამერებით გადაიღეს ინტერიერის კადრები ახლომდებარე პარანალის ობსერვატორიაში, რომელსაც ევროპელ ასტრონომთა კონსორციუმი მართავს და რომელიც ზღვის დონიდან დაახლოებით 2635 მეტრზე მდებარეობს. „მინდოდა, მეგრძნო ობსერვატორიის ძალა“, — ამბობს რეჟისორი გუმბათოვანი ტელესკოპებისა და რადიო-ანტენების კადრებზე, რათა მაყურებელს გარე სივრცის უსასრულობა და უცნობი ეფიქრა. „როდესაც მზე ჩადის და ვარსკვლავები ამოდიან, მათი თვალები სამყაროსკენ მიდის და მათ ეჩვენებათ, რომ ცეკვავენ, და ჩვენ ამას ფილმში ვახორციელებთ“, — დასძინა მაკალპაინმა „დიდი მეტალის მხეცებზე“, რომლებსაც ის რადიოტელესკოპებს უწოდებს. თუმცა „იდეალური უცნაურობა“ ასევე რჩება ფოკუსირებული თავის მშვიდ და ცნობისმოყვარე ვირებზე, მათ შორის მათ ღრმა თვალებზე, რომლებიც მაკალპაინს ღამის ადრეულ კადრებში გამოეცხადა. „ისინი შიგნით გალაქტიკებივით იყვნენ, ფერებითა და პლანეტებით, და ეს მომხიბლავი იყო“, — იხსენებს რეჟისორი. მაკალპაინმა ასევე შეიტყო გადაღებისას, რომ ვირებს არ უყვართ სისწრაფე, მათ შორის ერთ სცენაში, როდესაც მას სურდა, ცხოველებს ქედზე ასულიყვნენ. „რა თქმა უნდა, ისინი მთაზე თავიანთი გზით ავიდნენ. ასე რომ, ეს ჩემთვის დოკუმენტურ და მხატვრულ ფილმს შორის ერთგვარი ჰიბრიდი იყო, რადგან ჩვენ ვცდილობდით მათ მართვას, მაგრამ ასევე მათთან ერთად მომენტში ყოფნას“, — განმარტავს ის. და მაკალპაინი აღიარებს, რომ საკუთარი თავის ნაწილს ხედავს მშვიდ, მაგრამ შეუპოვარ და მოკრძალებულ ტვირთმზიდ ცხოველებში, რომლებიც „იდეალურ უცნაურობაში“ მონაწილეობენ, როგორც ახლა ოსკარზე ნომინირებული რეჟისორი. „თუ ნამდვილად მჯერა, რომ ეს ფილმი მსოფლიომ უნდა იხილოს, მასთან ერთად დავრჩები. ამაში არაფერია გამონაკლისი, რადგან კინორეჟისორებს საოცარი გამოწვევები აქვთ. მაგრამ მე ძალიან დიდ ყურადღებას ვაქცევ კინემატოგრაფიულ ხარისხს, როგორც ვიზუალურ, ასევე ხმოვან მხარეს“, — ამტკიცებს ის.