კინორეჟისორის ვნებიანი და მდიდარი ტექსტურის მქონე ახალი მოკლემეტრაჟიანი ფილმი „პაპიონი“ (პეპელა) მოგვითხრობს საფრანგეთის ებრაელი მოცურავის, ალფრედ ნაკაშის გულისამაჩუყებელ ამბავს, რომელსაც ვიშის საფრანგეთში მოქალაქეობა ჩამოართვეს. „მამაჩემს ძალიან უნდოდა, რომ კონკურენტუნარიანი მოცურავე ვყოფილიყავი. ახალგაზრდობაში კლუბში დავდიოდი, მაგრამ რბოლებზე ყოველთვის ცოტათი დაგვიანებით ვიწყებდი — ამიტომაც გამარჯვების შანსი არ მქონდა.“ ფრანგული ანიმაციის რეჟისორი ფლორანს მიაილი იცინის თავის მოცურავის კარიერაზე, რომელიც დაწყებამდე დასრულდა. საბედნიეროდ, იგივე არ ითქმის კინემატოგრაფიაზე. 70 წლის ასაკში, შესაძლოა, დააგვიანდა თავისი პირველი ოსკარის ნომინაციისთვის, საუკეთესო ანიმაციური მოკლემეტრაჟიანი ფილმის კატეგორიაში; მაგრამ მოცემული ნამუშევარი — ვნებიანი და მდიდარი ტექსტურის მქონე „პაპიონი“ (პეპელა), მსოფლიო რეკორდსმენი ფრანგი ებრაელი მოცურავის, ალფრედ ნაკაშის შესახებ — მას ჯილდოს მოპოვების ყველა შანსს აძლევს. მიაილი არ არის დარწმუნებული, თუ რატომ გაახსენდა ნაკაშე – რომელსაც მისი მშობლები წინააღმდეგობის მოძრაობაში ყოფნისას შეხვდნენ – კვლავ 2010-იანი წლების შუა პერიოდში. „მართალი გითხრათ, არ ვიცი, რატომ ამუშავდა ჩემი მეხსიერება ასე. შესაძლოა, იმიტომ, რომ მამაჩემზე ვფიქრობდი,“ – ამბობს მიაილი. მეხსიერება არის ის, რაც „პაპიონს“ გასდევს, რომელიც მოგონებების ტალღებში იძირება, როდესაც ნაკაშე უკანასკნელად ბანაობს სერბერში, ესპანეთის საზღვარზე (სადაც ის გულის შეტევით გარდაიცვალა 1983 წელს). ის ტალღებში მიდის და ქვევით იძირება, წლების ნალექებს აღვიძებს: ალჟირში გაზრდილი, ის გადალახავს წყლის ადრეულ შიშს, ხვდება თავის მეუღლეს, პოლს, როდესაც საკონკურსო ცურვის რიგებში წინ მიიწევს, მონაწილეობს 1936 წლის ბერლინის ოლიმპიადაში და ვიშის საფრანგეთში მოქალაქეობა ჩამოერთმევა, სანამ საბოლოოდ აუშვიცში გაგზავნიდნენ. მიაილის ხელით, უშუალოდ კამერის ქვეშ მინის ფურცლებზე ანიმაცირებული, სადაც თითოეული კადრი წინას ადევს, ეს თითქმის ფიზიკური ნათლობაა ზეთებში, პასტელებსა და ქვიშაში, პირდაპირ ტრავმასა და განახლებაში ჩაძირვა. ტულუზში გაზრდილ მიაილს, სადაც ნაკაშე მეორე მსოფლიო ომის დროს დასახლდა, ცურვის გაკვეთილები ჰქონდა მის ძმასთან, უილიამთან ერთად ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე დასასვენებლად ყოფნისას. ჩემპიონის გარიყვას სევდიანი თანამედროვე გამოძახილი აქვს რეჟისორისთვის, რომელიც თავადაც ებრაელია. „საფრანგეთში უკვე გარკვეული დროა, დაბრუნდა ის აზრი, რომ შეგვიძლია ადამიანებს მოქალაქეობა ჩამოვართვათ სხვა თემისა თუ რელიგიისადმი მიკუთვნების გამო,“ – ამბობს ის Zoom ზარზე ნიუ-იორკიდან, სადაც 15 მარტს დაგეგმილი ცერემონიის წინ „პაპიონის“ ოსკარის ამომრჩევლებისთვის პოპულარიზაციას ეწევა. უკან გადაწეული შავი თმითა და თამამი წითელი სათვალით, ოვალური სახის მიაილი სასიამოვნოდ ერწყმის ორფეროვან დეკორს Sanctuary სასტუმროში, 47-ე ქუჩაზე. სპორტი, მისი აზრით, გაძლიერებული ასპარეზია ასეთი საკითხების ხაზგასასმელად: „იმის მიუხედავად, ებრაელი იყო თუ არა, ის მაინტერესებდა, რომ ჩემპიონობაც კი არ არის საკმარისი ამ დისკრიმინაციის თავიდან ასაცილებლად.“ ომის შემდგომ პერიოდში, როდესაც ნაკაშე კონცენტრაციული ბანაკიდან ცოლ-შვილის გარეშე დაბრუნდა, მის ირგვლივ კონსენსუალური სიჩუმე სუფევდა; არანაკლებ თავად სპორტსმენის მიერ, რომელსაც, ისევე როგორც ბევრ სხვას, არ უნდოდა თავის გამოცდილებაზე საუბარი. 21-ე საუკუნისთვის ის დიდწილად დავიწყებული იყო, რამდენიმე საცურაო აუზის გარდა, რომლებიც მის სახელს ატარებდნენ. მაგრამ ლეონ მარშანდის ბოლოდროინდელმა წარმატებამ, რომელიც, ისევე როგორც ნაკაშე, Dauphins du Toec კლუბში ვარჯიშობდა, კვლავ გააღვივა ინტერესი ტულუზის ცურვის ისტორიის მიმართ, ამბობს მიაილი. ჰუმანისტური ამბის უკან, რომელიც ოსკარის ბუნებრივი ტერიტორიაა, დგას მიაილის შესანიშნავი ტექნიკა. თავდაპირველად დედამისის, მხატვარ მირეი გლოდეკ-მიაილის კვალდაკვალ სტატიკურ ვიზუალურ ხელოვნებაში წასვლის შემდეგ, ექსპერიმენტულმა ანიმატორმა რობერ ლაპუჟადემ მოძრაობის შესაძლებლობების შესწავლისკენ უბიძგა. 1980-იან წლებში თითქმის არ არსებობდა ფრანგული ანიმაციის სკოლები, მან მოუწოდა მას, რომ თავი მიეგდო – რაც მან სიტყვასიტყვით გააკეთა 1991 წლის მოკლემეტრაჟიან ფილმში „ჰამამი“, რომელიც პიკასოსებურ აბსტრაქციას აბანოს ორთქლიდან გამოყოფს. წყალი მისი ელემენტია, და ის მჭიდროდ აკვირდებოდა მას, რათა მიეღო „პაპიონში“ ხილული ეფექტების მთელი სპექტრი: „ეს არ არის სამეცნიერო კვლევა, არამედ რაღაც უფრო სენსუალური და მგრძნობიარე. რაც მაინტერესებს, არის იმის წარმოჩენა, თუ როგორ არ არის ის არასდროს ერთნაირი და ყოველთვის მეტამორფოზაშია.“ ასე, მაგალითად, ის ანიმაციას უკეთებს ზეთის დამატებით ფენას მის მიერ დახატულ მორევებსა და ტალღებზე, რათა შექმნას რეფრაქციის ან დისტორციის სამგანზომილებიანი შთაბეჭდილება, ან რეალურ საპნის ბუშტებს უმატებს თავის საღებავის ტექსტურებს, რათა წყალს მეტი ქაფი და მოძრაობა მისცეს. მისი ნამუშევარი მთლიანად ბედნიერი უბედური შემთხვევების მიღებაზეა ორიენტირებული – მაშინაც კი, თუ ეფექტურად ხატავს ცოცხლად ერთ კადრში, რომელიც კამერის წინ ვითარდება, ეს მას უფრო დიდ შეცდომებს უშვებს, რამაც შეიძლება მთელი სცენები გააფუჭოს. მიაილი სიამოვნებს მისი ნამუშევრის სარისკო და – ხელოვნური ინტელექტის გაფართოების ეპოქაში – ძალიან პირადი ბუნება. „ეს ძალიან რთული და სტრესულია,“ – ამბობს ის. „მაგრამ მომწონს გამოწვევის ასპექტი.“ „პაპიონი“ – რომელსაც ჰყავს პროდიუსერი, რომელიც ასევე მუშაობდა 2024 წლის ოსკაროსან ანიმაციაზე „დინება“ (Flow) – უფრო სახიფათო ნამუშევარი იყო ამ მხრივ, ვიდრე მისი ერთადერთი სრულმეტრაჟიანი ფილმი, 2021 წლის ლტოლვილთა ზღაპარი „ლა ტრავერსე“ (გადაკვეთა); იქ, ფონი მთლიანად განცალკევებული იყო წინა პლანის ფიგურებისგან. ამ უკანასკნელისთვის მას ჰყავდა საერთაშორისო გუნდი.