თქვენი ინფორმაციის მოწოდებით, თქვენ ეთანხმებით ჩვენს გამოყენების პირობებს და კონფიდენციალურობის პოლიტიკას. ჩვენ ვიყენებთ მომწოდებლებს, რომლებმაც შესაძლოა ასევე დაამუშაონ თქვენი ინფორმაცია ჩვენი სერვისების მიწოდებაში დასახმარებლად. ეს საიტი დაცულია reCAPTCHA Enterprise-ით და ვრცელდება Google-ის კონფიდენციალურობის პოლიტიკა და მომსახურების პირობები. გრეგ არაკის „მე შენი სექსი მინდა“ და ქეთი იანის „გალერისტი“, რომლებიც წელს სანდენსის კინოფესტივალზე არაერთგვაროვანი შეფასებებით შედგა, ჟენევიევ დიულუდ-დე სელისის „ნინა როზა“ 2026 წლის უახლესი ფილმია, რომელიც თანამედროვე ხელოვნების სამყაროს აბსურდულობას უსვამს ხაზს. თუმცა, სანაცვლოდ იმისა, რომ დაეყრდნოს სატირის სკანდალურ მაქინაციებს, როგორც ამას სანდენსის ფილმები აკეთებდნენ, ეს ფილმი გადადის და მოგვიანებით მწუხარებისა და მეხსიერების დრამის მედიტაციურ ხიბლს ემსახურება. კანადასა და ბულგარეთს შორის გადაღებული და განვითარებული ეს ფილმი მონრეალელი რეჟისორის სადებიუტო მხატვრული ნამუშევრის, „კოლონიის“ გაგრძელებაა, რომელმაც 2019 წელს „ბროლის დათვი“ მოიპოვა. იმ ფილმისა და მისი შემოქმედების მსგავსად, მისი უახლესი ნამუშევარიც გმირის ნაზი ამბავია, რომელიც ორ სამყაროს შორისაა გაჩხერილი – მოტივი, რომელიც შესაფერისია რეჟისორისთვის, რომელიც დროს დოკუმენტურ და მხატვრულ კინოს შორის ყოფს. ფილმის სახელწოდება ასახავს „ორმაგობის იდეას“, სადაც ორი ქალი, არტ-კურატორ მიხაილისთვის (რომელსაც გალინ სტოევი ასრულებს), საიდუმლოდ ერთსა და იმავე ადამიანებად მოჩანს. ერთ-ერთი რვამეტი წლის ბულგარელი ფერწერული გენიოსი ნინაა, რომელსაც მონაცვლეობით ტყუპი სოფია და ეკატერინა სტანინები თამაშობენ; მეორე კი მიხაილის ქალიშვილი როზა (მიშელ ცონჩევი), რომელიც მასთან ერთად ცხოვრობს თავის მცირეწლოვან ვაჟ თომასთან (რაფაელ ფურნიე) ერთად, მას შემდეგ რაც ბავშვის მამას დაშორდა. ამ ორ ქალს შორის არსებული მკვეთრი მსგავსებებისა და განსხვავებების მეშვეობით, „ნინა როზა“ მიხაილის წარსულისა და აწმყოსთვის, ასევე კუთვნილების ძიებისთვის შესაფერის სიმბოლიკას პოულობს, თუმცა უსამართლო იქნება იმის თქმა, რომ დიულუდ-დე სელისი ორივე ქალს მხოლოდ გმირისა და მაყურებლისთვის შიფრად წარმოაჩენს. მიხაილი თითქმის სამი ათწლეულის განმავლობაში მკაცრად აცალკევებდა ამ ორ სამყაროს, მას შემდეგ რაც მონრეალში როზასთან ერთად მუდმივ გადასახლებაში ცხოვრობდა ბულგარელი მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ. მან იმდენად შეითვისა ახალი გარემო, რომ „ფრანგულად მოაზროვნე“ სოფიელად იქცა. როდესაც როზა დედის საყვარელ მუსიკას რთავს ან დაჟინებით ცდილობს, რომ კვებეკში დაბადებულ შვილს ბულგარული ასწავლოს, ეს მას აღიზიანებს. ბალკანური ქვეყანა „ჩამორჩენილი ადგილია“, – ეუბნება ის ცნობისმოყვარე ბიჭს. ამიტომაც გასაკვიდრი არ არის, რომ როდესაც ის გაიგებს სოფლის ბულგარელი გოგონას ვირუსულ ნახატებზე, რომელმაც პირუტყვის ბეღელი სტუდიად აქცია, ის თითქმის მყისიერად ვარაუდობს, რომ ეს თაღლითობაა. (ნინას ტრენდული ამბავი, რომელიც ფილმს მოძრაობაში აყენებს, ავსტრალიელი ბავშვი-გენიოსის, აელიტა ანდრეს რეალური ისტორიიდან იღებს სათავეს.) მალე მიხაილი ბულგარეთში მიემგზავრება თავისი ერთი შეხედვით ლოგიკური ვარაუდის დასადასტურებლად, რათა აღმოაჩინოს ისეთი პასუხები, რომელთა ძიებასაც არ აპირებდა, და უფრო მეტი შეკითხვა ორმაგი ცხოვრების შესახებ, რომელსაც ის ეწევა, და მისი გაწყვეტილი ურთიერთობის შესახებ როზასთან, რომელიც ნინას იმავე ასაკის იყო, როცა ისინი ერთად გაიქცნენ ბულგარეთიდან. მიუხედავად იმისა, რომ ნინას აბსტრაქტული ნამუშევრების (რომელიც რეალურ ცხოვრებაში მონრეალელმა მხატვარმა ოჟომ შექმნა) ლეგიტიმურობა საბოლოოდ ცხადი ხდება, „ნინა როზა“ ნაკლებად ცდილობს ეჭვების გადაჭრას, ვიდრე წარსულ და აწმყო ცხოვრებებს, ოცნებასა და რეალობას შორის გარდაუვალი გადაფარვის გაძლიერებას, მწუხარებისა და დაგვიანებული მოგონებების კონტექსტში, რაც ქმნის ჰიპნოტურ, სიუჟეტისგან განყენებულ მეხსიერების ნამუშევარს, რომელიც მრავალი ელის რორვაქერის ფილმის მსგავსია. სხვა ასპექტების გათვალისწინებით, დიულუდ-დე სელისი ასევე ქმნის ფილმს გადასახლებისა და გაუცხოების, ასევე თვითგადარჩენის მიზნით საკუთარი იდენტობის შეწირვის შესახებ, იმაზე, თუ რისი გაკეთება შეუძლია ადგილს ადამიანებისთვის. მაშინ როცა ფილმი კანადურ გარემოს ანონიმურს ხდის, რადგან ის ძირითადად ინტერიერული კადრებითაა წარმოდგენილი, ოპერატორი ალექსანდრე ნურ დეჟარდენი ბულგარეთს ისე იღებს, რომ ის ერთდროულად პოეტურად და განსაწმენდელად გვეჩვენება, მაქსიმალურად იყენებს სოფლის პეიზაჟების სილამაზეს კამერით, რომელსაც ურჩევნია მოძრაობა, ვიდრე გაჩერება. საერთო პალიტრა თავშეკავებულია, გაჟღენთილი ვინტაჟური ყავისფერი ტონებით, რაც დიულუდ-დე სელისის დღევანდელ ამბავს მარადიულ ხარისხს ანიჭებს. მზისგან განათებული კადრები მიხაილზე, რომელიც ხშირად გათიშულია ან ნახევრად მძინარეა მგზავრობისას, გამოხატავს მიუწვდომელ შინაგან სამყაროს, რომლის წვდომასაც რეჟისორი ცდილობს, ისევე როგორც ფილმის ბუნდოვანი მომენტები, ანამორფული ლინზით გადაღებული, გადამტან ეფექტს იწვევს. იგრძნობა, რომ კინორეჟისორი განზრახ ანელებს მთავარი პერსონაჟის აწმყოს აღქმას და შესაბამისად, აუდიტორიისას. შემდეგ არის კომპოზიტორ ჯოზეფ მარშანდის აზრიანი მიქსი ზოგადად სიზმრისებური საუნდტრეკისა, 70-იანი წლების ბულგარულ ესტრადასთან ერთად, რომელშიც შედის პაშა ხრისტოვას „ედნა ბულგარსკა როზა“ და „ფოვეი ვეტრი“ და ტრადიციული ბულგარული ხალხური მუსიკა, როგორიცაა პეტარ ლიონდევი ფართოდ პოპულარული არანჟირება „ერგენ დედა“, რომელიც ნაკლებად არის შეშფოთებული მოვლენების ამაღლებით, ვიდრე მიხაილის დისოციაციისა და მისი წარსულის აჩრდილებთან იძულებითი კონტაქტის ასახვით – ერთ-ერთი იშვიათი შემთხვევა, როდესაც ანაქრონისტული მუსიკალური ჩანართები რეალურად აამაღლებს ფილმს და არა კ