თქვენი ინფორმაციის მიწოდებით, თქვენ ეთანხმებით ჩვენს გამოყენების პირობებს და კონფიდენციალურობის პოლიტიკას. ჩვენ ვიყენებთ მომწოდებლებს, რომლებმაც ასევე შეიძლება დაამუშავონ თქვენი ინფორმაცია ჩვენი სერვისების მიწოდების მიზნით. ეს საიტი დაცულია reCAPTCHA Enterprise-ით და ვრცელდება Google-ის კონფიდენციალურობის პოლიტიკა და მომსახურების პირობები. მას შემდეგ, რაც გაიგებს, რომ მისი ყოფილი შეყვარებული და კოლეგა (ჯილიან ჯეიკობსი) მათ თავდაჯერებულ უფროსს (რობ ლოუ) ხვდება, გაბოროტებული საშუალო სკოლის მასწავლებელი დაგი (უილ ბრილი) გადაწყვეტს დირექტორის რეპუტაცია გაანადგუროს. ის ფარულად ამზადებს თავის მოზარდ მოსწავლეებს, რათა დადგან ორიგინალური მიუზიკლი 11 სექტემბრის შესახებ, თითქოსდა „ვესტსაიდური ისტორიის“ (რაც თავისთავად საკმაოდ სარისკო მასალაა ამ ასაკის ბავშვებისთვის) შესრულების მიზნით. ასეთია ჟიზელ ბონილას ბნელი კომედიური და ზოგჯერ სახალისო ფილმის „მიუზიკლი“ სიუჟეტი, რომელიც აერთიანებს „არჩევნების“ პრეტენზიულ კაპრიზულობას „როკის სკოლის“ ანარქიასთან, როდესაც მშობლებს არ ვეუბნებით, რომ სპექტაკლს ვდგამთ. შედეგად მივიღებთ მოძველებულ ნაზავს, რომელიც დამაჯერებელ, მაგრამ არასრულყოფილ მცდელობას წარმოადგენს აქტუალობისთვის, სამმაგად ხაზს უსვამს იმ ბევრად უკეთესი ფილმების საერთო თემას, რომლებმაც შთააგონეს იგი: თეთრი მამაკაცის სიმწარე არის ყველაზე უდარდელად დამანგრეველი ძალა დედამიწაზე. ამ ჭრილში, არ ჩანს დამთხვევა, რომ ბონილას პროტაგონისტის სტილი ისეა შექმნილი, რომ სტივენ მილერს წააგავს (რაც, „სტერეოფონიკის“ ტონის მფლობელის ეკრანული ნამუშევრების სიძლიერეზე დაყრდნობით, თითქმის ნამდვილად ყველაზე სასტიკი რამ იქნება, რასაც ოდესმე ბატონ ბრილზე დავწერ). პრივილეგირებული ვესლეიანის კურსდამთავრებული, რომელიც კვლავ გაბრაზებულია, რომ მასწავლებლობას დასჯერდა მას შემდეგ, რაც მისი, როგორც დრამატურგის კარიერა წარუმატებლად დასრულდა, დაგს მოსწონს საკუთარი თავის წარმოდგენა, როგორც უმნიშვნელო ნეო-ნუარის მიტოვებული ვარსკვლავი; მართლაც, მის თვითშეცოდებულ თხრობას („დაგს ვფიქრობ, იუჯინ ო’ნილს არასდროს უწევდა საშუალო სკოლაში მუშაობა“) საკმარისად ძლიერი საქსოფონის ხმა ახლავს, რათა ყველას აბიგაილი, მისი კოლეგა მასწავლებელი, მომაკვდინებელ ფატალურ ქალად მოეჩვენოს. სინამდვილეში, აბიგაილი ნორმალურ ადამიანს ჰგავს, რომელსაც ალბათ უბრალოდ მობეზრდა იმედგაცრუებულ ადამიანთან ურთიერთობა, მაგრამ ამას ალექსანდრე ჰელერის შხამიან სცენარში ნამდვილად არ აქვს მნიშვნელობა, რომელიც აბიგაილს მხოლოდ იმ განზომილებას ანიჭებს, რასაც დაგი თავად შესთავაზებს (არც ისე ბევრს). საქმეს კიდევ უფრო ართულებს ის ფაქტი, რომ მისი ახალი შეყვარებული, დირექტორი ბრეიდი, ობიექტურად საკმარისად გამაღიზიანებელია დაგის რისხვის გასაღვივებლად. ხელმფარებელი 61 წლის მამაკაცი მოლიპულ ღიმილით, გიგანტური სტენლის ჭიქით და თავის გადარჩენის საძაგელი ნიჭით, რომელიც მას უფრო დაინტერესებულს ხდის სედარჰერსტის მშობლების ლიბერალური განწყობების დაკმაყოფილებით, ვიდრე მათი შვილების განათლებით, დირექტორი ბრეიდი იდეალური ცუდი პერსონაჟია, რომელიც დაგს ეხმარება საკუთარი უარესი საქციელის გამართლებაში. დაგს არ აქვს ილუზია, რომ უფროსის დამხობა აბიგაილს თავისი შეცდომების გააზრებას შთააგონებს, მაგრამ ეჭვგარეშეა, რომ ის საკუთარ თავს ამ ამბის გმირად მიიჩნევს. მისი „მოწამეობრივი“ საქციელის სრულმასშტაბიანობის გაზომვა რთულია ფილმში, რომელიც თითქმის არ სცდება საკუთარ ბოღმას. დაგს თავისი სტუდენტები მიზნის მიღწევის საშუალებად მიაჩნია და არასდროს უშვებს ხელიდან შანსს, მოწამლოს მათი გონება თავისი იმედგაცრუებების სასწავლო მომენტებად შეფუთვით („ცხოვრების არსი იმაში მდგომარეობს,“ ეუბნება ის ლათინოამერიკელ სტუდენტს, რომელიც გაბრაზებულია, რომ მარიას როლზე თეთრკანიანი გოგონა აიყვანეს, „რომ ზოგჯერ იმარჯვებ, მაგრამ ზოგჯერ უნდა უყურო, როგორ გართმევს მტერი იმას, რაც შენი შეიძლებოდა ყოფილიყო“). მაგრამ არაფერი მიუთითებს იმაზე, რომ დაგი ოდესმე იწყებს მათი გავლენის დაფასებას და ბავშვების საბოლოო გადახვევა „მკვდარი პოეტების საზოგადოების“ დონის აღტაცებისკენ, არ არის საკმარისად მკვეთრი, რომ მხოლოდ დაუდევრობით გაიყიდოს. ბონილას მტკიცედ ესმის ფილმის მრავალფეროვანი ტონი და — სანდენსის ფესტივალის ფონზე, რომლის ნარატიულ ფილმებსაც აკლდათ ფორმალური კრეატიულობა — შთამბეჭდავია იმის დანახვა, თუ როგორ ცდილობს ახალგაზრდა ამერიკელი რეჟისორი ასეთი რთული ბალანსის შენარჩუნებას თავისი სადებიუტო ნამუშევრით. წარმატებული მომენტები კარგად არის დასაბუთებული (მაგალითად, დაგი თავის სტუდენტებს თავის მხარეს იბირებს „მანჯურიის კანდიდატის“ ჩვენებით ძველ ტელევიზორზე, რომელსაც გაკვეთილზე შემოაგორებს), ხოლო ის მომენტები, რომლებიც არ მუშაობს, ისე ელეგანტურად არის ჩაქსოვილი ფილმის უცნაურ ატმოსფეროში, რომ ისინი მკვდარ ჰაერს არ ტოვებენ. ყველაზე მეტად, თავად მიუზიკლი — სახელწოდებით „გმირები“ — უდავოდ სასაცილოა, თუმცა მისი „ძალიან ადრეა“ ენერგია 10 წლით დაგვიანებულად იგრძნობა და მისი ხუმრობები 45 წუთით ადრეა ტელეგრაფირებული. „თეატრის სუპერძალა სიურპრიზის ელემენტია“, უქადაგებს დაგი ბავშვებს იმ მიზნით, რომ არ იწუწუნონ, მაგრამ ბავშვის დანახვა, რომელიც რუდი ჯულიანის ფორმაშია გამოწყობილი და მთელი გულით მღერის დახმარებაზე, რათა მისი შელახული რეპუტაცია გადაარჩინოს, უბრალოდ სასაცილოა. რატომ 11 სექტემბერი? ეს არის ერთ-ერთი მრავალი მნიშვნელოვანი დეტალიდან, რომელსაც ეს 84-წუთიანი ფილმი ჩვენთან არ აზიარებს. ალბათ ეს უბრალოდ ყველაზე ტაბუდადებული თემაა, რაც დაგს მოუვიდა თავში, მაგრამ ის არ ავლენს არაფერს მნიშვნელოვანს მის ხასიათზე. ცოტა რამ თუ ავლენს. ვფიქრობ, რომ ქვეტექსტი და/ან ნიუანსი კონტრპროდუქტიული იქნებოდა ფილმისთვის, რომელიც ტკბება...