არ არსებობს წონის დაკლების ჯადოსნური აბი. თუ მაინც არსებობს? ოზემპიკისა და სხვა წონის დაკლების მედიკამენტების ეპოქაში, სიგამხდრის, როგორც უმაღლესი მიღწევის, შესახებ საუბარი ახალი ძალით განახლდა. ამ მუდმივი ხმაურისგან თითქმის არავინაა დაზღვეული და „საქარინის“ მთავარი გმირიც გამონაკლისი არ არის. ჰანა სამედიცინო ფაკულტეტის სტუდენტია, რომელიც საკუთარ თავთან ომშია. ჭარბი კვების აშლილობით იტანჯება და წონის დაკლებას ცდილობს. ჰანა ერთი უკიდურესობიდან მეორეში ვარდება – ხან დონატების მთელ ყუთს ჭამს, ხან კი გააფთრებით ვარჯიშობს დარბაზში, მისი სიმპათიის, სუპერ-ცხელი და სუპერ-მორგებული ბიჭის მეთვალყურეობის ქვეშ. როდესაც ის წონის დაკლების აბს აღმოაჩენს, რომელიც თითქმის მყისიერ შედეგებს უშრომელად ჰპირდება, ჰანა მაშინვე ინტერესდება. ვინ არ დაინტერესდება? მაგრამ როდესაც გაიგებს, რომ ეს ჯადოსნური აბი რეალურად კრემაციონალურ ნარჩენებს (დიახ, ადამიანის ფერფლს) შეიცავს, ჰანა ამაში შესაძლებლობას ხედავს, რომ სამედიცინო სკოლაში კადავერების ლაბორატორიაზე წვდომა საკუთარი სარგებლობისთვის გამოიყენოს. თითქოს ესეც არ იყოს საკმარისად უცნაური, იმ ადამიანის აჩრდილი, რომლის ფერფლსაც ის მოიხმარს, იწყებს მის დევნას. შეაჩერებს ეს მას ოცნების სხეულისა და სიმპათიის ერთდროულად მოპოვებაში? არა, მეშინია, რომ არა. მიუხედავად იმისა, რომ მედიის მრავალმა ნაწარმოებმა იკითხა, რამდენად შორს წავა ვინმე სიგამხდრის/სექსუალურობის/სრულყოფილების მისაღწევად, „საქარინი“ ამ თემას ორიგინალური და შემზარავი გზით მიჰყავს. ფილმში არის მართლაც ამაზრზენი ვიზუალური ელემენტები, რომლებიც მოიცავს როგორც საკვებს, ასევე გვამებს, ზოგჯერ ერთმანეთში არეულს. მიუხედავად იმისა, რომ მე ნამდვილად შემიყვარდა ჰანა და თანავუგრძნობდი მის მოტივაციას, სიუჟეტი დასასრულისკენ კარგავს ფოკუსს, თითქოს ძალიან ბევრი მიმართულება ჰქონდა ამბავს და მათ ყველა მათგანის ჩართვა სცადეს. ასევე არის მართლაც ცუდი პროთეზები. მიუხედავად იმისა, რომ ჰანას სხეული სწრაფად იცვლება ფილმის განმავლობაში და ამიტომაც ამართლებს გარკვეულ პროთეზებსა და მაკიაჟს, ვერ ვხვდები, რატომ გადაწყვიტეს ჰანას მამა, დიაბეტით დაავადებული დიდი აღნაგობის მამაკაცი, გამხდარი მსახიობის მიერ სრულ ცხიმის კოსტიუმში გამოწყობილიყო, „ვეშაპის“ მსგავსად. მე ვაფასებ დღევანდელი სილამაზის კულტურის საშინელებებზე კომენტარს, განსაკუთრებით წონის დაკლებისა და სრულყოფილებისკენ სწრაფვის ირგვლივ, მაგრამ არ ვფიქრობ, რომ ფილმი რაიმე სახის დასკვნას გიტოვებთ გარდა იმისა, რომ „არ შეჭამოთ გარდაცვლილის ფერფლი“. რაც, არ ვიცი, ისედაც აშკარა უნდა იყოს, მაშინაც კი, თუ აჩრდილები არ გამოგეცხადებათ. აი, აღწერა სანდენსის ვებგვერდიდან: ჰანა, უიმედოდ შეყვარებული სამედიცინო სტუდენტი, მშიერი აჩრდილის მსხვერპლი ხდება მას შემდეგ, რაც წონის დაკლების უცნაურ ტენდენციას მიჰყვება: ადამიანის ფერფლის ჭამა. ნატალი ერიკა ჯეიმსი „რელიქვიის“ (2020 წლის სანდენსის კინოფესტივალი) შემდეგ წარმოგვიდგენს სხეულის ჰორორის ამ ამაზრზენად გამომწვევ, თანამედროვე და დროულ ხედვას. სიტყვასიტყვითი და სულიერი მოხმარების ავადმყოფურად ტკბილი სცენების მეშვეობით, მიდორი ფრენსისი განასახიერებს ჰანას, სხეულის დისმორფიით დაავადებულ ახალგაზრდა ქალს, რომელიც ნებისმიერ ფასად ცდილობს წონის მიზნის მიღწევას. მშიერი აჩრდილის არქეტიპული მითი ფაქტობრივად რეალიზდება, ქმნის უნიკალურად დაძაბულ ატმოსფეროს, რომელიც ფიზიკურად და მეტაფორულად სახიფათო დევნას შეეფერება. ჯეიმსის მიერ აჩრდილებისა და სხეულის ჰორორის კვლევის სიღრმე, წონის დაკლების ხელმისაწვდომი მედიკამენტების ეპოქაში, განსაკუთრებით მძაფრია, რადგან „საქარინი“ ცდილობს წონა და სიჭარბე დაშალოს, როგორც მეტრიკა, რომლითაც ჩვენ ვაფასებთ ანტაგონიზმს და პირად ნაკლოვანებებს. რა მოხდება, თუ შესაბამისობის სასოწარკვეთა თავადვე დესტრუქციული მოხმარებაა? რა მოხდება, თუ ჩვენ საკუთარ უძირო აჩრდილებს ვქმნით?