თავისუფლად შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ მას ან გაეცნოთ მის ნამუშევრებს. ის ყველგანაა – Upwork-ზე, YouTube-ზე, Spotify-ზე, SoundCloud-ზე, Collider-ზე, LinkedIn-ზე, Instagram-ზე. ფენტეზის ხშირად შემთხვევით უწოდებენ ამბიციურს, მაგრამ ნამდვილი ამბიცია ის არის, როცა ამბავი ისეთ რისკს ეწევა, რომელიც საკუთარი სიმძიმის ქვეშ შეიძლება ჩამოქცეულიყო – ახალი სამყაროები, ახალი წესები, ახალი ვიზუალური ენა, დიდი ემოციები – და მიუხედავად ამისა, ნათლად ახერხებს დასრულებას. ეს ის ნაწარმოებებია, რომლებსაც არა მხოლოდ ფანტაზია აქვთ – ისინი სრულად ერთგულნი არიან მისი, სცენა სცენის მიყოლებით, იმდენი ოსტატობით, რომ აღარ ამჩნევ ძალისხმევას და უბრალოდ ერთვები ამბავში. ეს რეიტინგი არ ეხება საუკეთესო „კომფორტულ საყურებელს“ ან ფენტეზის ფილმის ყველაზე საკულტო ციტატას, რამაც ის შედევრად აქცია. არა. აქ საუბარია მასშტაბზე: რამდენის გაკეთებას ცდილობს ნამუშევარი, რამდენად თავდაჯერებულად აშენებს საკუთარ რეალობას და რამდენად სრულად გითრევთ ის ამ რეალობაში, იქნება ეს ბავშვი, რომელიც წიგნში შედის, ცოცხლად მოჩვენებული თოჯინების სამყარო, თუ ეპიკური საგა, რომელმაც განსაზღვრა, როგორ შეიძლება გამოიყურებოდეს დიდი ფენტეზი ეკრანზე. „დაუსრულებელი ამბავი“ თავის რეპუტაციას იმიტომ იმსახურებს, რომ იყენებს მარტივ, მაგრამ ამბიციურ სტრუქტურას: რეალური სამყაროს ბავშვი, ბასტიანი (ბარეტ ოლივერი), კითხულობს ისტორიას, რომელიც იშლება, ხოლო ატრეიუ (ნოა ჰეთევეი) ასრულებს ქვესტს შიგნით. ქვესტის პროგრესი ნათელია. ყოველი გაჩერება არის დავალება, წესი ან მკაცრი ლიმიტი, რომელიც ავიწროებს შესაძლებლობებს. ეს არსებითად არის განსაცდელების თანმიმდევრობა, რომელიც მუდმივად უბიძგებს ატრეიუს ძირითადი პრობლემისკენ და ბასტიანს – პასუხისმგებლობისკენ. ის, რაც მას შედევრად აქცევს, არის ის, თუ როგორ აქცევს უზარმაზარ, აბსტრაქტულ იდეას კონკრეტულ ნარატიულ წნეხად. „არარაობა“ ნაჩვენებია ტერიტორიის, არჩევანისა და რწმენის დაკარგვით, და ფილმი ამას მუდმივად აკავშირებს პერსონაჟების გადაწყვეტილებებთან. და ეს არც კი მოიცავს ისეთ ლამაზ სცენებს, როგორიცაა „სევდის ჭაობები“ და „ორაკულის“ ეპიზოდი. ყველაფერი შესანიშნავია. როგორც ფანი, მე აღმერთებს მას, რადგან ის პატივს სცემს აუდიტორიას: ის გთხოვს დაიცვა წესები, სერიოზულად მიიღო გრძნობები და მიიღო ის ფაქტი, რომ ერთადერთი გამოსავალი ბრძოლის მოგებაზე უფრო ღრმაა. ეს არის სამყაროს მშენებლობის ერთ-ერთი ყველაზე გაბედული მაგალითი. „ბნელი კრისტალი“ არის სრულმეტრაჟიანი ფენტეზი, სადაც მთავარი მსახიობები თოჯინები არიან, და ის მაინც ქმნის ისეთი სამყაროს შეგრძნებას, რომელსაც აქვს ისტორია, პოლიტიკა, კლასობრივი სტრუქტურა, რელიგია და ეკოლოგია. ქვესტი მარტივია – ჯენმა (სტივენ გარლიკი) უნდა აღადგინოს ფრაგმენტი – მაგრამ ფილმი ამ მარტივ მიზანს გარს არტყამს სამყაროთი, სადაც კულტურებს აქვთ რიტუალები, გარემოს – ტექსტურა, და არსებებს – მოტივები, რომლებიც არ არის მხოლოდ სიკეთე ბოროტების წინააღმდეგ. ოსტატობა ტონისა და მექანიკისადმი ერთგულებაშია. ჯიმ ჰენსონი და ფრენკ ოზი არ არბილებენ მომხდარის შედეგებს. პირიქით, რიტუალი ნათლად არის დადგმული, რათა გაიგოთ, რა არის წაღებული და რატომ არის ეს მნიშვნელოვანი. სკექსისები, განსაზღვრული სიხარბით, პარანოიით, ამპარტავნებითა და შიდა ძალაუფლების თამაშებით, და ფილმის ცენტრალური კონცეფცია, დანაწევრება და აღდგენა, ყველაფერი გამართლებულია, რადგან სამყაროს დიზაინის ყველა ნაწილში ხედავთ ზიანს. „პრინცესა პატარძალი“ მოულოდნელად ამბიციურია, რადგან ერთდროულად რამდენიმე რეჟიმს აერთიანებს – რომანტიკას, თავგადასავალს და პაროდიას – თუმცა არასოდეს კარგავს კონტროლს სიუჟეტზე. უესტლი (კერი ელვისი), ბატერკაპი (რობინ რაიტი) და ინიგო (მენდი პატინკინი) თითოეული თავის წვლილს შეიტანს მოვლენების დინებაში. ხმლების ბრძოლა გასწავლით, ვინ არიან ეს ადამიანები, გონების ბრძოლის ეპიზოდი აგებულია გასაგებ წესებზე, ხოლო ემოციური მომენტები – ამაზე ნუ მკითხავთ. „პრინცესა პატარძალი“ და მათ, ვინც ის შექმნეს, ზუსტად იციან, როდის უნდა შეწყვიტონ თვალის ჩაკვრა და მიეცეს საშუალება მომენტს გავლენა მოახდინოს. ტონალური კონტროლის ეს დონე რთულია, და ეს ფილმი მას მარტივად აჩვენებს. „ფავნის ლაბირინთი“ აშენებს ორ სამყაროს ორი წესების ნაკრებით, ისტორიულ რეალობასა და მითიურ დავალებების სამყაროს, და ორივეს თანაბრად სპეციფიკურს ინარჩუნებს. ფილმი მიჰყვება ოფელიას (ივანა ბაკერო), რომელსაც ეძლევა დავალებები, რომლებიც მოითხოვს გადაწყვეტილებებს ზეწოლის ქვეშ, სადაც როგორც მორჩილებას, ისე დაუმორჩილებლობას თავისი შედეგები მოჰყვება. ამასობაში, ვიდალის (სერხი ლოპესი) ძალადობა, რადგან ის აკონტროლებს საკვებს, დროს, გადაადგილებასა და დასჯას, რეალურ სამყაროს სისტემად აქცევს საკუთარი სასტიკი წესებით. აღარაფერს ვამბობთ იმაზე, რომ ეს გილერმო დელ ტოროს შექმნილია, და ეს ავტომატურად ნიშნავს სერიოზულობას, როდესაც საქმე ფენტეზის ეხება. ფილმი ამ პოზიციას იმსახურებს თავისი შესანიშნავი სცენებისთვის, როგორც ლოგიკური პრობლემები მაღალი ფსონებით (ფერმკრთალი კაცის სცენა შემზარავია, რადგან შეზღუდვები ნათელია და შედეგი მყისიერია). ცარცის კარი არ არის მხოლოდ მაგარი იდეა, არამედ მკაფიო სიუჟეტური ინსტრუმენტი რისკებითა და დროის გათვლებით. და დასასრული გამართლებულია, რადგან ფილმი პერსონაჟის თანმიმდევრულობას ასრულებს. „ფავნის ლაბირინთი“ გაგრძნობინებთ ამას, რადგან ამბავი ზომავდა, რას აფასებს ოფელია და რას არ აპირებს ის გახდეს. ეს შოუ ამბიციურია, რადგან ის ფენტეზის ექცევა, როგორც სრულ ცივილიზაციურ რუკას: ერებს აქვთ პოლიტიკური მიზნები, „bending“-ს აქვს თანმიმდევრული შეზღუდვები, სულიერებას აქვს წესები და ისტორიას მნიშვნელობა აქვს. „ავატარი: უკანასკნელი ჰაერის მბრძანებელი“ მიჰყვება აანგს (ზაქ ტაილერ აიზენი), რჩეულს, და მისი კონფლიქტი როგორც მორალურია (რასაც ის უარს ამბობს), ისე პრაქტიკული (რასაც სამყარო მაინც ითხოვს). და ზუკო (დანტე ბასკო) არის იმის მტკიცებულება, რომ მწერლები თამაშობდნენ