გაი ლოჯი, კინოკრიტიკოსი ემიგრანტული გამოცდილება ყველაზე ხშირად აღიწერება და ყველაზე ადვილად გასაგებია, როგორც მთლიანი პიროვნების მოძრაობა და გადასახლება: მოგზაურობა A წერტილიდან B წერტილამდე და, შესაძლოა, უფრო შორსაც, თანმხლები აღმოჩენის, ნოსტალგიის, გაუცხოების და ადაპტაციის პროცესებით. თუმცა, ნაკლებად მარტივია ემიგრაციის სულის გამომთიშველი ბუნების აღწერა: მოჩვენებითი მე-ს შეგრძნება, რომელიც უკან რჩება, ცხოვრობს იმ ცხოვრებით, რომელიც შესაძლოა ყოფილიყო და უჩვეულოდ გეჩვენება დაბრუნებისას. მრავალი დახვეწილი, მზაკვრული საოცრების ფილმი, ჟენევიევ დიულუდ-დე სელისის ნელა მომაჯადოებელი „ნინა როზა“ ბევრ სხვასთან შედარებით ახლოს მიდის სულის ამ უცნაური, არაზუსტი განცალკევების გადმოცემასთან — როგორც ნათლად გამოხატული გრძნობებით, ასევე ხელოვნურად აგებული ნარატიული სტრუქტურით. წლევანდელი ბერლინის კინოფესტივალის კონკურსის ერთ-ერთი მშვიდი სიურპრიზი, კვებეკელი რეჟისორის გამორჩეულად თავდაჯერებული მეორე ნამუშევარი შვიდი წლის შემდეგ გამოდის, რაც მისმა სადებიუტო ფილმმა „კოლონია“ იმავე ფესტივალის ახალგაზრდულ სექციაში „Generation Kplus“ „ბროლის დათვი“ მოიგო. ის ფილმი, მორცხვი მოზარდის უბრალო, მაგრამ გამჭოლი პორტრეტი, რომელიც თანატოლების დაპირისპირებულ გავლენებს შორის იყო მოქცეული, გარკვეულწილად ნაცნობი იყო, მაგრამ საიმედო თავისი მშვიდი სიღრმით — და ეს ჰუმანური წონასწორობა კვლავ გვხვდება „ნინა როზაში“, ამჯერად უფრო კომპლექსური პერსონაჟებისა და უფრო დახვეწილი კონფლიქტების სამსახურში. ფილმის ჩაფიქრებული დახვეწილობა და ოპალისებრი სტილი, რომლითაც ის თავის იდეებს შლის, შესაძლოა არ მოეწონოს არტჰაუსის აუდიტორიას, რომელსაც უფრო ფართო ემოციური ჟესტები სურს, მაგრამ დიულუდ-დე სელისი შესაძლოა ფესტივალების წრის მთავარ ფიგურად ყალიბდებოდეს. თითქმის 30 წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც მიხაილმა (მშვენიერი გალინ სტოევი) ბულგარეთი დატოვა მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, თავისი პატარა ქალიშვილი როზა მონრეალში ახალი ცხოვრების დასაწყებად წაიყვანა. დროთა განმავლობაში, მან თავი დაიმკვიდრა, როგორც თანამედროვე ხელოვნების წამყვანმა კონსულტანტმა, რომელსაც ხშირად ეძახდნენ კოლექციონერები და კურატორები ახალი ნიჭის შესასწავლად და დასადასტურებლად — თუმცა, ის გარკვეულწილად გაკვირვებულია, როდესაც მუდმივი კლიენტი კრისტოფი (კრისტიან ბეგენი) სთხოვს მის ექსპერტულ აზრს ნინას (თამაშობენ იდენტური ტყუპები სოფია და ეკატერინა სტანინები) შესახებ, რვა წლის მხატვრის, რომელიც ცხოვრობს სოფლის ბულგარეთში, რომლის გულუბრყვილოდ აბსტრაქტული, მაგრამ მკვეთრად კომპოზიციური ტილოები ვირუსულად გავრცელდა იტალიელი ტალანტების სკაუტის, ჯულია (კიარა კაზელი) მიერ აღმოჩენის შემდეგ. აგენტები და გალერეის მფლობელები აღელვებულნი არიან; კრისტოფს სურს, რომ მიხაილმა დაადგინოს, რეალურია თუ არა ეს აჟიოტაჟი. ფრთხილად, არა მხოლოდ სავარაუდო ბავშვი გენიოსების, არამედ იმ სამშობლოში დაბრუნების გამოც, სადაც ფეხი არ დაუდგამს საწყისი გამგზავრების შემდეგ, მიხაილი უხალისოდ იღებს ამ სამუშაოს. თუმცა, მას ამისკენ უბიძგებს როზა (მიშელ ცონჩევი), მარტოხელა მშობელი, რომელიც ახლა საგულისხმოდ ანგლიცირებული სახელით, როუზით, მოიხსენიება, მაგრამ აწუხებს მისი მზარდი დისტანცია (და მით უმეტეს, მისი პატარა ვაჟის) საკუთარი კულტურული ფესვებისგან — და დედის გაცრეცილი მოგონებები, რომელიც მათთან ერთად არ მოგზაურობდა და არ იცვლებოდა. ბულგარეთში ჩასვლისთანავე, გაურკვევლობები მრავლადაა, როგორც მისი პროფესიული მიზეზის გამო (რადგან ნინა, მომხიბვლელი, მაგრამ ძნელად გასაგები, ამბობს, რომ აღარ სურს ხატვა), ასევე სახლთან არასასურველი ხელახალი კავშირის გამო. ერთის მხრივ, მას აწუხებს ის, რაც ნაცნობი და მუდმივია მისი წარსულიდან. მეორეს მხრივ, ადგილობრივები მას სტუმრად ექცევიან, დასცინიან მის აქცენტს და არ ენდობიან მის მეთვალყურე ყოფნას; მხოლოდ მას შეუძლია საკუთარ თავში იგრძნოს ეროვნული კუთვნილების რაიმე კვალი. ბულგარელი-კანადელი თეატრის რეჟისორი, რომელიც კინოში სადებიუტო როლს ასრულებს, სტოევი არის მიმზიდველი მოაზროვნე ეკრანზე: მის სიჩუმეს ჭრილობიანი სიმძიმე აქვს, რომელსაც შეუძლია შეცვალოს მწირი სცენის მიმართულება, ხოლო მისი საოცარი სახე, თავისი ხაზებით, ღრუებითა და ტექსტურებით, ჯილდოს წარმოადგენს კამერის მუდმივი დაკვირვებისთვის. მაგრამ ფილმი დიალოგს მნიშვნელოვნად აქცევს, როდესაც სურს: მიხაილის გაუცხოებულ დასთან, სვეტლანასთან (შესანიშნავი, მრისხანე სვეტლანა იანჩევა) მწარე შეხვედრის სცენა გამოწვეულია მათ მიერ დატოვებულთა მკაცრი, გულახდილად გამოხატული წყენით. „ვინ გითხრა, რომ მინდოდა შენი ნახვა?“ – აფურთხებს ის, რაც ცხადყოფს, სად არ არის მისი ძმა ნამდვილად სახლში. ნინა, ამასობაში, შეიძლება იყოს ან არ იყოს დიდი მხატვარი, მაგრამ ის მზაკვრული და აშკარად განსაკუთრებულია, თავისი პერსპექტივით, რომელიც ფესვგადგმულია მის მოკრძალებულ, უხეშ გარემოში. (გვეუბნებიან, რომ საღებავები, რომლებსაც ის იყენებს, თავისი უჩვეულოდ მიწიერი ფერებით, რეგიონის ბუნებრივი პიგმენტებისგან არის დამზადებული.) ის ასევე ზუსტად იმ ასაკისაა, რა ასაკშიც როზა იყო, როდესაც მიხაილმა ის ბულგარეთიდან გამოგლიჯა, და რაც უფრო დიდხანს ატარებს დროს ნინასთან, მით უფრო ხდება ის როზას პარალელური, არაემიგრანტული „მე“-ს მარიონეტი — განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ის მსგავსი გზაჯვარედინის წინაშე დგას, რადგან ჯულია და ნინას ოპორტუნისტული ოჯახი მზადაა გადაიყვანოს ის იტალიაში, სადაც ის პრესტიჟულ სამხატვრო აკადემიაში უნდა ისწავლოს. ნინას ურჩევნია დარჩეს ერთგული თავისი მიწისა. ეს არის გაორება, რომელსაც დიულუდ-დე სელისი არასდროს ხდის ზედმეტად პირდაპირს ან ხელოვნურს, არამედ დახვეწილი სარედაქციო ოსტატობით ხაზს უსვამს.