ოსკარის სეზონი და „სიმფსონები“: ეპიზოდები, რომლებიც ოსკაროსან ფილმებს ეძღვნება

ოსკარის სეზონი დადგა და 2026 წლის ნომინანტებს შორის საკმაოდ საინტერესო ფილმებია. კინომოყვარულებს შეუძლიათ მოემზადონ მომავალი ცერემონიისთვის, ნახონ ის ფილმები, რომლებიც ჯერ არ უნახავთ, მაგრამ რატომ არ უნდა შეავსოთ ეს ტელევიზორის ყურებითაც? კონკრეტულად კი „სიმფსონებით“. მან ახლახან ახალ ეტაპს მიაღწია (რასაც ზოგი შესანიშნავს უწოდებს, ზოგი კი ტრაგიკულს): გამოვიდა მისი 800-ე ეპიზოდი. საყურებელი მასალის უმეტესობა არც ისე ახალია, მაგრამ ერთი რამ ცხადია: სერიალის ისტორიის მანძილზე სცენარისტები ხშირად აკეთებენ მინიშნებებს ფილმებზე. თავისთავად, ბევრი მათგანი ოსკარზე ნომინირებული მხატვრული ფილმებიდანაა აღებული. ჯერ კიდევ 1989 წელს, როდესაც სერიალის პირველი ეპიზოდი გამოვიდა, უამრავი აკადემიის ღირსი მასალა არსებობდა „სიმფსონების“ ისტორიებისთვის და სცენარისტებმაც უხვად გამოიყენეს იგი. რაც უფრო მეტჯერ ახლდებოდა სერიალი, მით უფრო მეტი ფანტასტიკური, ჯილდოზე ნომინირებული და ჯილდოს მფლობელი მასალა ხდებოდა ხელმისაწვდომი. რა თქმა უნდა, კინოს გიგანტები ყოველთვის არ წარმოშობენ დიდ ხუმრობებს, მაგრამ ისინი ხშირად გვხვდება „სიმფსონების“ საუკეთესო ნამუშევრებში. არსებობს ეპიზოდებიც კი, რომლებიც სიუჟეტის დიდ ნაწილს სწორედ ოსკარზე ნომინირებული ფილმის პაროდიას უთმობენ. შემდეგი შვიდი ეპიზოდი, სავარაუდოდ, საუკეთესოთა შორისაა, რომლებიც ოჯახის თითოეული წევრის საინტერესო მხარეებს წარმოაჩენს: ბარტის (ნენსი კარტრაიტი), ჰომერის (დენ კასტელანეტა), ლიზას (იარდლი სმიტი), მარჯის (ჯული კავნერი) და თუნდაც მეგის. ისინი არ არის დალაგებული ფილმების ხარისხის ან ჯილდოს ნომინაციების რაოდენობის მიხედვით; ერთი ნომინაციაც საკმარისია. ეპიზოდისთვის სასარგებლოა, თუ ის ერთზე მეტ ოსკარზე ნომინირებულ ფილმს მიაგებს პატივს, მაგრამ ძირითადად ეს უბრალოდ შესანიშნავი ეპიზოდებია, რომლებიც მაქსიმალურად იყენებენ საწყის მასალას. 27-ე სეზონის „ბართჰუდი“ არის ექსპერიმენტული „სიმფსონების“ ეპიზოდი, რომელიც რიჩარდ ლინკლეიტერის 2014 წლის ექსპერიმენტულ ფილმ „ბოიჰუდს“ (Boyhood) ეფუძნება. ფილმი დაახლოებით 10 წლის განმავლობაში იღებდნენ, რადგან ყველა მსახიობი იზრდებოდა და ის ბიჭის ბავშვობის მომხიბვლელად რეალისტურ და გულწრფელ პორტრეტს წარმოადგენს. ანალოგიურად, „ბართჰუდი“ ბარტის აღზრდის ყველაზე მნიშვნელოვან მომენტებს ეხება. რადგან ის იწყება ბარტით, რომელიც კანონიკურ ასაკზე ახალგაზრდაა (თუმცა ეს ეპიზოდი არ არის კანონიკური), ის „სიმფსონების“ წარსულში მოვლენილი ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი ეპიზოდია. „ბართჰუდი“ ასევე უნიკალურია იმითაც, თუ როგორ იკვლევს ბარტის ცხოვრებას ზრდასრულ ასაკში, რაც მას „სიმფსონების“ მომავალში მოვლენილ ერთ-ერთ საუკეთესო ეპიზოდად აქცევს. „ბოიჰუდი“ ნომინირებული იყო საუკეთესო ფილმის, საუკეთესო რეჟისორის, საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის შემსრულებელი მსახიობის (ითან ჰოუკისთვის), საუკეთესო ორიგინალური სცენარისა და საუკეთესო მონტაჟისთვის. მან ოსკარიც კი მოიგო – კერძოდ, დიდებულმა პატრიცია არკეტმა – საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის შემსრულებელი ქალის ნომინაციაში. ასევე აღსანიშნავია, რომ ლინკლეიტერს 2026 წლისთვის ითან ჰოუკთან ერთად აქვს ოსკარზე ნომინირებული ფილმი სახელწოდებით „ლურჯი მთვარე“ (Blue Moon), მათთვის, ვისაც აინტერესებს მისი ნახვა ამ წლის ოსკარის ცერემონიამდე. უდავოდ, „სიმფსონების“ ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ეპიზოდია „კეიპ ფირი“ (Cape Feare), რომლის სათაურიც ზუსტად იმ ფილმის სათაურს ემთხვევა, რომელსაც ის პაროდირებს: „კეიპ ფირი“ (Cape Fear). როდესაც საიდშოუ ბობი (კელსი გრამერი) გაუფრთხილებლად გაათავისუფლეს ციხიდან პირობითი სასჯელით (მიუხედავად იმისა, რომ ტანზე სასაცილოდ მუქარის შემცველი ტატუ ჰქონდა „მოკვდი, ბარტ, მოკვდი“), ის ბარტ სიმფსონს დასდევს. ამ მეტოქეობის ამ ეტაპზე, ბარტმა უკვე დაიჭირა საიდშოუ ბობი კრასტის (დენ კასტელანეტა) დაბრალებისთვის და დეიდა სელმას (ჯული კავნერი) აფეთქების მცდელობისთვის – ასე რომ, ბობს მასთან ანგარიში ჰქონდა გასასწორებელი. ის შურისძიებისთვის არის გამოსული, ისევე როგორც „კეიპ ფირის“ ანტაგონისტს სურს შური იძიოს ადვოკატზე, რომელმაც ის ციხეში ჩასვა. ჯ. ლი თომპსონის 1962 წლის ორიგინალურ ვერსიას ოსკარის ნომინაცია არ მიუღია, მაგრამ მარტინ სკორსეზეს შემზარავ 1991 წლის რიმეიკს ნამდვილად მიენიჭა: რობერტ დე ნირო და ჯულიეტ ლუისი ორივე ნომინირებული იყვნენ თავიანთი შესრულებისთვის. გასაკვირი არ არის; დე ნირო, სამხრეთული აქცენტით, შემზარავია (როგორც „ყვავილოვანი მთვარის მკვლელები“ კიდევ უფრო ნათელს ხდის), ხოლო ლუისმა ათწლეულის ერთ-ერთი საუკეთესო მოზარდის როლი შეასრულა. სამწუხაროდ, არანაირი გამარჯვება. მიუხედავად ამისა, ფილმი საყურებლად ღირს. მან ასევე წარმოშვა ეს „სიმფსონების“ კლასიკა, რომელიც ახერხებს სკორსეზეს დაუფასებელი თრილერის საშინელების ნაწილის დაჭერას სიცილის დაკარგვის გარეშე. მე-5 სეზონის, ალბათ, ყველაზე შთამბეჭდავი ეპიზოდი, „მარჯი გაქცევაზე“ (Marge on the Lam), ძირითადად მოგვითხრობს ორ ქალზე, რომელთაც შორის ემოციური კავშირი ვითარდება. სიმფსონების ოჯახის დედა დაუმეგობრდება მეზობელ რუთ პაუერსს (პამელა რიდი), რომელსაც რთული განქორწინება აქვს. მარჯი არ არის მსოფლიოში ყველაზე ავანტიურისტი ადამიანი, რაც ორიგინალური პერსონაჟის ხიბლის ნაწილია, მაგრამ ეს ეპიზოდი მას აძლევს განვითარების რკალს, რომელიც მეგობრობის ძალას იყენებს იმისთვის, რომ ის უფრო თავისუფალ მხარეზე გადაიყვანოს. სიტკომის საფირმო იუმორის დაკარგვის გარეშე, ეს მარჯის ერთ-ერთი საუკეთესო სიუჟეტური ხაზია. მალე ის და რუთი პოლიციას გაურბიან, რაც ამ ეპიზოდს რიდლი სკოტის ფემინისტური საგზაო ფილმის, „თელმა და ლუისის“ (Thelma & Louise) ბრწყინვალე პაროდიად აქცევს. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმში მეგობრები გაცილებით ბნელი მიზეზების გამო გაურბიან პოლიციას, ეპიზოდი მაინც აერთიანებს იუმორსა და პათოსს ისე, რომ ოსტატურად ეხება ფილმის თემებს. „თელმა და ლუისმა“ აკადემიის ექვსი ნომინაცია მიიღო...