კინოკრიტიკოსები და ენთუზიასტები აკვირდებიან ტენდენციას, რომ ფილმი სიუჟეტზე ორიენტირებულ მედიუმად აღიქვან, სადაც სიტყვებს კამერის არჩევანზე მეტი მნიშვნელობა ენიჭება. ეს იმის მიუხედავად, რომ სიტყვა „კინო“ ან „ფილმი“ „მოძრავი გამოსახულებებიდან“ მოდის. (ამას შეიძლება ჰქონდეს მიზეზი, რომ სტრიმინგისა და მობილური ტელეფონების გამო ადამიანები ხშირად აშორებენ მზერას ფილმებს, რომლებსაც უყურებენ, და ამიტომ არც კი ცდილობენ ვიზუალური ენის გაშიფვრას – თუმცა ეს სხვა დროს განსახილველი თემაა.) მოზარდობისას, როდესაც კინოფილი ვიყავი, მეც ზუსტად ასე ვფიქრობდი. გასაკვირად დიდი დრო დამჭირდა იმის გასაცნობიერებლად, რომ კინოში რეჟისორი საკუთარ თავს ვიზუალის ყოველ დეტალში გამოხატავს. კადრი არ არის სცენა, სადაც ამბავი ვითარდება, ის თავად ამბავია. მაგალითად, იმის თქმა, რომ ფილმის ფერებს ნაკლები მნიშვნელობა აქვს, ისეთივე უვიცობაა, როგორც იმის თქმა, რომ ნახატის ფერები შემთხვევითია. ფილმი, რომელმაც ჩემი გონება ამ გაკვეთილის მისაღებად გახსნა, იყო გილერმო დელ ტოროს „ფავნის ლაბირინთი“, რომელსაც დღემდე მე და მრავალი სხვა მის შედევრად მივიჩნევთ. ფილმი პირველად 2017 წელს ვნახე, როცა დაახლოებით 17 წლის ვიყავი და ახლახან გავაცნობიერე, რომ კინოს ისტორიას სუპერგმირებზე გაცილებით დიდი საგანძური ჰქონდა. ჩემი ტოპ 10 საყვარელ ფილმს შორის, „ფავნის ლაბირინთისთვის“ ადგილი აუცილებლად მოიძებნებოდა. ფილმს აქვს მაღალკონტრასტული ფერთა პალიტრა, მაგრამ ცალკეული სცენები, როგორც წესი, ერთ ფერს იყენებს. „ფავნის ლაბირინთის“ კადრები შეიძლება იყოს პირქუში, წვიმიანი ლურჯი, მკვეთრი ოქროსფერი, ან დაჩრდილული მწვანე, მაგრამ იშვიათად ერთზე მეტი. ამ კონტრასტის ყველაზე აშკარა საფუძველია ის, რომ ღამის სცენები მუქი ლურჯია, დღის სცენები კი კაშკაშა ყვითელი, რა თქმა უნდა. მაგრამ „ფავნის ლაბირინთი“ ასევე მაგიური რეალიზმის ფილმია, და მისი ფერები ამ ორ განწყობას ერთმანეთისგან ყოფს. 1944 წლის ესპანეთში განვითარებული მოვლენები „ფავნის ლაბირინთში“ ახალგაზრდა მეოცნებე ოფელიას (ივანა ბაკერო) გზას მიჰყვება. ის ხისტი, მაგრამ სასტიკი კაპიტან ვიდალის (სერხი ლოპესი) გერია, რომელიც ახლომდებარე ტყეში მიმალულ რესპუბლიკელ აჯანყებულებს დასდევს. ფილმი მონაცვლეობს ზრდასრული პერსონაჟების სცენებს შორის, რომლებიც სასტიკი ომის დრამაში მონაწილეობენ, და ოფელიას, რომელსაც ურჩევნია ზღაპრების კითხვაში ჩაეფლოს. მას ასევე იზიდავს ახლომდებარე ლაბირინთი, სადაც ფავნი (დაგ ჯონსი) ოფელიას სამუდამოდ გაქცევის შანსს სთავაზობს მისი მტკივნეული სამყაროდან. ეს ორი ურთიერთდაკავშირებული ამბავი ცალ-ცალკეც უნდა არსებობდეს; ოფელია მისდევს ჯადოსნურ სამყაროს (ან წარმოიდგენს მას), რათა რეალურში არ მოუწიოს ცხოვრება. ზოგადად, „ფავნის ლაბირინთში“ ფანტასტიკური სცენები ან ოფელიაზე ორიენტირებული სცენები კაშკაშა ოქროსფერშია შეფერილი, ხოლო ვიდალის რეალობის ყველაზე ძალადობრივი სცენები ლურჯია. გილერმო დელ ტორო და მისი ოპერატორი გილერმო ნავარო მელანქოლიას ფანტაზიასთან აკავშირებენ, ფერის ცვლილებების მეშვეობით. როდესაც ოფელია პირველად ჩნდება, მანქანით მგზავრობისას ზღაპრის წიგნს კითხულობს, სცენა ოქროსფრადაა შეფერილი. ჯერ ჯადოქრობა არ არის, მაგრამ ეს უკვე მიანიშნებს, რომ ოფელია ზღაპარში ცხოვრობს (ისევე, როგორც გოგონა „ფავნის ლაბირინთით“ შთაგონებულ მუსიკალურ ვიდეოში, Paramore-ის „Brick by Boring Brick“), ან თითქოს მისგან უდანაშაულობა გამოსჭვივის. კადრებს შორის მკვეთრი ფერის ცვლილებებია, თითქოს მშვენიერი სიზმარი მოულოდნელად დასრულდა. ოფელიას პირველი, ფავნის მიერ მიცემული დავალების დროს, ის ხეში ცოცავს არასასურველი გომბეშოს მოსაკლავად. მიუხედავად იმისა, რომ სივრცე ვიწრო და ტალახიანია, სცენა მაინც კაშკაშა ოქროსფერია. მაგრამ როდესაც ოფელია ხიდან გამოდის, ფილმი ლურჯ ფერს უბრუნდება. ეს გადმოსცემს დროის გასვლას (ღამე დადგა), მაგრამ ასევე რეალობაზე გადართვას; ოფელიას თავგადასავალი დასრულდა და მას უწევს შეეგუოს იმ ფაქტს, რომ ის გაციებული, ჭუჭყიანი და წვიმაში გაჭედილია. ოქროსფერიდან ლურჯზე ყველაზე აშკარა და ტრაგიკული გადასვლები „ფავნის ლაბირინთის“ ბოლოს ხდება, ოფელიას კონტრასტული ბედის მეშვეობით. რეალურ სამყაროში ის სისხლიანი და მომაკვდავი წევს, ვიდალის მიერ ნასროლი ტყვიით. მაგრამ შემდეგ ეკრანი კაშკაშა შუქით ფეთქდება, და როგორც ფავნმა დაჰპირდა, ის პრინცესა მოანად იბადება ოქროსფერ ქვესკნელში. შემდეგ, კიდევ ერთი ელვარება, და ოქროსფერი ელფერი უკან იხევს ოფელიას სიკვდილთან დაბრუნებით. თუმცა, ლურჯი და ოქროსფერი არ არის ერთადერთი ფერები, რასაც ფილმი იყენებს. ღამის სცენები, რომლებიც ლაბირინთში ან ფავნის გამოჩენისას ვითარდება, მწვანე ელფერს იღებს. ეს ავსებს ლაბირინთის უძველეს კედლებზე ხავსს, ისევე როგორც ფავნის ხისებრ კანის ტექსტურაზე მზარდ მცენარეულობას, რაც ყველაფერი მიუთითებს, რომ მაგია დედამიწისგან მომდინარეობს. ფირუზისფერი შეფერილობა თითქმის შეიძლება ლურჯად ჩაითვალოს, მაშ, რატომ არის ფავნი (გასაგებია, რომ ჯადოსნური პერსონაჟი) უფრო „ზრდასრულთა სამყაროს“ სეგმენტებივით შეფერილი? შესაძლოა იმიტომ, რომ ასე უფრო საზარელია. ფავნი შემზარავი და საშინელია, საკმარისად იმისთვის, რომ ეჭვი შეგვეპაროს, ოფელიას ხომ არ აცდენს; ჯადოსნური სამყარო შეიძლება ისეთივე არასასიამოვნო იყოს, როგორც ვიდალი. ოფელია ფანტასტიკური საფრთხის ნამდვილ გემოს მაშინ იღებს, როდესაც მისი მეორე დავალება მას ბავშვების მჭამელი ფერმკრთალი კაცის (დაგ ჯონსი) სამფლობელოში მიიყვანს. სცენას აქვს სხვა ფანტასტიკური სცენების ოქროსფერი ტონები, მაგრამ ყურადღება მიაქციეთ ქეიფს ფერმკრთალი კაცის მაგიდის წინ: წითელი ღვინო, წითელი კენკრა, წითელი ხორცი და ა.შ. მიუხედავად იმისა, რომ ყვითელშია გაჟღენთილი, საკვების ფერი სისხლსა და ძალადობას მოგვაგონებს. მისი გარემოს ერთგული, „ფავნის ლაბირინთი“ ესპანურენოვანი ფილმია. დიალოგის გასაგებად სუბტიტრები კვლავ მჭირდება, მაგრამ მან ასევე მასწავლა...