კრის ლავისისა და მაჩიეკ შჩერბოვსკისთვის, ოსკარისა და ენი ჯილდოებზე ნომინირებული ანიმაციური მოკლემეტრაჟიანი ფილმის, „გოგონა, რომელმაც მარგალიტები იტირა“ რეჟისორებისთვის, ერთი ადამიანის ნაგავი მინიატურულ დეკორაციის მასალად იქცა მათი სტოპ-მოუშენ ფილმისთვის, რომელიც მონრეალს ასახავს როგორც დღევანდელ დროში, ასევე მე-20 საუკუნის გარიჟრაჟზე. „ადამიანები აუცილებლად არ აფასებენ, როცა რამე გატეხილი ან ჭუჭყიანია, მაგრამ ეს მხოლოდ ეს არ არის; ის ისტორიაზე მოგვითხრობს, რადგან თითქოს საკუთარ თავში სხვა დროის მოგონებებს ინახავს“, — ეუბნება შჩერბოვსკი The Hollywood Reporter-ს ქუჩის ნარჩენების გადამუშავების შესახებ, რათა ტექსტურა და ავთენტურობა შეეტანათ მინიატურულ რეალურ სამყაროს დეკორაციაში, სადაც რეალურად ყველაფერი ყალბია. „არ არსებობს რეალური, ნაპოვნი ლოკაციები. შუქი მზიდან არ მოდის. ყველაფერი ფაქსიმილეა. ასე რომ, რაც უფრო მეტ რეალურ მასალას ჩასვამთ გამოსახულებაში, მით უფრო ქვეცნობიერად მოქმედებს ის აუდიტორიაზე, რათა დაგავიწყდეთ ეს ილუზია და აღიქვათ ის რეალობად“, — დასძენს ის. დაბალი ღირებულების მასალებისთვის დიდი მნიშვნელობის მინიჭების ასეთი ხრიკი საფუძვლად უდევს „გოგონა, რომელმაც მარგალიტები იტირა“ მოულოდნელ დასასრულსაც, რომელიც მოგვითხრობს ღარიბ ბიჭზე, რომელსაც შეუყვარდება მწუხარებით დამძიმებული გოგონა, რომლის ცრემლებიც მარგალიტებად იქცევა. ბიჭი აგროვებს და ყიდის მარგალიტებს მოგებისთვის უმოწყალო მევახშეზე, მაშინაც კი, როცა მას სიყვარულსა და სიმდიდრეს შორის არჩევანის გაკეთება უწევს. ფილმი ნომინირებული იყო საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი ფილმის კატეგორიაში, მაგრამ „თოვლის დათვთან“ დამარცხდა. კანადის ეროვნული კინო საბჭოს კინორეჟისორებმა ასევე გადაწყვიტეს ციფრულად შეეცვალათ თავიანთი ხელით გამოძერწილი თოჯინების პირის ღრუ, რათა ის უწყვეტად შეესაბამებოდა მათ დიალოგსა და ნარაციას. „თუ ისეთი შეგრძნება იქნებოდა, თითქოს ისინი CGI პირი იყო ხელნაკეთი თოჯინის თავზე, მაშინ მთელი ილუზია, სტოპ-მოუშენის მთელი რომანტიკა, ხელნაკეთი ნამუშევარი, დაიმსხვრეოდა“, — განმარტავს ლავისი. და იმისთვის, რომ თავიდან აეცილებინათ უბრალო ხის თოჯინების პერსონაჟების შთაბეჭდილება, ლავისმა და შჩერბოვსკიმ თავიანთი თოჯინების თავები ისე შექმნეს, რომ ძველ ხეს დამსგავსებოდა მრავალშრიანი ზეთის მხატვრობით, რაც რეალურად თეთრ პლასტმასზე მოთავსებული სილიკონის ყალიბებია. მონრეალელმა კინორეჟისორებმა თავიანთი ანიმაციური ფილმისთვის ტრადიციულ სთორიბორდებზეც უარი თქვეს და სანაცვლოდ მსახიობები სტუდიაში მიიწვიეს, რათა მათ განვითარებადი სცენარის ჩამოყალიბებაში დახმარებოდნენ. ხელის კამერებითა და კუთხეებით რეპეტიციების დროს, მსახიობებს მოუწოდებდნენ, მაღალი ენერგიის ჟესტებითა და ქცევებით გადმოეცათ, თუ როგორ შეიძლება საბოლოოდ გამოჩენილიყვნენ სტოპ-მოუშენ თოჯინები მოძრაობაში, 24 კადრი წამში, მათი მინიატურული დეკორაციიდან. „ჩვენ ამ მსახიობებს თოჯინებივით არ ვექცევით. გვინდა, რომ ჩვენი თოჯინები ადამიანებივით მოქმედებდნენ და ამის მიღწევის საუკეთესო გზა შესანიშნავ სპექტაკლებთან მუშაობაა“, — დასძენს ლავისი იმის შესახებ, რომ მსახიობებს სტუდიაში თავისუფლად და მხიარულად ყოფნისკენ მოუწოდებდნენ, აღნიშნავს, რომ სტოპ-მოუშენ ანიმაცია, ამის საპირისპიროდ, ზუსტი და შრომატევადი იქნებოდა. ანიმაციურ მოკლემეტრაჟიან ფილმში მთხრობლის როლს კოლმ ფეორე ასრულებს, მუსიკას პატრიკ უოტსონი წერს, ხოლო ბრიჯიტ ჰენრი სამხატვრო ხელმძღვანელია. „გოგონა, რომელმაც მარგალიტები იტირა“ ოსკარის ნომინაცია ლავისისა და შჩერბოვსკისთვის მეორეა, მას შემდეგ რაც მათმა 2007 წლის მოკლემეტრაჟიანმა ფილმმა „ქალბატონი ტუტლი-პუტლი“ პირველი ნომინაცია მოუტანა. და, ისევე როგორც ოსკარზე მათი პირველი მოგზაურობისას, ისინი უკვე გამარჯვებულებად გრძნობენ თავს. „წინა ოსკარებიდან შინ დამარცხებულები არ დავბრუნებულვართ. ჩვენ მივაღწიეთ რაღაცას, რაც ჩვენს ყველაზე ველურ ოცნებებსაც კი აღემატებოდა, უბრალოდ მოწვევით“, — ამბობს შჩერბოვსკი. ლავისი დასძენს, რომ მათ სურთ წარმოადგინონ თავიანთი ქვეყანა და კანადის ეროვნული კინო საბჭო, რომელმაც რწმენა გამოუცხადა მათ ანიმაციურ მოკლემეტრაჟიან ფილმებს, ასევე მონრეალის მჭიდრო შემოქმედებითი საზოგადოება, საიდანაც ისინი შთაგონებასა და თანამშრომლებს იღებენ. „ეს არის ერთ-ერთი იმ ქალაქთაგანი, რომელიც მსოფლიო წარმოსახვაში უნდა არსებობდეს, და ჩვენი ერთ-ერთი მიზანია, მცირედი მითოლოგია შევმატოთ იმ ქუჩებს, რომლებზეც დავდივართ, ისევე როგორც ჰანს ქრისტიან ანდერსენმა მოახდინა კოპენჰაგენის მითოლოგიზაცია, ან ისევე როგორც ნიუ-იორკი ახდენს საკუთარი თავის რომანტიზებას“, — ამბობს ლავისი. ეს ისტორია The Hollywood Reporter-ის ჟურნალის 23 თებერვლის ნომერში გამოქვეყნდა.