საშინელებათა ფილმების, კერძოდ, სლეშერებისა და შურისძიების ისტორიების დიდი მოყვარული ვარ. ნიღბიანი მანიაკები, ორიგინალური მკვლელობები და დახვეწილი სცენარი – ეს არის ის, რაც ნამდვილად მახარებს. მაგრამ ეს ფილმი, „ფსიქო ქილერი“? მისი ყურება ნამდვილი ტანჯვა იყო. ეს ისეთი ფილმია, რომლის ყურებისას საათს უყურებ და მერე იმ რაღაცებზე გეცინება, რაც აშკარად არ იყო გამიზნული, რომ სასაცილო ყოფილიყო. მოვემზადე რაღაც ბნელისთვის, ინტენსიურისთვის და შემზარავისთვის. სამაგიეროდ მივიღე დამაბნეველი ქაოსი, რომელიც დაუსრულებლად და სრულიად უსიცოცხლოდ გამოიყურება. კონცეფცია რეალურად პერსპექტიულად ჟღერდა! ჯორჯინა კემპბელი განასახიერებს კანზასის საპატრულო პოლიციის ოფიცერს, რომლის ქმარიც სასტიკად მოკლეს. მშვიდი გლოვის ნაცვლად, ის მკვლელის დევნას მთელი ქვეყნის მასშტაბით იწყებს. ფილმი გაიყიდა, როგორც მკაცრი შურისძიების თრილერი, ემოციური დატვირთვითა და მზარდი შიშით. სიუჟეტის განვითარებასთან ერთად, მისი სამიზნე აღმოჩნდება სადისტური, სატანისტი სერიული მკვლელი, რომელსაც ჯეიმს პრესტონ როჯერსი თამაშობს. ფილმი ცდილობს მიგვანიშნოს, რომ მისი მოტივები უფრო დამახინჯებულია, ვიდრე ვინმეს წარმოედგინა. ეს იყო იდეა, ყოველ შემთხვევაში. შესრულება კი სულ სხვა ამბავია. ყველაზე დიდი პრობლემა სცენარია. დიალოგები უსახურია. ამბავი არათანმიმდევრულია. სცენებს აკლია დამაკავშირებელი ქსოვილი. ეპიზოდები მოდის და მიდის გადაწყვეტის გარეშე, თითქოს ფილმის მთელი ნაწილები მონტაჟის დროს დაიკარგა. ტემპი სრულიად არეულია. იმედი მქონდა, რომ ფილმი რიტმს იპოვიდა, მაგრამ არასოდეს იპოვა. ის უბრალოდ წაბარბაცებს ერთი ღრუ და ცარიელი მომენტიდან მეორეში. და აი, ყველაზე გაუგებარი ნაწილი. სცენარი ეკუთვნის ენდრიუ კევინ უოკერს, იგივე მწერალს, ვინც „შვიდი“ დაწერა. ამაზე ვფიქრობდი მთელი ყურების განმავლობაში. როგორ არის შესაძლებელი, რომ ერთ-ერთი ყველაზე შემაშფოთებელი და დახვეწილი თრილერის ავტორმა ესეც დაწერა?! ის ახლოსაც კი არ არის იმავე დონეზე ფუნქციონირებასთან. არ არის ფენიანი საიდუმლო, არ არის მზარდი შიში, არ არის ფსიქოლოგიური სიღრმე. ის შოკისმომგვრელად მოკლებულია დაძაბულობას, რაც თითქმის მიუტევებელია სერიული მკვლელის საშინელებათა ფილმისთვის. შემდეგ არის თავად მკვლელი. როჯერსი ცდილობს როლს მუქარა შემატოს, მაგრამ პერსონაჟი უბრალოდ არ მუშაობს. ის დიდია და სასტიკი, რა თქმა უნდა. ხალხი სასტიკი გზებით იღუპება. მაგრამ მის მიღმა არაფერია საინტერესო. არანაირი ქარიზმა. არანაირი პიროვნება ზოგადი ბოროტების მიღმა. შემდეგ არის მისი ხმა. მათ მიანიჭეს მას გადაჭარბებული, მულტფილმურად ღრმა ხმა, რომელიც მთლიანად ანეიტრალებს დაშინების ნებისმიერ მცდელობას. არ ვაჭარბებ, როდესაც ვამბობ, რომ ის ჟღერს, როგორც ღამის ეთერში გასული Adult Swim-ის მულტფილმის პაროდიული ბოროტმოქმედი. ყოველთვის, როცა ლაპარაკობდა, მე მეცინებოდა. ეს არ არის ის რეაქცია, რასაც საშინელებათა ჟანრის აუდიტორიისგან ელოდები. ფილმი ასევე აღნიშნავს გევინ პოლონის სარეჟისორო დებიუტს, რომელიც მანამდე აწარმოებდა ისეთ ფილმებს, როგორიცაა „ზომბილენდი“ და „პანიკის ოთახი“. პროდიუსერობა და რეჟისორობა აშკარად ძალიან განსხვავებული უნარებია. ფილმი ძალიან მოყვარულურად გამოიყურება, უხერხული შესრულებით, ცუდი დიალოგებით და მტკივნეულად აშკარა CGI სისხლის ლაქებით, რომელიც ისე ჩანს, თითქოს გვიან ღამით მონტაჟის დროს დაემატა ვიზუალური ეფექტების პროგრამული უზრუნველყოფის სტუდენტური ვერსიით. გულწრფელად გასაკვირია, რომ ეს ფილმი ფართო კინოგაქირავებაში ჩაეშვა. ფილმის დასასრულს, უბრალოდ დაბნეული ვიყავი. დაბნეული იმაზე, როგორ დაფინანსდა ეს პროექტი. დაბნეული იმაზე, რატომ არავინ ჩაერია და არ გაამკაცრა სცენარი. დაბნეული იმაზე, როგორ შეიძლება „შვიდი“-ს ავტორის ფილმი ასეთი უსახური და დავიწყებადი გამხდარიყო. პატივს ვცემ, თუ რამდენად რთულია ფილმის გადაღება. ნამდვილად. მაგრამ თუ აპირებთ სლეშერ საშინელებათა ფილმის გადაღებას და გაქვთ ღირსეული ბიუჯეტი, ყოველ შემთხვევაში, გადაიღეთ კარგი ფილმი. „ფსიქო ქილერი“ ცუდად გადაღებული ფილმია და ფული უნდა დაზოგოთ.