რამდენად დიდხანს შეიძლება გაგრძელდეს ფილმი, სანამ საკუთარ თავს ვკითხავთ, რას ვაკეთებთ ჩვენი დროითა და ფულით? ამ კვირის დასაწყისში Amazon MGM Studios-მა განაცხადა, რომ რაიან გოსლინგის ახალი სამეცნიერო-ფანტასტიკური სათავგადასავლო ფილმი, „პროექტი ჰეილ მერი“ (Project Hail Mary), 156 წუთი გაგრძელდებოდა! ეს ორნახევარ საათზე მეტია! მიუხედავად იმისა, რომ ენდი უირის კოსმოსური საძიებო ეპოსი არ წამიკითხავს, ბოლო რამდენიმე კვირის განმავლობაში წიგნი მაღაზიებში უამრავჯერ მინახავს. ახალ წელს წიგნების ყიდვის პრობლემა გამიჩნდა, მაგრამ ეს არც ისე მნიშვნელოვანია. უირის რომანი, ფორმატის მიხედვით, 476 გვერდია. ნუთუ ვერ ვიპოვით გზას, რომ ფილ ლორდისა და კრისტოფერ მილერის ადაპტაცია უფრო მისაღები ხანგრძლივობის იყოს? ისეთი, რომელიც არ გამოსცდის ჩვენი თირკმელების სიმტკიცეს და ჩვენს გაფანტულ ყურადღებას? ყოველ შემთხვევაში, „პროექტი ჰეილ მერი“ მხოლოდ ერთი საფეხურია ჩემი ნამდვილი საზრუნავისკენ: „გაბერილობა“. ჩემს დროს, ფილმები, საშუალოდ, 90 წუთი იყო. ან, თუ ბლოკბასტერი იყო, 100-დან 120 წუთამდე. რა თქმა უნდა, გამონაკლისებიც იყო, მაგრამ სწორედ ამიტომ ვთქვი „საშუალოდ“. იქნება ეს ამბის არჩევანის, მხატვრული ხედვის, თუ მთელი სცენის მონტაჟის ოთახში დატოვების გამო, 80-იან და 90-იან წლებში რეჟისორები ხშირად „კლავდნენ თავიანთ საყვარელ სცენებს“, რათა მათი კინოპროექტი „ოპტიმალურ ზონაში“ მოხვედრილიყო. თქვენ შეგეძლოთ ზუსტად საათი დაგეგმოთ ფილმისთვის, რომელიც საათნახევარზე მეტს არ გრძელდებოდა, თანაც კინოთეატრებში ნაკლები რეკლამა და მომავალი ფილმების ანონსი იყო. დღეს, თუ გსურთ ისეთ ფილმს, როგორიცაა „პროექტი ჰეილ მერი“, კინოთეატრში უყუროთ, თქვენი განრიგი უნდა გაწმინდოთ. შეგიძლიათ ისე დაგეგმოთ მოსვლა, რომ ფილმი თქვენს დაჯდომასთან ერთად დაიწყოს, მაგრამ წარმატებები. შეუძლებელია იმის პროგნოზირება, რამდენი დრო დასჭირდება საჭმლის ყიდვას, ადგილზე მოთავსებას და იგივე მანქანისა და მედიკამენტების რეკლამების ატანას. ოჰ, და არ დაგავიწყდეთ დრო დატოვოთ გონიერი პოპკორნის თავგადასავლებისთვის, რომელსაც სურს, კინოთეატრის მიერ დამტკიცებული საკრედიტო ბარათის შეთავაზებით მეტი ვალი შეგასაღოთ. შემიძლია დეტალურად განვიხილო, როგორ ახანგრძლივებს ფილმის „გაბერილობა“ კინოთეატრში ყოფნის გამოცდილებას საგანგაშო პროპორციებით, მაგრამ ალბათ დროა, მეორე მხარის აზრიც მოვისმინოთ. ფილმების „ტენეტისა“ და „ოდისეის“ რეჟისორის, კრისტოფერ ნოლანის თქმით, ახალგაზრდა მაყურებელს უფრო გრძელი, სიღრმისეული ფილმები სურს, რადგან ისინი უპირატესობას ანიჭებენ შინაარსიან გამოცდილებას სწრაფ, ზედაპირულ გამოცდილებაზე. ნოლანი სტუდიებს მოუწოდებს, „ენდონ მაყურებელს“ და არ აიძულონ რეჟისორები, შეასწორონ თავიანთი პროექტები მაყურებელთა ცალკეული წევრების აღქმული ჩვევების საფუძველზე. ნოლანი ასევე მიიჩნევს, რომ ტელევიზიაა კინემატოგრაფიული გამოცდილების „გარყვნის“ მიზეზი, მისი თქმით, ტელევიზია დიდად ეყრდნობა დიალოგს, ვიდრე ატმოსფეროსა და ხმის მეშვეობით კომუნიკაციას. თუნდაც ფილმები მხედველობისა და ბგერის კომბინაცია იყოს, ნოლანი ამტკიცებს, რომ კინო, უპირველეს ყოვლისა, ვიზუალური მედიუმია. რეჟისორის მოვალეობაა, მაყურებელი ხელოვნების საშუალებით სამყაროში მოიწვიოს. შესაძლებელია, რომ დიდ სიმაღლეებს ვერ მივაღწევთ გახანგრძლივებული დროის გარეშე, მსოფლიოებისა და პერსონაჟების დასამკვიდრებლად. მე აქ ბატონ ნოლანთან სადავოდ არ ვარ. ის ინდუსტრიაზე ბევრად მეტს იცნობს, ვიდრე მე ოდესმე მეცოდინება. მიუხედავად ამისა, მაინტერესებს, ხომ არ აბუნდოვნებს კინემატოგრაფიის რომანტიკა მის აღქმას იმის შესახებ, თუ როგორ იღებენ და ერთვებიან მაყურებლები კინოსთან თანამედროვე ეპოქაში. ჩვენ ვცხოვრობთ ეპოქაში, სადაც თითქმის ყველას აქვს სმარტფონი, ინფორმაციისა და გართობის ერთი შეხედვით უსასრულო წყარო ღილაკის დაჭერით. ზოგისთვის, როგორც კი მოქმედებაში პაუზა დგება, ან ფილმის სიუჟეტი საკმარისად სწრაფად არ ვითარდება, დგება დრო ტელეფონის ამოსაღებად, Arrows-ის სათამაშოდ (მოძებნეთ, სახალისოა) ან სოციალურ მედიაში „დუმ სქროლისთვის“. თუ ფილმი ჩვენს ყურადღებას ვერ იპყრობს, არსებობს მოწყობილობა, რომელიც მოგვცემს დოფამინს, რისკენაც მივისწრაფვით, სანამ მოქმედება კვლავ არ დაიწყება. დიახ, ტელეფონების გამოყენება კინოთეატრებში არ არის მიზანშეწონილი, მაგრამ რაც უფრო მეტი ადამიანი ირჩევს ფილმების სახლში სტრიმინგს, მით უფრო იზრდება ჭკვიანი მოწყობილობის მიერ ფილმის „დამარცხების“ ალბათობა. რაც მეტი „გაბერილობაა“ თქვენს ფილმში, მით მეტი შესაძლებლობა აქვს მაყურებელს, ჩამოშორდეს მას. დავუბრუნდეთ მთავარ თემას, ჰოლივუდში „გაბერილობის“ კიდევ ერთ მაგალითს მოვიყვან. არ შეიძლება, რომ „პროექტ ჰეილ მერი“ (რომელიც, სხვათა შორის, გასაოცრად გამოიყურება) იყოს ერთადერთი მაგალითი. ამის ნაცვლად, მოდით, ყურადღება მივაქციოთ ჯონ მ. ჩუს „ვიკიდის“ ფილმებს. ჩუს „ოზის ჯადოქრის“ შთაგონებით შექმნილი ეპოსი არის სამსაათიანი ბროდვეის მიუზიკლის ადაპტაცია. ამ ფონზე, საჭირო იყო თუ არა ამ ამბის კინოვერსიის ორ სამსაათიან ფილმად გაყოფა? დარწმუნებული ვარ, ჩუს აქვს თავისი მიზეზები ფანტასტიკური სათავგადასავლო ფილმის ორ ნაწილად წარმოსაჩენად. თუმცა, არ შემიძლია არ დავფიქრდე, ხომ არ სურდა „იუნივერსალს“ ორი ფილმი მეტი ფულის გამომუშავების მიზნით, მოკლე სიუჟეტის მოყოლის ხარჯზე. ამ სიტყვების აკრეფის დროსაც კი მესმის თქვენი წუწუნი: „აბა, რა“. ვიცი. მესმის. მიუხედავად ამისა, ნუთუ არ შეგვეცლო ერთი-ორი სიმღერა მოგვეჭრა (აღიარეთ, „ვიკიდის“: „სიკეთისთვის“ ზოგიერთი სიმღერა არ არის ჰიტი), რათა საერთო გამოცდილებაში „გაბერილობა“ შეგვემცირებინა? არ ვაპირებ მოვიქცე ისე, თითქოს ამ „პრობლემაზე“ პასუხები მაქვს. არ ვაპირებ რეჟისორს ვუთხრა, რა გააკეთოს თავის პროექტთან დაკავშირებით, არც შემოქმედებით ნამუშევრებში მინდა ჩარევა. შესაძლოა, გამოსავალი