თუ გსურთ, დაუკავშირდით მას ან გაეცანით მის ნამუშევრებს. ის ყველგანაა — Upwork-ზე, YouTube-ზე, Spotify-ზე, SoundCloud-ზე, Collider-ზე, LinkedIn-ზე, Instagram-ზე. პიტერ ქვილი (კრის პრატი) Marvel-ის კინემატოგრაფიულ სამყაროში (MCU) რთული, არეული პიროვნებაა, რაც მტკივნეულად ადამიანურად აღიქმება. ის ხმაურიანია, სასაცილო, დაუცველი, იქცევა როგორც „დიდი ბავშვი“ და შემდეგ სიუჟეტი მას სწორედ იმ მომენტებში იჭერს, როდესაც ხუმრობა ქრება და მის ქვეშ დამალულ ჭრილობებსა თუ სილურჯეებს ხედავ. სწორედ ეს არის მაგია: მას შეუძლია ოთახი კომედიურ სცენად აქციოს, შემდეგ კი ათ წუთში გული გატკინოს, რადგან ის ისევ ის ბავშვია, რომელიც დედას მოაშორეს და სრულად ვერასდროს მოახერხა გამოჯანმრთელება. ეს რეიტინგი ეხება იმას, თუ სად გრძნობს ქვილი თავს ყველაზე ცოცხლად, სად აძლევენ ფილმები მას საშუალებას, იყოს სასაცილო ისე, რომ მულტფილმის პერსონაჟად არ გადააქციონ, და სად აქვს მის მწუხარებას, ერთგულებასა და პანიკას რეალური მნიშვნელობა სიუჟეტისთვის. ასევე: საუკეთესო Star-Lord-ის ფილმები ხვდებიან, რომ მისი იუმორი უბრალოდ იუმორი არ არის. ეს მისი ფარია. ისევე როგორც მუსიკა, რომელსაც ის გამუდმებით უსმენს. „შურისმაძიებლები: დასასრულის თამაში“ სიაში დაბლაა მხოლოდ იმიტომ, რომ ქვილს საკმარისი დრო არ ეთმობა, და არა იმიტომ, რომ ის ცუდად არის წარმოდგენილი. პიტერ ქვილი (კრის პრატი) ბრუნდება იმ მყისიერად ამოსაცნობი „ვაიბით“ — ნახევრად თავდაჯერებული, ნახევრად დაუცველი, თითქოს ცდილობს მაგარი ტიპი მოაჩვენოს თავი, მაშინ როცა სამყარო ფაქტობრივად მის გარშემო აღდგება. ყველაზე სასაცილო ის არის, თუ რამდენად სწრაფად უბრუნდება მას ძველი ქვილის ენერგია: ის ავლენს დამოკიდებულებებს, ადარებს საკუთარ თავს სხვა გმირებს და ცდილობს დაიბრუნოს სტატუსი „მე ვარ ის ტიპი“, რომელიც მისი აზრით, ეკუთვნის. მაგრამ ის, რაც მის ყოფნას განსაკუთრებულს ხდის, არის მისი მტკივნეულობა. ეს არის ქვილი გამორას დაკარგვის შემდეგ და გრძნობ, რომ მწუხარება ხუმრობების ქვეშ ზის, როგორც სიმძიმე, რომლის საჯაროდ აწევაზეც უარს ამბობს. მაშინაც კი, როდესაც ის მხოლოდ რამდენიმე საკვანძო მომენტში ჩნდება, ემოციური ლოგიკა ნათელია: ის დაბრუნდა, მაგრამ კარგად არ არის, და ფილმი ამას ნამდვილ ნაიარევად განიხილავს. ენტონი რუსო და ჯო რუსო მას უფრო როგორც „სანელებელს“ იყენებენ, ვიდრე მთავარ პერსონაჟს, მაგრამ ამ სტატუსითაც კი, ის ამატებს „გალაქტიკის მცველების“ სპეციფიკურ გემოს — სახალისოს, სასოწარკვეთილს და უცნაურად ნაზს, როცა ეს საჭიროა. „თორი: სიყვარული და ჭექაქუხილი“ წმინდა Star-Lord-ია, როგორც ქაოსის ენერგია, და ქვილი ჩნდება როგორც მეგობარი, რომელსაც ჰგონია, რომ ყველაფრის „სცენად“ გადაქცევით ეხმარება. პიტერი აქ ყველაზე ღიად გამაღიზიანებელია: პოზირებს, ძალიან დიდხანს კითხულობს მოტივაციურ სიტყვებს, იქცევა ისე, თითქოს ის არის „ატმოსფეროს კაპიტანი“. და სიმართლე გითხრათ? ეს ზუსტი აღწერაა. ქვილი ის ტიპია, რომელიც ცდილობს იყოს შთამაგონებელი, მაგრამ შემთხვევით „კრინჯი“ ხდება და მაინც ლიდერად რჩება — ფილმი ამას ხაზს უსვამს. მიზეზი, თუ რატომ არის ის კიდევ უფრო ეფექტური „სიყვარულსა და ჭექაქუხილში“, თორთან კონტრასტია. თქვენ უყურებთ, როგორ იძირება თორი მწუხარებასა და იდენტობის კრიზისში, ხოლო ქვილი არის ის, ვინც ცდილობს ამის გამოსწორებას ხუმრობებითა და გამამხნევებელი სიტყვებით, რადგან ეს ერთადერთი საშუალებაა, რომელსაც ის ენდობა. ეს „გალაქტიკის მცველებისთვის“ ფერადი გადახვევაა, მაგრამ ქვილის სცენები მაინც ღირებულია, რადგან ისინი აჩვენებენ მის ძირითად „პარამეტრს“: ყველას გააცინოს, ყველას ამოძრავებს, არასდროს გაჩერდეს საკმარისად დიდხანს, რათა იგრძნოს სევდა. „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი“ არის ფილმი, სადაც ქვილის ყველაზე სასაცილო ინსტინქტები და ყველაზე ცუდი ინსტინქტები ყველაზე ცუდ დროს ერთმანეთს ეჯახება. პიტერი ხვდება თორს (კრის ჰემსვორთი) და მყისიერად გადადის კონკურენტულ „ფარშევანგის“ რეჟიმში, ცდილობს უფრო მაგარ ტიპად მოჩვენოს თავი, ლიდერობა მოიპოვოს, ოთახში გამარჯვება მოიპოვოს, მაშინ როცა როკეტი (ბრედლი კუპერი) უყურებს და ფიქრობს: „ეს იდიოტი“. და ეს სასაცილოა, რადგან ფილმი ხუმრობებს საშუალებას აძლევს, რომ შედეგი გამოიღოს ისე, რომ ქვილი კლოუნად არ აქციოს. ის თავს არ იკავებს ტონი სტარკთან (რობერტ დაუნი უმცროსი) და არც ტომ ჰოლანდის ადამიანი-ობობასთან. და ეს საოცარი შეგრძნებაა. ის კომპეტენტურია, სტრატეგიული, და მაინც საკმარისად დაუცველია იმისთვის, რომ კრიზისი შეფასების კონკურსად აქციოს. შემდეგ ემოციური ხაფანგი იკვრება: გამორა მკვდარია, და ქვილის მწუხარება სიუჟეტის მთავარი თემა ხდება. ტიტანთან (თანოსი) ბრძოლა გუნდური მუშაობისა და დროის ოსტატური ნიმუშია, სანამ ასეთი არ იქნება. და ის, რაც ამ მომენტს მტკივნეულს ხდის, მხოლოდ შედეგი არ არის, არამედ ის, თუ რამდენად დამაჯერებელია ქვილი, როდესაც ის „ტყდება“. ის ფიქრობს, როგორც შეყვარებული, რომელმაც ახლახან გაიგო, რომ მისი ცხოვრების სიყვარული მოკლეს და ამით, უშვებს შეცდომას, რომელიც სამყაროს ანგრევს. „გალაქტიკის მცველები, ტომი 3“ გვიჩვენებს ქვილს, როგორც ტიპს, რომელიც ჯერ კიდევ ფეხზე დგას, მიუხედავად იმისა, რომ ემოციურად განადგურებულია. ის სვამს, ეშვება სპირალურად, მიჯაჭვულია გამორას იმ ვერსიაზე, რომელიც დაკარგა, და სიუჟეტი ამას საყვარლად არ წარმოაჩენს. როდესაც როკეტის სიცოცხლე სასწორზე დგას, ქვილი ლიდერის რეჟიმში გადადის და თქვენ კვლავ ხედავთ მის დამაკმაყოფილებელ ვერსიას — ისევ სასაცილოს, ისევ იმპულსურს, მაგრამ რეალური გადაუდებლობით შეპყრობილს, რადგან მის თვალწინ კვდება ის, ვინც უყვარს. ჯეიმს განმა ქვილის თაღი „გალაქტიკის მცველები, ტომი 3“-ში დაასრულა იმით, რომ აიძულა იგი რეალობას შეხვედროდა ფანტაზიის ნაცვლად. ახალი გამორა მას ნუგეშს არ უმტყუნებს. ის არ ხდება კვლავ „მისი“. და ქვილის მიერ ამის მიღების ყურება, ნამდვილად მიღება, ჰგავს იმის ყურებას, თუ როგორ წყვეტს ვინმე საბოლოოდ მწუხარებასთან ვაჭრობას. ის მაინც ხუმრობს, მაინც იყენებს „ქვილიზმებს“, მაგრამ ფილმი ამ ხუმრობებს სუნთქვის საშუალებად აქცევს. გამორას დაბრუნება, თუმცა განსხვავებული, აქ გადამწყვეტია ქვილის პერსონაჟის თაღის ბალანსისთვის. დასასრულს, თქვენ თავს უცნაურად ამაყად გრძნობთ მისით, რადგან ის საბოლოოდ ირჩევს ცხოვრებას, რომელიც არ არის აგებული