არსებობს არტჰაუს კინოს დაუწერელი წესი: თუ ნებისმიერ უხეშ, თავისებურ ზრდასრულ პერსონაჟს გზაზე მიმზიდველ ბავშვს შეხვედრებ, საბოლოოდ გულები გალღვება – და თუ რეჟისორები სწორ ტონს დაიჭერენ, მიიღებთ სრულფასოვან „დამატირებელს“, „კინოპარადიზოს“, „კოლიას“ ან „ცენტრალური სადგურის“ სულისკვეთებით. მექსიკელი მინიატურისტის, ფერნანდო ეიმბკეს მეხუთე სრულმეტრაჟიანი ფილმი, „ბუზები“, შეიძლება ითქვას, ამ წესს მიჰყვება, რადგან ის აერთიანებს მარტოსულ, არკადული თამაშებით გატაცებულ ცხრა წლის ბიჭს და დამოუკიდებელ სამოციანელ ქალს რთულ, პოტენციურად ტრაგიკულ გარემოებებში. მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ „ბუზები“ მრავალი თვალსაზრისით ნაცნობია, ის იმდენად თბილად და გულწრფელად არის შეგრძნებული, რომ ფორმულურად არ აღიქმება, და მიუხედავად იმისა, რომ ახალგაზრდა მთავარი გმირი ბასტიან ესკობარი მომხიბვლელია, ფილმი შეღებილია უფრო ღრმა მელანქოლიით, რაც ხელს უშლის ზედმეტ „საყვარლობას“. ბერლინის კინოფესტივალის საკონკურსო პროგრამაში გამოსვლით – მისი პირველი ფილმი ამ კატეგორიაში 2008 წლის „ტაჰოს ტბის“ შემდეგ – „ბუზები“ აგრძელებს რეჟისორ-სცენარისტის სასიამოვნო დაბრუნებას აქტიურ მოღვაწეობაში. მან 12-წლიანი პაუზა სრულმეტრაჟიან ფილმებში შარშანდელი Plan B-ის პროდუქციით, მოზარდობის ასაკზე ფილმით „ოლმო“ დაასრულა. ის ფილმი იყო როგორც სრულად მომგებიანი, ისე ოდნავ მსუბუქი, და მიუხედავად იმისა, რომ „ბუზები“ ფორმითა და მასშტაბით თანაბრად მოკრძალებულია, მისი ემოციური კავშირები და შედეგები გულში ოდნავ მძიმედ ზის და უფრო დიდხანს რჩება გონებაში. დიდი ტერესიტა სანჩესის („მოახლე“, „ორი სეზონი“) თავშეკავებული და თანდათან განთავისუფლებული იუმორის შესრულება, ამასთანავე, ეიმბკეს კინემატოგრაფის მოკრძალებულ ირონიას ამყარებს. ის თამაშობს ოლგას, თავისუფალ პენსიონერს, რომელსაც იშვიათად აქვს მიზეზი დატოვოს თავისი პატარა, მოწესრიგებული ოროთახიანი ბინა მეხიკოს დიდი უბნის ბლოკში. მისი საცხოვრებელი სივრცე მიანიშნებს წარსულ ცხოვრებაზე, რომელიც ნაკლებად განმარტოებული იყო, მაგრამ ის მშვიდად შეგუებული ჩანს თავის ფიქსირებულ, ჩვეულებრივ რუტინას – გარდა იმ გაღიზიანების შეტევებისა, რასაც მასში მთელი დღის განმავლობაში მისაღებ ოთახში გამაღიზიანებლად მფრინავი ბუზები იწვევენ, რაც ფილმის მახვილგონივრულ, უსიტყვო გახსნის სცენაშია ნაჩვენები. თუმცა, რთული დროა და ის უხალისოდ გადადგამს ნაბიჯს, რომ თავისუფალი ოთახი გასაქირავებლად განათავსოს და დამატებითი შემოსავალი მიიღოს. შემოდის ენერგიული ახალგაზრდა კრისტიანი (ესკობარი) და მისი დაღლილი მამა (უგო რამირესი), პროვინციელები, რომლებსაც დროებითი საცხოვრებელი სჭირდებათ ქალაქის საავადმყოფოს მახლობლად, სადაც ბიჭის დედა გრძელვადიან კიბოს მკურნალობას გადის. კრისტიანი, რომლის გაფართოებული თვალებით აღქმაზეც ფილმი ძირითადად არის აგებული, ჯერ კიდევ იმდენად პატარაა, რომ სჯერა, რომ ადამიანები საავადმყოფოში მხოლოდ გამოსაჯანმრთელებლად მიდიან, თუმცა რაც უფრო მეტს ვიგებთ მისი დედის მდგომარეობის შესახებ – საავადმყოფოს პერსონალის ყოყმანი, მამის მტკივნეული დუმილი და არყოფნა – მით უფრო ცხადი ხდება, რომ მას უდანაშაულობის შოკისმომგვრელი დასასრული ელოდება. ამ დროისთვის, მისი შფოთვები წარმოსახვითა და თამაშით იმართება: კერძოდ, ადგილობრივი მაღაზიის გარეთ არსებული ძველმოდური არკადული თამაში ბევრ ცარიელ, უმეთვალყურეო საათს ავსებს. მშვიდი და სახლზე ორიენტირებული ოლგა ოთახის ოჯახებისთვის მიქირავებას არ აპირებს. კრისტიანის სასოწარკვეთილი მამა მას მარტოხელა მდგმურის სტატუსით შეაპარებს – ხრიკი, რომელსაც ოლგა სწრაფად მიხვდება და წყვილს რამდენიმე დღეს აძლევს ალტერნატიული გეგმების მოსამზადებლად. თუმცა, როდესაც მამა საჭირო დროებით სამუშაოს იპოვის, ოლგა ძიძის როლში აღმოჩნდება, მოეწონება ეს თუ არა, და მისი გარე სამყაროსგან საგულდაგულოდ დაცული დისტანცია მცირდება. მაყურებელმა შეიძლება ადრეული ვიზუალური მინიშნებებიდან ივარაუდოს, თუ რატომ ერიდება ის ასეთი ადამიანური კავშირების დამყარებას, თუმცა სცენარი – რეჟისორისა და ვანესა გარნიკას თანაავტორობით – ზედმეტად არ ხსნის ან აზვიადებს, სამაგიეროდ, მატერიალურ საგნებში პოულობს გულისამაჩუყებელ აზრს: თავსატეხები და სამაგიდო თამაშები მის სათადარიგო ოთახის კარადაში, ან სალსას CD, რომელიც იშვიათი დაკვრისთვის არის გამოღებული. იმავე მკაფიო, ვერცხლისფერ მონოქრომში გადაღებული, რაც ეიმბკემ თავისი 2007 წლის დებიუტისთვის, „იხვის სეზონისთვის“ აირჩია, ოპერატორი მარია სეკო ოსტატურად უპირისპირებს ოლგას ბინის ფარდებით შერბილებულ შუქს გარედან, ტროტუარებზე არსებულ მშრალ, გაფერმკრთალებულ შუადღის ნათებას – ქმნის რა ამ კვადრატულ, არაჩვეულებრივ ინტერიერს მშვიდ, თუ არა სრულიად ნეტარ თავშესაფრად. ხმის დიზაინერი ხავიერ უმპიერესი მსგავს რამეს აკეთებს ქალაქის ქუჩების განუწყვეტელ ხმაურთან დაკავშირებით, რომელსაც ოლგას ბუზების დამჭერი ფანჯრები აკავებს. არკადული თამაშის ზარისებრი ხმები, ამასობაში, ერთგვარ საუნდტრეკს ქმნის, სონორულ გადახვევას რეალური სამყაროდან, რომელიც კრისტიანს ავიწროებს. დებიუტანტი და ნამდვილი აღმოჩენა, ესკობარი ბიჭს აბსოლუტურად ბუნებრივი მოუსვენრობითა და გამჭრიახობით ასახავს, არასტაბილურად – როგორც ამ ასაკის ბავშვები ხშირად აკეთებენ – ირყევა მის გარშემო არსებული სამყაროსადმი გამაღიზიანებელ ცნობისმოყვარეობასა და თანაბრად შემაწუხებელ განზე დგომას შორის. მაგრამ თუ ის კამერის მზერას გაუწვრთნელი სიმსუბუქით იკავებს, ის ტერესიტა სანჩესისთვის ნაზად ყურადღებიან სცენის პარტნიორად იქცევა, რომელიც თანაბრად დელიკატური და გულუხვია ოლგას სხვადასხვა შიდა თავდაცვითი მექანიზმების გამოსახვისას და