რამდენად შორს წახვალთ საყვარელი ადამიანისთვის? ეს არის მთავარი კითხვა, რომელიც ტორონტოელი რეჟისორების, მედელინ სიმს-ფიუერისა და დასტი მანჩინელის (მათი 2020 წლის ფილმის, „Violation“-ის შემდეგ) ახალი თრილერის, „Honey Bunch“-ის ცენტრში დგას. ავარიის შემდეგ, რომელმაც დაიანას (გრეის გლოვიცკი) მეხსიერება ნაწილობრივ დაუზიანა, ქმარმა, ჰომერმა (ბენ პეტრი) ის ექსპერიმენტულ ტრავმატოლოგიურ ცენტრში მოათავსა. ტყეში მიმალულ ძველ სასახლეში, რომელსაც ცოცხალი ღობის ლაბირინთიც აქვს, მაშინვე ცხადი ხდება, რომ ცენტრის მმართველები რაღაც ბოროტ საიდუმლოებებს მალავენ. ფარას (ქეით დიკი) მიერ მიღებული, რომელიც, როგორც ჩანს, თითქმის ერთპიროვნულად მართავს ცენტრის ოპერაციებს, წყვილი ცდილობს უცნაურ გარემოს შეეგუოს. თუმცა, რაღაც აწუხებს დაიანას, რის გამოც ის ხილვებს იწყებს. ჰალუცინაციების გაუარესებასთან ერთად, ის ასევე იწყებს ავარიის, ქმართან ცხოვრებისა და მისი მდგომარეობის სიმართლის შესახებ მოგონებების აღდგენას. დაიანას აღდგენითი პროცესის სირთულეები, სადაც ის ხელახლა სიარულს ცდილობს, კიდევ უფრო მწვავდება ჯოზეფის (ჯეისონ აიზეკსი) ჩამოსვლით, რომელმაც ასევე მოიყვანა თავისი ქალიშვილი ჯოზეფინა (ინდია ბრაუნი) ცენტრში. სიუჟეტის შესახებ მეტის თქმა სპოილერული იქნება, მაგრამ საკმარისია აღინიშნოს, რომ „A Cure for Wellness“-ის ძლიერი განწყობა, რომელიც ფილმის ადრეულ ნაწილში ჭარბობს, ბოლოსკენ კიდევ უფრო გამოკვეთილი და პირდაპირი ხდება. გორ ვერბინსკის 2016 წლის ფილმი სტილისტური საოცრება იყო, თუმცა სიუჟეტი მწირი, მაგრამ სასიამოვნოდ ავადმყოფური ჰქონდა. სიმს-ფიუერი და მანჩინელი ყველაფერს აკეთებენ, რომ მას გაუთანაბრდნენ, იყენებენ მართლაც შესანიშნავ ვიზუალურ ეფექტებსა და პროთეზირებას, ასევე ძლიერ, განწყობილ ნაწილებს, მაგრამ ძნელია თავიდან აიცილო დაბალბიუჯეტიანი კანადური ნარჩენების შეგრძნება შედარებისას. თითქმის ორსაათიანი ფილმი ხანგრძლივია და ასეც აღიქმება. 70-იანი წლების გრანჟ ჰორორ-თრილერის სტილში გადაღებული „Honey Bunch“ რეგულარულად უთმობს დროს ხელოვნურად სიურეალისტურ მონტაჟებსა და დამკვიდრებულ კადრებს განწყობის შესაქმნელად. და მიუხედავად იმისა, რომ ძალისხმევა საკმარისად კარგად მუშაობს სიუჟეტის შესანარჩუნებლად, ის დამღლელია. სიუჟეტის ნელი განვითარება იხდის, მაგრამ არა იმდენად არსებითად, რომ ეს აუცილებელი ყოფილიყო. დაიანას საბოლოო გაცნობიერება, რომ ყველაფერი ისე არ არის, როგორც ჩანს, ძალიან ნელა ხდება, რის გამოც მას დიდი წონა არ აქვს და ხშირად თხრობის ასპექტებს უფრო მეტად აბნევს, ვიდრე დაგეგმილი იყო. ფილმი ხშირად ისეთი შეგრძნებას ტოვებს, თითქოს ყოველ ორ ნაბიჯზე ერთი ნაბიჯით უკან იხევს და იშვიათად მოტივირებულია პერსონაჟის მიერ. ამის ნაცვლად, ასეთ შემთხვევებში სიუჟეტის მექანიკა პრიორიტეტული ხდება, რაც პერსონაჟებს იმაზე სულელურად წარმოაჩენს, ვიდრე უნდა იყვნენ. მდგომარეობას არ შველის გარემოც. „A Cure for Wellness“-ში მთის წვერზე მდებარე ციხესიმაგრე ფართო იყო და გამოიყენებოდა ინოვაციური მიზნებისთვის, არაჩვეულებრივი დეკორაციებითა და ულამაზესი ხედებით. „Honey Bunch“, შედარებით ბევრად პატარა ფილმი, მცირედ ინტერესს იწვევს. მამულის გარშემო არსებული ობიექტებისა და მახასიათებლების უსასრულო კადრები მხოლოდ იმას უსვამს ხაზს, თუ რამდენად მცირე რესურსი ჰქონდათ რეჟისორებს. ტყეში მდებარე ძველი სასახლეები საშინელებათა ფილმებში სიახლეს არ წარმოადგენს და არც ისე ბევრია გაკეთებული იმისთვის, რომ ეს კონკრეტული ფილმი გამოირჩეოდეს. შიდა საცურაო აუზის არსებობაც კი უკვე რუტინულია და შესამჩნევად ნაკლებად ამაღელვებელი, ვიდრე 1982 წლის „Pieces“-ის საცურაო აუზის ეპიზოდი, რომელიც ბევრად სულელური, მაგრამ უკეთესი ფილმი იყო. მაშასადამე, ის, რაც „Honey Bunch“-ს აქვს, უპირველეს ყოვლისა, მისი ცენტრალური დინამიკაა დაიანასა და ჰომერს შორის. თავიდანვე ნათელია, რომ ჰომერი რაღაცებს უმალავს ცოლს, რაც მალევე იწვევს მათ ურთიერთობაში ბზარს და მაყურებელს აფიქრებინებს, იყო თუ არა მათი ურთიერთობა ოდესმე კარგი. შესაძლოა, ჰომერი ყოველთვის იყო საზიზღარი პიროვნება, რომელიც იყენებდა დაიანას და ახლა ცდილობს ისარგებლოს მისი მეხსიერების დაკარგვით. თხრობის განვითარებასთან ერთად ეჭვები იზრდება, მაგრამ იმის ბუნება, თუ რა ხდება, მხოლოდ ღრმავდება და უფრო კომპლექსური ხდება. გლოვიცკი და პეტრი, რომლებიც რეალურ ცხოვრებაში წყვილი და მუდმივი თანამშრომლები არიან, თავიანთ ისტორიას ასახავენ შესრულებაში, რაც ხელს უწყობს მსახიობობის ხარისხის დაფარვას. ფილმი სულაც არ მოითხოვს უმაღლესი კლასის შესრულებას თავისი ვარსკვლავებისგან, იმ ძველი B-კატეგორიის ფილმების ჟანრების გათვალისწინებით, რომლებიდანაც ის შთაგონებულია, მაგრამ დიკისა და აიზეკსის გვერდით, რომლებიც მოლოდინზე ბევრად მეტად ერთვებიან როლში, მთავარი მსახიობები უკეთესს ტოვებენ სურვილს. მიუხედავად ამისა, მათი ბუნებრივი ქიმია საბოლოოდ მუშაობს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მათი პერსონაჟების ურთიერთობის სიღრმე საბოლოოდ გამოიკვეთება. მასში ნამდვილი ემოციაა. „Honey Bunch“-ის ნახვის შემდეგ, ძნელია იმის თქმა, რომ ფილმი მხოლოდ საინტერესო წარუმატებლობაა, მაგრამ ეს ასევე ძალიან უარმყოფელი იქნებოდა იმის მიმართ, რაც სიმს-ფიუერმა და მანჩინელიმ შექმნეს. მისი ჟანრული მახასიათებლები და მასშტაბის ნაკლებობა მნიშვნელოვნად აფერხებს მას, მაგრამ ყოველივე ამის მიღმა დგას ისტორია ურთიერთობებზე და იმაზე, თუ როგორ პოულობს სიყვარული გზებს უცნაურ და ხშირად ბნელ გარემოებებში გადარჩენისთვის. ეს ხდება ფილმი თვითშემეცნების შესახებ და იმის შესახებ, თუ რა სურს ადამიანს როგორც ცხოვრებიდან, ასევე პარტნიორთან ერთად ცხოვრებიდან. გასაკვირად რეზონანსული მასალა ფილმისთვის, რომელიც უმეტესწილად არ მუშაობს.