ფენტეზი სერიალები, რომლებმაც თავიანთი ბრწყინვალება პირველივე წუთებიდანვე გამოაცხადეს

ფენტეზი სატელევიზიო შოუებს ხშირად ახასიათებთ ხარისხის მერყეობა. ზოგიერთი სერიალი არათანაბარი საპილოტე ეპიზოდებით იწყება, სანამ საკუთარ ხმას იპოვის, სხვები კი იმედისმომცემად იწყებენ, მაგრამ იმპულსს კარგავენ, როგორც კი სიახლე ქრება. ძლიერად დაწყება და ძლიერად დარჩენა გასაკვირად იშვიათია გაშლილ, მითოლოგიით დატვირთულ ამბებში, რომლებიც გრძელი სიუჟეტური ხაზებისთვის არის შექმნილი. თუმცა, დროდადრო, ფენტეზი შოუები სრულფასოვანი თავდაჯერებულობით აცხადებენ საკუთარ თავს. რამდენიმე წუთში ტონი, პერსონაჟები და მასშტაბი ადგილზე მოდის და აშკარა ხდება, რომ შემქმნელებმა ზუსტად იციან, რას აკეთებენ. ეს არ არის უბრალოდ საუკეთესო ფენტეზი სატელევიზიო შოუები. ეს ის სერიალებია, რომლებმაც თითქმის მაშინვე გამოაცხადეს თავიანთი ბრწყინვალება და შემდეგ სეზონების განმავლობაში ამტკიცებდნენ, რომ მათი ძლიერი პირველი შთაბეჭდილება შემთხვევითი არ იყო. დიდია შანსი, რომ Penny Dreadful-ის ფანები, რომლებიც სერიალზე მაშინვე შეყვარდნენ, უკვე ჩართული იყვნენ პირველი ათი წუთის გასვლამდე. პრემიერა მაყურებელს პირდაპირ ვიქტორიანული ლონდონის სანთლის შუქზე გადაჰყავს, სადაც ჩრდილები ცოცხლად გრძნობს თავს და ყველა შესახვევი რაღაც აუხსნელს გვპირდება. ტონი შიშით სავსეა, მაგრამ უცნაურად პოეტურიც. ვანესა აივზი (ევა გრინი) ოპერის მსგავსი ინტენსივობით არის წარმოდგენილი, სერ მალკოლმ მიურეი (ტიმოთი დალტონი) და ითან ჩენდლერი (ჯოშ ჰარტნეტი) კი თავიანთ ჩახლართულ წარსულში დამალულ მონსტრებზე მიანიშნებენ პირველივე წუთებიდან. მხოლოდ სეანსის სცენა აჩვენებს Penny Dreadful-ის ერთგულებას ფსიქოლოგიური საშინელებისადმი და არა იაფი მღელვარებისადმი. ის ერთდროულად თეატრალურად ელეგანტური და ღრმად შემაშფოთებელია. Penny Dreadful-ის პირველი 10 წუთი ნათლად აჩვენებს, რომ ეს არ იყო მორიგი პროცედურული დრამა ვიქტორიანულ ლონდონში. ეს არის პრესტიჟული გოთური დრამა, რომელიც ჟანრულ საშინელებად არის შენიღბული. ენა, შესრულება და საპროდიუსერო დიზაინი იმდენად თავდაჯერებულია, რომ სერიალის პოტენციალი პირველივე წუთიდანვე უსაზღვროდ მაღალი ჩანს. ამ პირველი სცენების ბოლოს, შოუს იდენტობა კრისტალურად ნათელია და ის არასოდეს თმობს მას. „ლეგენდა ვოქს მაქინაზე“ (The Legend Of Vox Machina) დასაწყისშივე, დროის დაკარგვის გარეშე, გვიჩვენებს, თუ რა სახის ფენტეზურ თავგადასავალს გვთავაზობს. ტრადიციული შესახედაობის სათავგადასავლო ჯგუფი დრაკონის მიერ ნადგურდება სასტიკად სახალისო „ცივი გახსნით“, ანიმაცია მკვეთრი და სიხარულით გადაჭარბებულია. ეს არის მისიის განცხადება: ეს სამყარო საშიშია და შოუ უშიშარია. შემდეგ მოდის ტავერნაში ჩხუბი. სულ რაღაც რამდენიმე წუთში, Vox Machina-ს მთელი ეკიპაჟი მოქმედებით განისაზღვრება. მაშინვე აშკარაა, რომ ვექს’ალია და ვაქს’ილდანი სასიკვდილოდ მოჩხუბარი და-ძმები არიან, გროგი საყვარელი და თითქმის უკვდავი ოხერია, ქეილით კი საყვარელი, დაცული „თევზი წყლიდან ამოგდებულივითაა“ და ა.შ. ეს არის პერსონაჟების ოსტატური დამუშავება, რომელიც კომედიურ ქაოსად არის შენიღბული. Vox Machina-მ გააცნობიერა, რომ მაყურებელს არ სჭირდებოდა სიუჟეტის წინარეისტორიით ან განმარტებებით დაბომბვა. ეს საბრძოლო მონტაჟი ყველაფერს ეუბნებოდა მათ, რაც უნდა სცოდნოდათ. ხუმრობები მიზანში ხვდება, ძალადობა კინეტიკურია და ანიმაციას ნამდვილი პიროვნება აქვს. სანამ მტვერი დადგება, მომავალი ფანები უკვე სრულად ენდობიან შოუს. მას საკმარისად კარგად ესმოდა ფენტეზის ტროპები, რომ სიყვარულით დაენგრია ისინი, რაც მას განსაკუთრებულს ხდის. პირველივე წუთებიდან, „ჩრდილი და ძვალი“ (Shadow and Bone) ქმნის სამყაროს, რომელიც ტექსტურირებული და ისტორიით დატვირთული ჩანს. ნაკეცის გამოვლენა – სიბნელის უსასრულო კედელი, რომელიც გამოგონილ რავკას ორად ჭრის – დაუყოვნებელი ვიზუალური ნარატივია. ეს არ არის მხოლოდ ლეგენდა; ეს არის გეოგრაფია, პოლიტიკა და საშინელება, ერთ გამოსახულებაში შეფუთული. ალინა სტარკოვი (ჯესი მეი ლი) და მალიენ ორეტსევი (არჩი რენო) „ჩრდილისა და ძვლის“ გახსნის სპექტაკლს მარტივ ემოციურ ბირთვს აძლევენ. მათი კავშირი ფენტეზის ფსონებს პირადულს სძენს, რასაც შეიძლება ჩაეჭიდო. როდესაც ისინი კვეთენ ნაკეცს და ვოლკრა თავს ესხმის, ტერორი ინტიმურია და არა აბსტრაქტული. „ჩრდილისა და ძვლის“ პრემიერა განსაკუთრებით გამორჩეულია იმით, თუ რამდენად სწრაფად ხდის გრიშავერსს ხელშესახებად. კოსტიუმები, ჟარგონი და სამხედრო დაძაბულობა ერთად მუშაობს მოუხერხებელი განმარტებების გარეშე. პირველი ათი წუთი ამტკიცებს, რომ Netflix-ის შოუს შეუძლია მასშტაბისა და გულწრფელობის დაბალანსება, რაც ადვილი არ არის. ნაცვლად მასშტაბური CGI-ით დატვირთული სანახაობისა, „კარგი ნიშნები“ (Good Omens) ხიბლით იწყება. ედემის ბაღის ეპიზოდი და საუკუნეების მომცველი პროლოგი დაუყოვნებლივ ამკვიდრებს შოუს ირონიულ, ტიპიურად ბრიტანულ სენსიტიურობას. ის უცნაური, ნაზი და ჩუმად სატირულია სამყაროს დასასრულის შესახებ. აზირაფელი (მაიკლ შინი) და ქროული (დევიდ ტენანტი) მყისიერად იპყრობენ ყურადღებას. მათი ქიმია – ნაწილობრივ მოჩხუბარი დაქორწინებული წყვილის, ნაწილობრივ კოსმიური უცნაური წყვილის – ატარებს Good Omens-ის მთელ ტონს და ამაყად არის წარმოდგენილი პირველივე წუთებში. რელიგიური მითოლოგია თანაბრად სიყვარულითა და უპატივცემულობით არის დამუშავებული, რაც ქმნის ძალიან სპეციფიკურ კომედიურ რიტმს. რამდენად მცირე მასშტაბიანი ჩანს Good Omens-ის დასაწყისი აპოკალიფსური წინაპირობის მიუხედავად, მხოლოდ მომხიბვლელად შეიძლება შეფასდეს. შოუ არ ყვირის; ის იღიმის. ეს ადრეული სცენები ნათლად აჩვენებდა, რომ სერიალი უპირატესობას მიანიჭებდა პერსონაჟებსა და მახვილგონიერებას სანახაობაზე, და ეს თავდაჯერებულობა არასოდეს მერყეობს. ეს არის კომფორტული საყურებელი ღვთაებრივი შედეგებით, და ეს ბალანსი მაშინვე აშკარაა. Netflix-ის „სენდმენი“ (The Sandman) იწყება ისე, როგორც ჩურჩულით ნაამბობი მითი...