15 წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ლედი გაგას ჰიმნურმა „Born This Way“-მ გაავრცელა აზრი, რომ ქვიარობა არსებობის ფიქსირებული მდგომარეობაა, და თუმცა ეს მრავალისთვის რეალობა შეიძლება იყოს, უამრავი ქვიარი ადამიანი საკუთარ იდენტობას ფიზიკური გამოკვლევითა და ცხოვრებისეული გამოცდილებით აცნობიერებს. მრავალი ქვიარი ადამიანისთვის სექსუალური და რომანტიკული გამოცდილებები შემთხვევითი არ არის თვითშემეცნებისთვის; ისინი კატალიზატორები არიან, რაც წარმოადგენს იმ მომენტს, როდესაც ქვიარობა წყვეტს აბსტრაქტულობას და ხდება რეალური. ჰარი ლაიტონის სარეჟისორო დებიუტი „Pillion“, ალექსანდრე სკარსგარდისა და ჰარი მელინგის მონაწილეობით, ამას თანდაყოლილ დონეზე ხვდება. იმ დროს, როდესაც ონლაინ დისკურსი ამტკიცებს, რომ სექს-სცენები ან მეტაფორად უნდა იყოს გაწმენდილი, ან გრაფიკულად საკმარისად უნდა იყოს ნაჩვენები მათი არსებობის გასამართლებლად, „Pillion“ გაცილებით რადიკალურ გზას ირჩევს. კოლინი (ჰარი მელინგი), გულმოდგინე პარკირების ბილეთების გამყიდველი და ბარბერშოპ კვარტეტის წევრი, შობის ღამეს, სხვა მამაკაცთან პაემანზე ყოფნისას, ხვდება სიმპათიურ, იდუმალ ბაიკერს, სახელად რეის (ალექსანდრე სკარსგარდი). მას შემდეგ, რაც რეი უსიტყვოდ ამოწმებს კოლინის მორჩილების მზაობას, ბარზე მონეტების დაყრით, რათა ნახოს, მოაწყობს თუ არა მათ ბარმენისთვის გადასაცემად, ის შობის ღამეს შეხვედრას სთავაზობს. კოლინი ელის, რომ ეს ტრადიციული პაემანი იქნება, მაგრამ რეის ნაცვლად თავდადების ტესტი აქვს დაგეგმილი უკანა ქუჩაზე. იმ მომენტიდან, როცა რეი ელვას ხსნის, კოლინი თავის მონდომებულ სურვილს ავლენს, რომ ასიამოვნოს. შემდეგ რეი ქრება კვირების განმავლობაში, რათა კვლავ გამოჩნდეს და კოლინი დომ-საბ ურთიერთობაში ჩაითრიოს, რომელიც მკაცრი წესებით იმართება: კოლინი ამზადებს, ალაგებს, ყიდულობს და იატაკზე, რეის საწოლის გვერდით სძინავს. ქაღალდზე ეს დინამიკა ვნებიანად ჟღერს, მაგრამ „Pillion“ მომხიბვლელი, რომანტიკული და ემოციურად თავშეკავებულია. ის ენდობა ლტოლვას სანახაობის ნაცვლად და ამით უარყოფს როგორც რეაქციულ მორალურ პანიკას, ისე ზედაპირულ რწმენას, რომ პირდაპირობა ერთადერთი გზაა სიმართლისკენ. ჰარი ლაიტონი ურთიერთობას ისეთი სერიოზულობით წარმართავს, როგორც ნებისმიერ რომანს, რაც უხერხულობას, სინაზესა და დისბალანსს ბოდიშის გარეშე თანაარსებობის საშუალებას აძლევს. რეი უფრო გამოცდილია და ქმნის შთაბეჭდილებას, რომ ის ისეთი მამაკაცია, რომელიც ცხოვრობს იმისთვის, რომ სუბმისივები ამ სამყაროში შეიყვანოს. ეს ასიმეტრია არასოდეს იმალება, და პერსონაჟები ხშირად აღნიშნავენ, თუ რამდენად შოკირებულნი არიან, რომ კოლინის მსგავსმა თავმდაბალმა ბიჭმა ისეთი პარტნიორი იპოვა, რომელიც, ჰმმ, ალექსანდრე სკარსგარდს ჰგავს, მაგრამ დისბალანსი არასოდეს არის გაზვიადებული შოკის გამოსაწვევად. ძალაუფლება წარმოდგენილია როგორც სიახლოვის ფაქტი და არა სკანდალი, რომელიც დებატებისთვის მზადაა. რეი ემოციურად გაუმჭვირვალე რჩება ფილმის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში, რაც მაყურებელს კოლინის პერსპექტივასთან აახლოებს. ეს კოლინის ისტორიაა იმის გაგებაზე, თუ ვინ არის ის, რა სურს და რას ხედავს რეისთან ურთიერთობის მომავალში, რაც არ განსხვავდება მრავალი „ტრადიციული“ რომანტიკული ისტორიისგან. ფილმი უარს ამბობს რეის შინაგანი სამყაროს მაყურებლისთვის თარგმნაზე, რადგან იმის სურვილი, ვინც სრულად არ გაგიმხელთ თავს, რომანის მარცხი არ არის; ეს მისი ერთ-ერთი უძველესი ჭეშმარიტებაა. ყოველი ინტერაქციის ეროტიზაციაზე ან მისი ძალის დინამიკის ზედმეტად ახსნაზე უარის თქმით, „Pillion“ ადრეული სიყვარულის გამოცდილებას იმეორებს; სასოწარკვეთილი ლტოლვის, არასრულყოფილი გაგების და გამოცდილებით შეცვლის იმ გრძნობებს, განურჩევლად შედეგისა. ეს ტრანსფორმაციული გამოცდილება იდეალურ დროს მოდის, რადგან კოლინის დედა კვდება. რეის გარშემო არსებული ტყავის საზოგადოება სითბოს, იუმორს და ზრუნვას სთავაზობს. სხვა სუბმისივები ეხუტებიან კოლინს, აღნიშნავენ მის დაბადების დღეს და ნაზად ანგრევენ რეის იდუმალებას. ეს მომენტები ფილმის ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერია, რადგან ისინი BDSM-ს ათავსებენ სოციალური კავშირების ქსელში, სადაც ძალაუფლება კონტექსტუალური, მოლაპარაკებადი და საზოგადოებრივია. თავის მხრივ, ისინი სრულად აქრობენ სტიგმატიზებულ შეხედულებებს, რომლებიც მრავალ „ნორმალურ“ ადამიანს აქვს კონტრკულტურული სექს-საზოგადოებების მიმართ. მაყურებლისთვის, რომელიც შეჩვეულია იმას, რომ სექს-სცენები ან გრაფიკულად გადაჭარბებული უნდა იყოს, ან საერთოდ უნდა გამოირიცხოს, „Pillion“ მესამე ვარიანტს გვთავაზობს: სექსი, რომელიც ემოციურად გასაგებია იმის გამო, თუ ვინ მონაწილეობს მასში და არა იმის გამო, თუ რა არის ნაჩვენები. ეს ჰგავს იმას, თუ როგორ ანადგურებს „Heated Rivalry“ ამერიკული სტრიმინგ ტელევიზიის ყველაზე ცუდ ტენდენციას, პერსონაჟის განვითარების გამოკვლევით არა მხოლოდ ნათქვამში, არამედ უთქმელშიც. მელინგი კოლინს მტკივნეული გულწრფელობით თამაშობს, მისი მომაჯადოებელი კაშკაშა თვალები გზას უთმობს სისუსტესა და ლტოლვას, რომელიც ყველა სცენიდან გამოსჭვივის. სკარსგარდი კი, თავშეკავებულ შესრულებას გვთავაზობს, რომელიც ეწინააღმდეგება იოლ ბოროტმოქმედებას ან არასწორად გაგებულ გამოსყიდვას. როდესაც ის საბოლოოდ რბილდება — კოლინს მორჩილებისგან იშვიათ დასვენების დღეს ანიჭებს — ეს ნაკლებად გრანდიოზულ რომანტიკულ ჟესტად და უფრო მეტად ჯავშანში ბზარად იკითხება. ალექსანდრე სკარსგარდის საუკეთესო შესრულებების სიაში მეტი ადგილი უნდა დავუთმოთ „Pillion“-ს. პროგნოზირებადია, რომ უცოდინარმა სულელებმა ფილმი ექსპლუატაციის რომანტიზებაში დაადანაშაულეს, მაგრამ სინამდვილეში, თანხმობის წინა პლანზე წამოწევით, ნაცვლად იმისა, რომ მაყურებლისთვის პირდაპირ განემარტა, რომ ეს ზრდასრული მამაკაცები ეთანხმებიან იმას, რასაც აკეთებენ — რაც იშვიათად მოითხოვება ჰეტეროსექსუალური ან „ტრადიციული“ სასიყვარულო ისტორიებისგან — „Pillion“ ამხელს კონტრკულტურის მიმართ კრიტიკულად განწყობილთა უპატიოსნებას, ქ