სამოქმედო ფილმები ხშირად მომხიბვლელია, ან იქნებ მომხიბვლელ ფილმებს უბრალოდ ხშირად აქვთ სამოქმედო ელემენტები. ამას ვხედავთ ფილმებში, რომლებიც ცდილობენ რაც შეიძლება ფართო აუდიტორიამდე მიაღწიონ, მაგალითად, „ტიტანიკი“ – თუმცა ის სამოქმედო ფილმი არ არის, ნამდვილად შეიცავს სანახაობრივ სცენებსა და მასშტაბურ ეპიზოდებს სასიყვარულო ისტორიასთან ერთად, რაც მას „უბრალოდ“ რომანტიკულ ფილმზე მეტად აქცევს. მიუხედავად ამისა, რომანტიკულ ფილმადაც ის შესანიშნავია. ალბათ, უცნაურია ამ ფილმის გამორჩევა, მაგრამ ის ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული ნამუშევარი იყო, ასე რომ, ეს რაღაცას ნიშნავს. რაც შეეხება სხვა ფილმებს, რომლებიც მასებისთვის იყო განკუთვნილი, ანუ ფართო მოწონება უნდა დაემსახურებინათ და უფრო მკაფიოდ ეკუთვნოდათ სამოქმედო ჟანრს, ისინი ქვემოთაა წარმოდგენილი. ისინი აუცილებლად არ არიან ყველა დროის საუკეთესო ბლოკბასტერები, არც ყველა დროის უდიდესი სამოქმედო ფილმები, მაგრამ ისინი ნამდვილად ისეთი ნამუშევრებია, რომელთა ყურებაც ყველაზე ადვილი და/ან რომლებშიც ჩართვა ყველაზე მარტივია. „ფორსაჟი 5“ ალბათ „ფორსაჟის“ ყველა ფილმიდან ყველაზე სწრაფი ტემპით გამოირჩევა და ის ასევე ერთადერთია, რომლის ნახვის შემდეგაც არავინ წავა ისე, რომ თუნდაც ოდნავ გაბრაზებული იყოს; თითქოს დრო დაკარგა ან რამე მსგავსი. შესაძლოა, არ მოგწონდეთ სარბოლო სცენებით დატვირთული ადრეული ფილმები და ასევე უარყოფითად იყოთ განწყობილი შედარებით გვიანდელი, ზედმეტად ექსტრავაგანტური ნაწილების მიმართ, თუმცა „ფორსაჟი 5-ით“ მაინც კმაყოფილი დარჩეთ. ეს უბრალოდ შესანიშნავი სამოქმედო/თრილერი/ძარცვის ფილმია, სადაც ჯერ კიდევ საკმაოდ ბევრია მანქანების მონაწილეობით მოქმედება, თუმცა სხვა ტიპის (ყველა მაღალი ხარისხის) სამოქმედო სცენებიც თანაბრადაა გადანაწილებული, რათა ერთი ტიპის ეპიზოდმა არასოდეს მოასწროს მოწყენა. „ფორსაჟი 5-ში“ ყველაფერი თითქმის იდეალურად დაემთხვა ერთმანეთს ამგვარი გართობისთვის შექმნილი, თუმცა დამაკმაყოფილებელი ბლოკბასტერისთვის, და ის უბრალოდ საოცარია, ხომ ხვდებით? მეტი არც არაფერი სჭირდება, მაგრამ ის ნამდვილად, ნამდვილად ასეთია. ტომ კრუზს უყვარს მხსნელის როლების თამაში და ზოგჯერ საკმაოდ კარგადაც გამოსდის (რასაც „შეუსრულებელი მისიის“ უკეთესი ფილმები მოწმობს), მაგრამ „ტოპ განი: მევერიკის“ გამოსვლისას ვრცელდებოდა აზრი, რომ ის კინოს გადაარჩენდა. და რაღაცნაირად ასეც გამოვიდა? რა თქმა უნდა, უამრავი სხვა ადამიანი იყო ჩართული ამ ფილმის წარმატებაში, მაგრამ კრუზი ყველაფრის სახე იყო და ის მასში საკმაოდ კარგი იყო. „ტოპ განი: მევერიკი“ საქმეს უსაფრთხოდ, თავდაჯერებულად და ტექნიკური ოსტატობით მიუდგა. მთელი ფილმი ისე იყო შექმნილი, რომ მაქსიმალურად მოწონებადი და, შესაძლოა, უსაფრთხო ყოფილიყო: მან მოიცვა ყველა ის ნარატიული მომენტი, რასაც მოელოდით და არ ჩანდა მიდრეკილება, ემინიშნა, რომ საბოლოო ანტაგონისტური ძალა რომელიმე კონკრეტული ქვეყანა/ერი/ჯგუფი იყო... მაგრამ არაუშავს. მან საქმეს უსაფრთხოდ, თავდაჯერებულად და ტექნიკური ოსტატობით მიუდგა, რადგან მთლიანი ნამუშევარი იყო დახვეწილი, ზოგჯერ სანახაობრივი და ზოგადად კარგი ტემპით განვითარებული. შესაძლოა, ძნელი იყოს ამ ფილმის შეყვარება, თუ მას ოდნავ კრიტიკული გონებით მიუდგებით, მაგრამ ის წარმოუდგენლად ადვილი მოსაწონებელი ფილმია და საკმაოდ ძნელი მისთვის წინააღმდეგობის გაწევა. მაყურებლის ისტორიაში ჩართვის ერთ-ერთი საკმაოდ საიმედო გზა შურისძიების თემაზე აგებული სიუჟეტია, და ეს ეხება ფილმებსაც, რომლებიც მასშტაბურ ისტორიებს გრძელი ქრონომეტრაჟის განმავლობაში ყვებიან. წარმოგიდგენთ „გლადიატორს“, რომელიც ნამდვილად არ იყო პირველი ეპიკური ფილმი ისტორიული სიუჟეტით და ასეთი ნარატივით (იხ. „მამაცი გული“, „ბენ-ჰური“ და „სპარტაკი“), მაგრამ იქნებ ის მათგან საუკეთესოა? ბოდიში, თუ ეს გაბედული განცხადებაა, მაშინ რა ვიტყვით ამაზე: ის მათგან ყველაზე სამოქმედო ელემენტებით დატვირთულია, და მიუხედავად იმისა, რომ ყველა დრამატულად და შურისძიების/უსამართლობის გამოსწორების ისტორიებად დამაჯერებელია, „გლადიატორი“ განსაკუთრებით კარგად ახერხებს მთელი ნამუშევრის ამაღელვებელ და ემოციურ გაფორმებას. ის ასევე ერთ-ერთი ყველაზე სწრაფი ტემპის ეპიკური ფილმია, შესაძლოა, ყველა დროის, რომელიც მოვლენებს სწრაფი ტემპით ავითარებს, მაგრამ ყოველთვის უზრუნველყოფს, რომ მოვლენები არ იყოს დაჩქარებული, როგორც ეს მოხდა რიდლი სკოტის მოგვიანო ეპიკური ფილმის, „ზეციური სამეფოს“ კინოთეატრებისთვის განკუთვნილ ვერსიაში (რეჟისორის ვერსია გაცილებით უკეთესია). „გალაქტიკის მცველების“ პირველმა ნაწილმა, უკან რომ ვიხედებით, საკმაოდ ბევრი რამ მოახერხა: მან შედარებით უცნობი სუპერგმირების გუნდი დიდ ეკრანზე მოიყვანა და თითქმის ყველას მაშინვე შეაყვარა თავი. კომიქსების მკითხველები, შესაძლოა, უფრო წინ იყვნენ, მაგრამ ეს გუნდი უცნაურად გამოიყურებოდა და მარველის მხრიდან რისკს წარმოადგენდა, რომ ფილმის საფუძვლად მათ აიღებდნენ, მაგრამ ეს რისკი უზარმაზარ წარმატებად იქცა. იყო გაგრძელება, რომელიც ცოტა უფრო ბნელი იყო და ასევე საინტერესო, შემდეგ კი მესამე ფილმი, სათანადოდ დასახელებული „გალაქტიკის მცველები: ტომი 3“, იყო სრულყოფილი მასებისთვის განკუთვნილი ნამუშევარი. მისი მიზანი იყო, არცერთი მაყურებელი არ დარჩენილიყო უკმაყოფილო. ის ცოტა სენტიმენტალური და პირდაპირიც კი იყო, ჯეიმს განის (რომლის სუპერგმირული ნამუშევრებიც ჩვეულებრივ საკმაოდ კარგია) სტანდარტებითაც კი, მაგრამ მან ასევე კარგ გამოსამშვიდობებელ ფილმადაც იმუშავა. მართალია, ეს უფრო განის მეთვალყურეობის ქვეშ მყოფი სერიის (ჰაჰა) გამოსამშვიდობებელია, მაგრამ ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ყველა პერსონაჟისთვის გამოსამშვიდობებელი იყოს; ისინი ალბათ გააგრძელებენ ცხოვრებას ან გამოჩნდებიან მარველის კინემატოგრაფიულ სამყაროში მომავალში. „RRR“ არის სუპერ ამაღელვებელი ნამუშევარი და შთამბეჭდავად დიდი ხნის განმავლობაში რჩება ამაღელვებელი. ის დაახლოებით სამსაათიანია, მაგრამ ამ ქრონომეტრაჟს ცუდი გაგებით არ გრძნობთ. მოვლენები კარგად ვითარდება, და საწყისი ნაწილი შესანიშნავად წარმოგიდგენთ პერსონაჟებს, რომლებიც შემდეგშიც გაგართობენ.