ენტონი ჩენის პირობითად დაკავშირებული ტრილოგიის „გაზრდა“ ამ დასკვნით ნაწილში, დაუდევარი ახალგაზრდა მამაკაცი და მისი შრომისმოყვარე მამა თითოეული განიცდის სიყვარულს, ქორწინებას, დანაკარგს და ოცნებების სისუსტეს. ავტორი: დევიდ რუნი, მთავარი კინოკრიტიკოსი სახლიდან შორს გადაღებული ორი ფილმის — შესაბამისად, „დრიფტი“ საბერძნეთში და „მსხვრევადი ყინული“ ჩინეთში — შემდეგ, ენტონი ჩენი სინგაპურში ბრუნდება მინორული, ჯადოსნური ფილმით „ჩვენ ყველა უცხოები ვართ“ (Wo Men Bu Shi Mo Sheng Ren). ისეთივე გემრიელი და დამაკმაყოფილებელი, როგორც ჰოკენის ლაფშა, რომელსაც ხშირად აჩვენებენ, როგორ წვავენ, აკაზმავენ და ცივ ლუდთან ერთად მიირთმევენ, ფილმი ჰიპნოტური დასკვნაა იმისა, რასაც რეჟისორ-სცენარისტი თავის „გაზრდის“ ტრილოგიას უწოდებს — რომელსაც წინ უძღოდა ამაღელვებელი საშინაო დრამა „ილო ილო“ და მელანქოლიური თაობათაშორისი რომანი „წვიმიანი სეზონი“. ამ ფილმების საერთო მახასიათებელია მათი ფრესკასავით ყურადღება ჩვეულებრივი ცხოვრების აღმასვლისა და დაღმასვლის, წვრილმანი დეტალების, იმედგაცრუებებისა და ჯილდოების მიმართ, არასრულყოფილი ოჯახების, როგორც ბიოლოგიური, ისე არჩეული. გადაღებული შეუმჩნეველი ელეგანტურობით (ამჯერად თეო გეი ჰიანის მიერ) და ადგილის ძლიერი შეგრძნებით, ეს არის ინტიმური ისტორიები, რომლებიც მოთხრობილია ხმაურიანი ქალაქის ფართო ფონზე, რომელიც დაყოფილია გამოუთქმელი კლასობრივი დაყოფით, მზარდი სიმდიდრის უთანასწორობით და აჩქარებულ ურბანულ ტრანსფორმაციასა და ტრადიციების ეროზიას შორის არსებული ხახუნით. ყველაზე მეტად, ეს კამერული ნაწარმოებები იზიარებენ ემოციურ რეზონანსს, რომელიც მიღწეულია სენტიმენტალურობის მინიმუმით. ქეთ სტივენსის გულისამაჩუყებელი სიმღერის „მამა და შვილი“ გამოყენება ტიტრებში შეიძლება აშკარა არჩევანი იყოს ფილმისთვის, რომელიც აჩვენებს ამ როლების ევოლუციას — დაშორებას, გადაკვეთას და საბოლოოდ შერწყმას. მაგრამ აქ ის ლოგიკურია, როგორც იმ გრძნობების სიღრმის ორგანული გაგრძელება, რომელსაც ჩენი თავის ოთხპერსონაჟიან პორტრეტში იწვევს. ფილმი მადლიერია გვიანდელი ტაივანელი პუანტილისტის ედვარდ იანგის მიმართ, რომლის ოჯახის კვლევამ — განსაკუთრებით მის შედევრში „იი იი“ — შექმნა პერსონაჟებზე დაფუძნებული, ვრცელი თხრობის მოდელი, რომელიც დღემდე შეუდარებელია. აქ აშკარად ისმის იმ ბრძოლების, კონფლიქტებისა და კომფორტის ექო, რომელიც იანგმა გადმოსცა სიცხადითა და თანაგრძნობით, კონტექსტში მოაქცია რა ინდივიდების დაკვირვება სოციალურ ქსოვილსა და ქალაქის ფიზიკურ გარემოში, სადაც ისინი ცხოვრობენ. ჩენის ფილმში ერთ-ერთი კადრი, საქორწილო ზეიმი ვარდისფერი ბუშტების მტევნებით და გამორჩეული „ორმაგი ბედნიერების“ ნეონით, პირდაპირ ხარკს ჰგავს „იი იი“-ს. ჩენი ასევე იანგის მაგალითს მიჰყვება ორსაათნახევარზე მეტი ხანგრძლივობის ხანგრძლივი ჩვენებით, რაც გულუხვად ანაზღაურდება. (თუმცა, ეს არაფერია იანგის სხვა მყისიერი კლასიკის, „უფრო ნათელი ზაფხულის დღის“ ოთხსაათიან ხანგრძლივობასთან შედარებით.) უჩივი და შრომისმოყვარე ბუნ კიატი (ენდი ლიმი) ქუჩის იაფ და ხალისიან ჰოკენის ლაფშის სადგომს მართავს. ბიზნესის გაგება არ აქვს, 10 წელია ფასები არ გაუზრდია, მიუხედავად იმისა, რომ სინგაპურში ყველაფრის ღირებულება მუდმივად იზრდება. მისი ზარმაცი 21 წლის ვაჟი, ჯუნიანგი (კო ჯია ლერი), სავალდებულო სამხედრო სამსახურს ასრულებს და ნაკლებად უფიქრია იმაზე, თუ რა მოჰყვება ამას. მან უბრალოდ იცის, რომ მამაზე ადვილი და მომგებიანი ცხოვრება სურს. ჯუნიანგის მთავარი ინტერესი მისი სკოლის სიყვარული, ლიდია (რეჯინ ლიმი) არის, რომელიც გაცილებით შეძლებულ ოჯახიდან მოდის, ამაყი დედით, რომელიც მხოლოდ ინგლისურად საუბარს ითხოვს და ქალიშვილის ბოიფრენდის მიმართ ზიზღს გამოხატავს. ლიდია ემზადება უნივერსიტეტის მისაღები გამოცდებისთვის, გარდა მომავალი საფორტეპიანო კონცერტის გამოცდისა. ჯუნიანგთან დაკავშირებული მოულოდნელი განვითარება ამ გეგმებს გვერდზე გადადებს და რადიკალურად ცვლის მათ მომავალს ერთად, რაც აჩქარებს მათ გზას ზრდასრულობისა და პასუხისმგებლობისკენ. ამასობაში, ნაზი ბუნ კიატი მორცხვად მოეწონება ბი ჰვას (იეო იან იანი), ერთ-ერთ მასპინძელს, რომელიც ლუდს სთავაზობს მომხმარებლებს სადგომის გარეთ მაგიდებთან. ის თავხედი, მკაცრია და ნულოვანი ტოლერანტობა აქვს თანამშრომლების მიმართ, რომლებიც მის კლიენტებს ეპოტინებიან. მალაიზიელი, რომელიც სინგაპურში დარჩენას ცდილობს, ნაცვლად იმისა, რომ ყოველდღიურად იმოგზაუროს, ბი ჰვა თავის კოლეგებზე უფროსია, რის გამოც მას სიყვარულით „ლუდის დეიდას“ ეძახიან. თავიდან ის გულგრილობას იჩენს ბუნ კიატის ყურადღების მიმართ, როდესაც ის დაჟინებით სთხოვს, რომ ფეხზე წამოდგეს და რამე ჭამოს, ან როდესაც ის მას პაემანზე ეპატიჟება — ქალაქის მასშტაბით კონდიციონერიანი საზოგადოებრივი ავტობუსით მგზავრობა. მაგრამ ბი ჰვას სახეზე ღიმილის ნათელი კვალი მიუთითებს, რომ ის სულ მცირე, მაამებელია. ის ხმამაღლა იცინის, როდესაც ბუნ კიატი მას ცოლობას სთხოვს, მაგრამ უარს არ ამბობს. რეჟისორ-სცენარისტის დაკვირვება ამ უცნაურად შეწყვილებული გაცნობის პროცესზე ფილმის ერთ-ერთი ყველაზე სასიამოვნო მომენტია. ბუნ კიატი გაუცნობიერებელია, მაგრამ ყოველთვის ზრუნავს მის საჭიროებებზე, ხოლო ბი ჰვა საშუალებას აძლევს დაინახოს მზარდი სიმპათია მისი მკაცრი, ჭკვიანური მანერების მიღმა. მისი პერსონაჟის, ბუნ კიატის მიმართ მისი ქცევის და ჯუნიანგისა და ლიდიასთვის უფროსი დის როლის თანდათანობითი ცვლილებების ხილვა მომხიბვლელია. მალე ორივე წყვილი ერთად ცხოვრობს...