მიუხედავად იმისა, რომ ომი მძვინვარებს, იმედი კვლავ მიწისქვეშ იკიდებს ფესვებს ივან ოსტროხოვსკისა და პავოლ პეკარჩიკის ამაღელვებელ დოკუმენტურ ფილმში. უკრაინის ქალაქ ხარკოვის მეტროში გადაღებული ფილმი 12 წლის ცოცხალ ნიკიტას ყოველდღიურ რუტინას ასახავს იმ ადგილას, რომელიც უზარმაზარ ბომბსაფარად იქცა. უსასრულო დაბომბვისა და სროლისგან თავშესაფრის მაძიებელი ათასობით ადამიანი მეტროს თავის ახალ სახლს უწოდებს და თან მხოლოდ აუცილებელ ნივთებს ატარებს. მკვეთრი ფლუორესცენტური ნათურებით განათებულ ამ მიწისქვეშა თავშესაფარში მზის სინათლე არ არის, თუმცა ის ამხანაგობისა და საზოგადოების სითბოთი ანათებს. კამერა ხშირად ნიკიტას თვალის დონეზეა და მეტროს მისი თვალით აკვირდება. ჰაერში საშიშროებისა და არასტაბილურობის ატმოსფეროა, რადგან მოსახლეობა საუბრობს საკვების დეფიციტზე, ხანგრძლივი იზოლაციით გამოწვეულ დაავადებებზე და სისხლისღვრაზე, რომელიც მიწის ზემოთ ხდება. მისი ექოიანი გვირაბებით, მიტოვებული ვაგონებითა და დინამიკებიდან მომდინარე საომარი შეტყობინებებით, მეტრო სამეცნიერო ფანტასტიკურ დისტოპიას ჰგავს; თუმცა, ნიკიტას მსგავსად, „ფოტოფობია“ სიბნელის დროსაც მცირე სიხარულს ეძებს. მიუხედავად იმისა, რომ ორივემ წარმოუდგენელი დანაკარგები და ტრავმა განიცადა, ნიკიტა და მისი ახალი მეგობარი ვიკა საკუთარ თავგადასავლებს იგონებენ და თამაშის ამ მომენტებში მათ კვლავ შეუძლიათ ბავშვები იყვნენ. ნიკიტას მიწისქვეშა თავგადასავლების დიდ ნაწილს საუნდტრეკზე გიტარისტი ვიტალი, სადგურის ქუჩის მუსიკოსი, თან ახლავს, რომლის ყოფნა მუსიკალური მთხრობელის მსგავსია და ჯადოსნურ ელფერს მატებს, რაც ამაღლებს პირქუშ ატმოსფეროს. თავისი სიმღერებით, ვიტალი ინარჩუნებს ნორმალურობის მყიფე განცდას და, როგორც ჩანს, კავშირის სურვილი კვლავ ცოცხალია, როდესაც ის თავხედურად ეფლირტავება ხანდაზმულ ქალს ან ნიკიტას ცხოვრებისეულ სიბრძნეს უზიარებს. აშკარაა, რომ თაობებში, უმცროსებიდან უხუცესებამდე, უკრაინელი ხალხის გამძლეობა ცოცხალი და ძლიერია. „ფოტოფობია“ პლატფორმა True Story-ზე 6 მარტიდან იქნება ხელმისაწვდომი.