ჯონ პატონ ფორდის, სცენარისტ-რეჟისორის, ახალი ფილმი „როგორ მოვკლათ“ თითქოს თავიდანვე იმისთვის შეიქმნა, რომ პასუხი გასცეს ხშირად გაჟღერებულ ფრაზას: „ძველებურ ფილმებს აღარ იღებენ“. ამ შემთხვევაში, „ძველებურში“ იგულისხმება კომედიური კრიმინალური თავგადასავლები და, უფრო კონკრეტულად, Ealing Studios-ის ძველი კომედიები. ძნელია ფილმს იმის გამო საყვედურობდე, რომ მან ვერ გაამართლა თავისი ინსპირაციის, რობერტ ჰამერის 1949 წლის რეჟისორობით გადაღებული და ალეკ გინესის მონაწილეობით შექმნილი კლასიკის, „კეთილი გულები და გვირგვინები“-ს მოლოდინი. სრულყოფილება ხომ ძნელია აჯობო. რაც იმედგამაცრუებელია ფორდისთვის, „კრიმინალი ემილი“-ს შემდეგ, არის მისი წარუმატებლობა, გადმოსცეს ის ტონი და იუმორი, რამაც ეს ბრიტანული ფილმები სამუდამოდ პოპულარული გახადა. გლენ პაუელი, როგორც ყოველთვის მომხიბვლელი, თამაშობს „როგორ მოვკლათ“-ში ქალის შვილს, რომელიც ზედმეტად მდიდარმა ოჯახმა უარყო. უკვე გაზრდილი და სამყაროში საკუთარი გზის გაკვლევის მცდელობისას, მაგრამ მაინც მემკვიდრეობის გრძელ სიაში მყოფი, ბეკეტ რედფელო იწყებს საბოლოო გეგმის შედგენას. ის აპირებს მოკლას ყველა ის ოჯახის წევრი, ვინც მასზე წინ დგას რიგში, სანამ საბოლოოდ, რედფელოების ქონების ერთადერთი მემკვიდრე არ გახდება. ვინც ნანახი აქვს „კეთილი გულები და გვირგვინები“, მიხვდება სიუჟეტის წყობას, თუმცა ადაპტაცია დეტალებში თავისუფალია. რასაც „როგორ მოვკლათ“ გვთავაზობს, არის შესაძლებლობა ვუყუროთ, თუ როგორ ძალადობრივად ადის პაუელი კიბეებზე მდიდრულ, სიმდიდრეზე ორიენტირებულ საზოგადოებაში, თან თავის საფირმო ღიმილს იყენებს. სამწუხაროდ, სხვა ბევრს არაფერს გვთავაზობს. მაშინ როცა Ealing-ის კომედიები, რომლებმაც ფორდი შთააგონეს, ხშირად სასიამოვნო, გემრიელად ბოროტ ფარსებად აღიქმება, „როგორ მოვკლათ“ მოწყენილად მოძრაობს ერთი სიუჟეტური წერტილიდან მეორეზე, აგდებს იუმორის მომენტებს, რომლებიც იშვიათად იწვევს ღიმილზე მეტს. შესაძლოა, პაუელი უბრალოდ არ არის მიჩვეული კომედიური მსახიობობის ასეთ სტილს, ფაქტი, რომელიც აშკარა ხდება, როდესაც ის მარგარეტ ქვოლის გვერდით დგას. ქვოლი ფილმში ჩნდება და ქრება, თამაშობს მდიდარ ბავშვობის მეგობარს, ჯულიას, რომელზეც ბეკეტს დიდი ხანია უზარმაზარი გრძნობები აქვს. მისი გამოცდილება კოენის ძმებიდან ერთ-ერთთან ფილმებზე „Drive-Away Dolls“ და „Honey Don’t!“ შესანიშნავი სავარჯიშო მოედანი იყო მასალისგან მოთხოვნილი ფარსული ტონის გადმოსაცემად, და „როგორ მოვკლათ“-ში მისი ყოველი გამოჩენა მისასალმებელია. პრობლემა ისაა, რომ არავინ არ თამაშობს თავის სცენებს ქვოლის მსგავსად, მისი პარტნიორები კი ან სერიოზულად თამაშობენ, როგორც ბნელ კრიმინალურ ფილმში, ან მოუხერხებლად. თეატრალურობა დიდწილად არ არსებობს. ეს ყველაფერი განსაკუთრებით იმედგამაცრუებელია ფილმის ძლიერი მეორეხარისხოვანი შემადგენლობის გათვალისწინებით. ჯესიკა ჰენვიკი („მინის ხახვი“) თამაშობს რუთს, ბეკეტის მშვიდ და საყვარელ სასიყვარულო ინტერესს, მაგრამ მისი პერსონაჟი თითქმის ზედმეტად რეალისტურია და გულწრფელი, რომ ფილმის გარემოებების გათვალისწინებით დამაჯერებელი იყოს. ზაკ ვუდსი, ტოფერ გრეისი, ბილ კემპი და ედ ჰარისი ჩნდებიან რედფელოების ოჯახის წევრებად, ყველა მათგანი ცდილობს მაქსიმუმი გააკეთოს, მაგრამ სცენარის დიალოგებში მცირე რამეს პოულობენ, რაც ნამდვილად დამაჯერებელს გახდის მათ მოტივაციას. ენას არ აქვს მუსიკა, მით უმეტეს იუმორი ან დიდი სიტყვათა თამაში. და ეს მხოლოდ სცენარი არ არის. „კრიმინალი ემილი“ მსუბუქი იყო, რეჟისორი მარტივი, ელეგანტური სტილით მართავდა, რაც შეეფერებოდა სახალისო და დამაკმაყოფილებელ კრიმინალურ ფილმს. „როგორ მოვკლათ“ ინარჩუნებს გარკვეულ სიმკაცრეს, მაგრამ უფრო მოხიბლულია ბეკეტის არისტოკრატული სამიზნეების გარშემო არსებული კლასიკური ლოკაციებით. ფილმი მშვენივრად გამოიყურება, მაგრამ სტილი არასდროს არ ერწყმის ერთმანეთს, ხშირად ზედმეტად მკაცრია, როცა უნდა იყოს მსუბუქი, და ზედმეტად დახვეწილი, როცა სცენები ბრწყინვალებას ითხოვს. ერთგვარად, კინემატოგრაფიული თვალსაზრისით, ყველაფერი უბრალოდ ზედმეტად რეალური და ბუნებრივი ჩანს, რათა ამბის თეატრალურობა გამოიკვეთოს. გასაკვირი არ არის, რომ ქვოლი ასეთი აუცილებელი ყოფნაა. თუ ყველაფერი პაუელს დარჩება, რომელმაც ყველაფერი უნდა იტვირთოს, ტონი არასდროს არ იქცევა საკმარისად სასაცილოდ, რომ სიცილისთვის გირჩიო, არც საკმარისად მწვავე სატირად სიმდიდრეზე, რომ გაბედული იყოს. ეს ყველაფერი ზედმეტად სტანდარტულია, და ეს მანამ, სანამ ფილმის ყველაზე დიდ ნაკლს გავუმკლავდებით. „როგორ მოვკლათ“ იწყება დასასრულიდან, როდესაც ბეკეტი უკვე ციხეშია, სიკვდილით დასჯის საკანში. დაგეგმილ სიკვდილით დასჯამდე სულ რამდენიმე საათით ადრე, ის მღვდელს იძახებს, მზად არის გადმოსცეს თავისი ისტორიის დეტალები, თავისი გადმოსახედიდან. ფილმის დანარჩენი ნაწილის განმავლობაში, ბეკეტი ყვება, და განუწყვეტლივ ყვება. ეს განუწყვეტელია, და ხშირად პირდაპირ გამაღიზიანებელი. ექსპოზიციურად არასაჭირო, თხრობა შესაძლოა ეპატიებინა, თუკი ის ფილმს ნამდვილ კომედიურ იმპულსს შესძენდა, მაგრამ აქაც, იუმორის ნაკლებობაა. ნაცვლად ამისა, ხმოვანი თხრობის სიხშირე ხშირად აჩერებს სცენებს, სწორედ მაშინ, როცა შესაძლოა რაიმე სახალისო იმპულსი იქმნებოდეს. ადვილი იქნებოდა თხრობის უგულებელყოფა, როგორც უკანასკნელი აზრი, დამატებული იმისთვის, რომ ფართო აუდიტორიას სიუჟეტისთვის გაჰყოლოდა, მაგრამ სიუჟეტი არც ისე რთულია. პირიქით, არჩევანი უბრალოდ ხარკია „კეთილი გულები და გვირგვინები“-ს მიმართ, რომელიც იყენებს მსგავს ჩარჩო-მოწყობილობას და მსგავს თხრობას, მაგრამ ბევრად უფრო დიდ და სახალისო ეფექტს აღწევს. მართალია, ძველებურ ფილმებს აღარ იღებენ, და ამის უამრავი კარგი მიზეზი არსებობს, მათ შორის, როგორც ჩანს, ის, რომ ადამიანებმა, ვინც ცდილობენ, უბრალოდ არ იციან, როგორ გააკეთონ ეს.