ხუჭუჭათმიან და გამონაყარით დაფარულსახიან თინეიჯერ მინის, რომელსაც ქეთრინ მალენ კუპფერერი თამაშობს (თუმცა მსახიობს ქარიზმა არ აკლია), არაფერი აქვს „ქულთან“ საერთო. მინი თითქმის უხილავია ნორთ ლითლ როკის საშუალო სკოლის მოსწავლეების უმეტესობისთვის, სწორედ ამიტომ არის მისი მეგობრობა ქალისთან — მისი კლასის ყველაზე პოპულარულ გოგონასთან — ასეთი განსაკუთრებული. ისინი ახლო მეგობრები იყვნენ ჯერ კიდევ მანამ, სანამ მსგავსი რაღაცები მნიშვნელოვანი გახდებოდა, და ქალი ყოველთვის ზრუნავდა, რომ მინი მოვლენებში ჩართული ყოფილიყო. როგორია ცხოვრება საუკეთესო მეგობრის გარეშე? და როგორ უნდა დააბალანსოს ადამიანმა ეს დანაკარგი იმასთან, რასაც ყველა სხვა განიცდის — ქალის შოკირებული დედიდან (სოფი ოკონედო, რომელიც 2026 წლის ოსკარის ღირსეულ პირველ შესრულებას გვთავაზობს) დაწყებული, დამთავრებული იმ კლასელებით, რომლებიც ქალის თავიანთ მეგობრად მიიჩნევდნენ? რეჟისორების ალექს ტომპსონისა და კელი ო’სალივანის უახლესი, მოკრძალებული მასშტაბის, მგრძნობიარედ შექმნილი დრამა, „მაუსი“ („Mouse“), ფილმია ჭკვიანი მარკეტინგული კაუჭის გარეშე, მაგრამ ის ინტელექტუალური, გამჭრიახი და ჭეშმარიტია. ისევე როგორც მათ ორ წინა გულწრფელ შუა ამერიკულ ინდი ფილმში, „წმინდა ფრენსისი“ („Saint Frances“) და „მოჩვენებათა შუქი“ („Ghostlight“), წყვილი საკუთარი ცხოვრებიდან და გარემომცველი სამყაროდან იღებს შთაგონებას. ამჯერად, ისინი ყურადღებას სამხრეთისკენ, ო’სალივანის მშობლიურ შტატ არკანზასისკენ აბრუნებენ, ფილმის მოქმედება 2002 წელს ხდება — დროში, როდესაც მობილურმა ტელეფონებმა და სოციალურმა მედიამ ჯერ კიდევ არ გადაახალისა ჩვენი ურთიერთობების ფორმები. მაშინ სამყარო კვლავ სკეპტიკურად იყო განწყობილი თერაპიის მიმართ, და თინეიჯერები პოპ-კულტურას მბზინავ ვერცხლის ლანგრებზე მოიხმარდნენ. (მინი თავის პირველ სიყვარულს ადგილობრივი CD/DVD მაღაზიის დახლთან ხვდება). მინის კლასში, ქალი დაბადებით შემსრულებელია, განწირული სასცენო ან ეკრანული ცხოვრებისთვის. ყველა დანარჩენი ცეკვას გამოსაშვები საღამოსთვის ან უფროსკლასელთა კაბარეს შოუსთვის ინახავს — რომელსაც ქალის რელიგიური მეგობარი კარა (ოდრი გრეის მარშალი) მისი ხსოვნისთვის მიძღვნას სთავაზობს. „უბრალოდ სევდა საკმარისი არ არის — რაღაც უნდა გავაკეთოთ,“ — თავდაჯერებულად აცხადებს კარა, თეატრის გაკვეთილს გაღიზიანებული მასწავლებლის, მისტერ მურდოს (დევიდ ჰაიდ პირსი) ხელიდან ართმევს. კარას ასაკისა და კლასის ბავშვებს გარკვეული თავდაჯერებულობა ახასიათებთ, რასაც ო’სალივანის სცენარი ჭკვიანურად განიხილავს, როგორც ქვეტექსტს ფილმისთვის, რომელიც სხვა შემთხვევაში შეიძლება შედარებოდა „ჩვეულებრივ ადამიანებს“ („Ordinary People“) ან „ტალღებს“ („Waves“), სადაც ტრაგედია ინტროვერტულ მოზარდს „ყველაზე წარმატებული“ და-ძმის ჩრდილიდან გამოსვლისკენ უბიძგებს. „მაუსი“ მსგავს თემებს ეხება, მაგრამ ასევე ბევრ სხვა ასპექტსაც, მათ შორის „ლედი ბერდის“ მსგავსად იკვლევს, თუ როგორ შეიძლება სირცხვილს განიცდიდნენ მინისნაირი მშრომელი კლასის თინეიჯერები ისეთი დედის გამო, როგორიც ბარბარაა (ტარა მალენი) — თავხედი და გულუბრყვილო, მაგრამ მაინც საუკეთესოდ მოქმედი. ქალის არყოფნისას, მინის (რომელიც სკოლის შემდეგ მუშაობს და სახლში მიკროტალღურ ღუმელში გაცხელებულ უსარგებლო საჭმელს ჭამს) და ქალის სხვა მეგობრებს შორის უფსკრული უფრო ფართო ჩანს, ვიდრე ოდესმე. მინი ბრაზს საკუთარ დედაზე ანთხევს, რომელიც ვეტერინარის ასისტენტია და სახლში გადარჩენილი ცხოველებით სავსე სახლს და შემთხვევით ბავშვს (რომელიც მან თითქმის იშვილა, ბიჭს სახლი სჭირდება, დედას კი გული მინის აღქმაზე დიდი აქვს) უთავსებს. როდესაც ქალი ცოცხალი იყო, მინი რაც შეიძლება მეტ დროს ატარებდა თავისი შეძლებული მეგობრის სახლში, ახლა კი, როდესაც ის აღარ არის, მინი დედამისს, ჰელენს (ოკონედო) მიუახლოვდა — ელეგანტურ, ოდესღაც კაშკაშა ქალბატონს, რომელიც მწუხარებისგან გამოფიტული, დახვეწილი ბრიტანული აქცენტით საუბრობს. ჰელენი მადლიერია კომპანიისთვის, მინის თავის მფარველობაში იღებს და ხელნაკეთი კერძებითა და სიმღერის კერძო გაკვეთილებით ანებივრებს. ერთად ისინი გადაწყვეტენ, რომ მინიმ უფროსკლასელთა კაბარეში შეასრულოს სიმღერა „A Chorus Line“-დან, და თუმცა მინი ამტკიცებს, რომ მას ნიჭი არ აქვს, ორივე მხარისთვის ნუგეშია ის, თუ როგორ ექცევა ჰელენი მინის, როგორც საკუთარ ქალიშვილს. (ფილმის ნაზი საფორტეპიანო მუსიკა იმდენად ნუგეშისმომგვრელია, რომ შეიძლება წარმოვიდგინოთ, როგორ უსმენს ვინმე ჰელენს, რომელიც გვიან ღამით უკრავს საკუთარი თავისთვის). უფრო ჩვეულებრივ ფილმში, ჰელენს შესაძლოა აღმოეჩინა სოციალურად ინტროვერტი თინეიჯერის ფარული პოტენციალი, რომელიც შემდეგ დიდ შოუზე გამოვლინდებოდა. მაგრამ „მაუსი“ („Mouse“) არა მხოლოდ რეალობას, არამედ მიმზიდველობას ეფუძნება. თუმცა კომედია არ არის, ის სავსეა იუმორითა და დახვეწილი, შემკრთალი მომენტებით, რომლებიც მყისიერად ნაცნობია: დრო, როდესაც მთელი კლასის წინაშე სულელურად მოიქეცი, ან ყველაზე მკაცრი სიტყვები, რაც ოდესმე მშობლისთვის გითქვამს და ახლა უკან დაბრუნება გინდა. სადაც მინი მამის გარეშე გაიზარდა, ქალის ისეთი მამა ჰყავდა, რომელიც მაცივარს ლუდით ავსებს და თავს იკატუნებს, თითქოს არ ამჩნევს, თუ რომელიმე ქრება — რაც ზოგიერთისთვის იდეალურად შეიძლება მოჩვენებოდა, სანამ მის ქალიშვილის ბედს არ გაითვალისწინებ. მაგრამ „მაუსი“ არ არის ასეთ საკითხებზე ლექცია. ტრაგედიები თინეიჯერებს მუდმივად ემართებათ, და ამ შემთხვევაში, აქცენტი წინსვლაზეა, რაც მინის მორცხვი ფლირტით არის წარმოდგენილი გოგონასთან, სახელად ქეთი (იმან ველანი). მსახიობების მრავალფეროვანი გამოცდილების დონის ნაზავი მშვენივრად ერწყმის ერთმანეთს, რაც ასახავს აზრს, რომ არც ერთმა პერსონაჟმა ზუსტად არ იცის, როგორ უნდა გაუმკლავდეს...