ფილმის მიმოხილვა: „დიზაინით“ – ქალის ობიექტივიზაცია და სულისშემძვრელი ერთფეროვნება

თქვენი ინფორმაციის მოწოდებით, თქვენ ეთანხმებით ჩვენს გამოყენების პირობებს და კონფიდენციალურობის პოლიტიკას. ჩვენ ვიყენებთ მომწოდებლებს, რომლებმაც ასევე შეიძლება დაამუშავონ თქვენი ინფორმაცია ჩვენი სერვისების მიწოდებაში დასახმარებლად. ეს საიტი დაცულია reCAPTCHA Enterprise-ით და ვრცელდება Google-ის კონფიდენციალურობის პოლიტიკა და მომსახურების პირობები. რედაქტორის შენიშვნა: ეს მიმოხილვა თავდაპირველად გამოქვეყნდა 2025 წლის სანდენსის კინოფესტივალის დროს. Music Box Films ფილმს „დიზაინით“ გამოუშვებს შერჩეულ კინოთეატრებში პარასკევს, 2026 წლის 13 თებერვალს. „ვინ აფასებს კამილს ისევე, როგორც სკამს? ის არასოდეს ყოფილა უბრალოდ ჩუმად მჯდომარე და მაინც საყვარელი?“ ეს სიტყვები, რომლებიც უხილავმა მთხრობელმა (მელანი გრიფიტი) წარმოთქვა ფილმის „დიზაინით“ დასაწყისში, ასახავს ამანდა კრამერის უახლესი ნამუშევრის, უსისხლო სხეულის ჰორორის ნაწარმოების არსს, რომელიც მიზნად ისახავს ქალის ობიექტივიზაციის შესწავლას ყველაზე პირდაპირი ფორმით. აბსტრაქტული ცეკვისა და მტკივნეული დუმილის გამოყენებით ქალისა და უსულო სკამის კონტრასტული გამოცდილების საჩვენებლად, რომლებიც სხეულებს ცვლიან, ფილმი გააზრებული კოშმარის მსგავსად ვითარდება, გადმოცემული იმ გამორჩეული ხედვით, რამაც კრამერის ფილმები, როგორიცაა „Please Baby Please“ და „Ladyworld“ დაუვიწყარი გახადა. ფილმი ხშირად ისეთივე შეუძლებელი მოსახელთებელი ჩანს, როგორც სანუკვარი ავეჯი, რომელსაც ის მიჰყვება – მაგრამ არის თუ არა ეს უპირატესობა თუ ნაკლი, ეს მაყურებლის გადასაწყვეტია. როდესაც კამილს (ჯულიეტ ლუისი) ვხვდებით, ის სულისშემძვრელი ერთფეროვნების ცხოვრებაშია გამომწყვდეული, რომელიც გარედან უწყინარი ჩანს. მიუხედავად იმისა, რომ მას რაიმე სახის ინტელექტუალური სტიმულაცია სწყურია, ის დღეებს მოსაწყენ ლანჩებზე ატარებს თავის „მეგობრებთან“ ლიზასთან (სამანტა ლუისი) და აირინთან (რობინ ტანი), რომლებიც ექსკლუზიურად სასიამოვნო სიტყვებით საუბრობენ, რაც პასიური აგრესიით არის გაჟღენთილი. კრამერი მათ საუბრებს განზრახ სიმკაცრით წერს და იღებს, ქალთა ინტრასექსუალური კონკურენციის სცენებს ისე აფორმებს, რომ შეუძლებელია მოტყუვდე და დაიჯერო კეთილი სიტყვები, რომლებიც მათ ბაგეებს სცდება. ყოველ თავმდაბალ-მაქებარ ლანჩს მოჰყვება შუადღის შოპინგი, სადაც სამი ქალი აღფრთოვანებულია ავეჯით, რომლის შესახებაც სწრაფად მიუთითებენ, რომ სხვებს არასოდეს შეეძლებათ მისი შეძენა. ერთ-ერთი ასეთი მოგზაურობა ცხოვრების შემცვლელ მოვლენად იქცევა, როდესაც კამილი ხედავს სკამს, რომელიც მის მთელ მსოფლმხედველობას ცვლის. არის თუ არა ის ნამდვილად მოხიბლული მისი დიზაინის სილამაზით, თუ უბრალოდ ეძებს საბაბს საკუთარი რუტინის ასაფეთქებლად, უმნიშვნელოა. ის გადაწყვეტს, რომ ის უბრალოდ უნდა ჰქონდეს. საღამოს ის თავის მწირი ფინანსებს ალაგებს და თავს არწმუნებს, რომ გააკეთოს ისეთი შენაძენი, რომლის საშუალებაც რეალურად არ აქვს, და მაღაზიის გახსნისთანავე მიდის მეორე დღეს მის საყიდლად — მხოლოდ იმის აღმოსაჩენად, რომ იდუმალმა სხვა მომხმარებელმა უკვე დაასწრო. სასოწარკვეთის მომენტში ის ისურვებს, რომ სკამად იქცეს, ფიქრობს, რომ ასეთი ლამაზი რამ უფრო კომფორტული ცხოვრებით უნდა ცხოვრობდეს, ვიდრე ის. მისი სურვილი სრულდება და მალევე აღმოჩნდება, რომ მას უცნაურ მუსიკოს ოლივიესთან (მამუდუ ატიე) აგზავნიან. პიანისტი, რომელიც თავს ირჩენს ექვსი ან ნაკლები ადამიანის ჯგუფისთვის კერძო წვეულებებზე დაკვრით უცნაურ ოთახებში, რომლებიც ლინჩიანურ კოშმარს მოგაგონებთ, არასოდეს ყოფილა ნივთების მოყვარული. მისი ბაკალავრის ბინა თითქოს /r/malelivingspace-დან არის ამოღებული, სადაც მხოლოდ კლავიატურა, ლეიბი და წყვილი ჰანტელი ამშვენებს იატაკს. ბოლოს და ბოლოს, ეს სკამი ისეთი ლამაზი ნივთი ჩანს, რომლის ნამდვილად ფლობა მას შეუძლია. კოლექციონერთა სამყაროსთან ერთად, რომლებიც მისგან მის მოპოვებას ცდილობენ, მისი მინიმალიზმი ქრება, რადგან მისი ამქვეყნიური მიჯაჭვულობის დაცვა მის ერთადერთ მიზნად იქცევა. ფილმის დანარჩენი ნაწილი სულ უფრო არავერბალური ხდება, რადგან სკამს, რომელიც კამილის სულს შეიცავს, არ აქვს პირი თავისი აზრების გამოსახატავად, ხოლო მის სხეულს, რომელსაც სკამის გონება აქვს, არ აქვს ასეთი აზრები გამოსახატავად. კრამერი დიდად ეყრდნობა ინტერპრეტაციულ ცეკვასა და კლასიკური მუსიკის ნოტებს ემოციების გადმოსაცემად, ქმნის ჩამთრევ სამყაროს, რომელიც ზედაპირზე ლამაზია, მაგრამ მოკლებულია ყოველგვარ ავთენტურ სითბოს. „დიზაინით“ ხდება იმის კვლევა, თუ როგორ იცვლება კამილისა და სკამის ცხოვრება და როგორ რჩება ის იგივე. მიუხედავად იმისა, რომ კამილი უსულო საგნად არის ქცეული, რომელსაც თვალებში ცარიელი გამომეტყველებით ჯდომის მეტი არაფერი შეუძლია, მისი საუბრები დომინანტ დედასთან დიდად არ შეცვლილა. ის ძლივს ახერხებდა სიტყვის თქმას დედის ისტორიებსა და წუწუნს შორის, სანამ სკამის გონება ჰქონდა — და თუ რამეა, მატრიარქი უბრალოდ მადლიერია, რომ კიდევ უფრო ნაკლები შეფერხების ატანა უწევს. მისი საუბრები ლიზასთან და აირინთან თანაბრად ბანალურია. მიუხედავად იმისა, რომ ორი მეგობარი მაინც ამჩნევს, რომ ის შეიცვალა, ისინი ამ შემთხვევას იყენებენ იმისთვის, რომ შეეჯიბრონ ერთმანეთს, თუ ვინ შეძლებს მეტის გაკეთებას მის დასახმარებლად, რეალურად არაფრის გაკეთების გარეშე. კრამერი განზრახ ირჩევს ყველაზე ფართო მეტაფორებს, რის შედეგადაც ფილმი უფრო მეტად არის დაინტერესებული ჩაქუჩის გამოყენებით ქალის გამოცდილების კონტურების უხეშად გამოძერწვით, ვიდრე მისი საუკეთესო დეტალების დახვეწილი ფუნჯით მოხატვით. მაგრამ მისი ყველაზე დიდი იდეები — მაგალითად, ის, თუ როგორ არ ზრუნავს საზოგადოება, როდესაც ქალი მთლიანად კარგავს თავის უნარს