ვეს კრეივენის „კივილი“, რომელიც კევინ უილიამსონის ახალ ფილმ „კივილი 7“-მდე 29 წელზე მეტი ხნის წინ გამოვიდა, არა მხოლოდ 90-იანი წლების ერთ-ერთი საუკეთესო, არამედ შესაძლოა, ერთ-ერთი ყველაზე „90-იანური“ ფილმი იყო. გავიხსენოთ, რომ 90-იანი წლები იყო პოპულარულ მედიაში გაზრდილი თვითშეგნების დრო. დეკონსტრუქცია დღის წესრიგში იდგა და უამრავი ფილმი თუ სერიალი შიდა ავტოკომენტარებითა და ირონიული თვითრეფლექსიით იყო სავსე. ვეს კრეივენმა ეს კარი 1994 წელს, „ვეს კრეივენის ახალი კოშმარის“ გამოსვლით უკვე შეაღო. ეს იყო ფილმი ფრედი კრუგერზე, რომელიც კინოს საზღვრებიდან გამოდის და ორიგინალური „კოშმარი თელების ქუჩაზე“-ს მსახიობებს სდევს. „კივილი“ სლეშერ ფილმების დეკონსტრუქციას ემსახურებოდა – საშინელებათა ჟანრის ქვეჟანრს, რომელიც 80-იან წლებში დომინირებდა. 80-იან წლებში ასობით სლეშერი შეიქმნა, რადგან მათი გადაღება იაფი იყო და დიდ შემოსავალს იძლეოდა. მაგრამ 90-იანი წლებისთვის ჟანრი მეტ-ნაკლებად მოკვდა, საკუთარი სიცარიელის სიმძიმის ქვეშ მოექცა. „კივილმა“, დიალოგების მეშვეობით (უილიამსონის სცენარის მიხედვით), აღიარა, რომ სლეშერ ფილმები აღარ იყო შემზარავი და ემორჩილებოდა სულელურ, ადვილად ამოსაცნობ ტროპებსა და კლიშეებს. პერსონაჟებმა იცოდნენ სლეშერ ფილმები და მათზე საუბრობდნენ, ხშირად აღნიშნავდნენ რა წესებსა და სცენარის მექანიზმებს მისდევდნენ ისინი. „კივილი“ თავისთავად ეფექტური სლეშერი იყო, რა თქმა უნდა, მაგრამ მას თითქოს სძულდა, თუ რა ბანალური გახდა ჟანრი. „კივილმა“ გამოაცხადა, რომ დრო იყო, სლეშერი „დაგვესვენებინა“ და რაღაც ახალი შეგვექმნა. მისი დასასრული კი შთამბეჭდავია. 29 წლის შემდეგ, „კივილის“ სერია თავად აღარ გვთავაზობს კომენტარს მომაკვდავ ჟანრზე. ახლა ის უბრალოდ... აკეთებს იმას, რასაც აკეთებს. ის გახდა ის, რაც ყველაზე მეტად სძულდა: დაღლილი ტროპებით სავსე ბანალური სლეშერი. უნდა აღინიშნოს, რომ პირველი „კივილი“ უზარმაზარი, მასიური წარმატება იყო. მოკრძალებული 15 მილიონი დოლარის ბიუჯეტით, მან სალაროებში 173 მილიონი დოლარი გამოიმუშავა. არა მხოლოდ ეს, არამედ მან შეარყია MTV თაობის ცაიტგაისტი, საბოლოოდ აღიარა, რომ, დიახ, სლეშერები, რომლებსაც ვუყურებდით, ცოტა სულელური იყო, არა? და ეს კომენტარი ვეს კრეივენისგან მოვიდა, რომლის 1984 წლის ფილმმა „კოშმარი თელების ქუჩაზე“ სლეშერ ჟანრის წინსვლას ხელი შეუწყო. ის ირონიულად უყურებდა ჟანრსაც და საკუთარ თავსაც. მაგრამ ფილმის წარმატებამ გაგრძელება უზრუნველყო. ამიტომ კრეივენი და უილიამსონი „კივილი 2“-ისთვის კვლავ გაერთიანდნენ, რომელიც ერთ წელზე ნაკლებ დროში გამოვიდა. „კივილი 2“-ში („კივილის“ საუკეთესო გაგრძელება) ფილმის მოზარდი პერსონაჟები კოლეჯში წავიდნენ... და კინოს კურსებს გადიოდნენ. რადგან ისინი ახლა გაგრძელების ნაწილი იყვნენ, მათ შეეძლოთ კომენტარი გაეკეთებინათ სლეშერ გაგრძელებების ბანალურობასა და წესებზე. რა სისულელე იქნებოდა, თუ ახალი მკვლელი იგივეს შეეცდებოდა, რასაც წინა ფილმის (მოკლული) მკვლელი? „კივილი 2“ ამაზე ირონიულ აქცენტს აკეთებს. ისინი ასევე „კივილის“ პოპულარობაზე იმით ირონიულად იმუშავეს, რომ შექმნეს შიდა-სამყაროს ეკვივალენტი სახელწოდებით „დარტყმა“ („Stab“), სლეშერ ფილმი... პირველი „კივილის“ მოვლენებზე. გაგრძელება აუცილებელი არ იყო, მაგრამ კრეივენმა და უილიამსონმა მოახერხეს მასში კარგი დამატებითი საშინელებათა კომენტარების შეტანა. ამის შემდეგ კი, „კივილის“ სერიამ დაკარგა ხედვა იმისა, რის გაკეთებასაც ცდილობდა. სლეშერების დეკონსტრუქციისა და დაშლის ნაცვლად, ისინი თავად გახდნენ სლეშერები. „კივილი“ გახდა საშინელებათა მემკვიდრეობითი ფრენჩაიზი, ნოსტალგიაზე დამოკიდებული. სერია წარსულის შენარჩუნებაზე და ხელახლა განხილვაზე იყო ორიენტირებული, აღარ აინტერესებდა მისი დაშლა. ლოგიკური იქნებოდა, რომ ფრენჩაიზის პროტაგონისტი, სიდნი პრესკოტი (ნევ კემპბელი), მკვლელი გამხდარიყო 2000 წლის „კივილი 3“-ში. მისი ცხოვრება მუდმივად მკვლელობებით წყდებოდა, რომელთა ყველა ჩამდენი იყო იდუმალი ბოროტმოქმედი Ghostface-ის ნიღაბში. კომენტარი შეიძლება ყოფილიყო ის, რომ სლეშერის მსხვერპლები, თუკი ოდესმე ნამდვილად შეესწრებოდნენ საშუალო სლეშერ ფილმში ნანახ სისხლიან ქაოსს, სავარაუდოდ, ტრავმისგან გაგიჟდებოდნენ და ძალადობის ციკლს შეუერთდებოდნენ. ფილმის ერთადერთი რეალური კომენტარი იყო ძალადობრივი მედიის მიერ ბილეთების გაყიდვის ბუნდოვანი უარყოფა თანამედროვე ბაზარზე. თუმცა, თუ წინ გადავხედავთ ყველა დამატებით „კივილის“ გაგრძელებას, საერთოდ არ არის კომენტარი. 2011 წლის „კივილი 4“-მა აღიარა, რომ 2000-იანი წლების ბოლოს ბევრი ცუდი საშინელებათა რიმეიქი იყო, მაგრამ არც კი უცდია კომენტარის გაკეთება იმაზე, იყო თუ არა ეს კარგი ან ცუდი. 2022 წლის „კივილი“ პერსონაჟების ახალი თაობით დაიწყო, მაგრამ მხოლოდ მინიმალური ყურადღება დაეთმო იმას, თუ რამდენად სულელური შეიძლება იყოს საშინელებათა სიუჟეტები თანამედროვე ფილმებში. მაგრამ 2022 წლისთვის, დეკონსტრუქციისთვის ახალი ტროპები იყო, მაგრამ „კივილს“ სამაგიეროდ სათაურის ნაცნობობაზე ეფუძნებოდა. „კივილი VI“-მდე მისვლისას ცხადი გახდა, რომ სერია წარსულში ტკბებოდა, უყვარდა და წმინდად მიიჩნევდა კიდეც. „კივილის“ მიზანი იყო სლეშერების კრიტიკული განხილვა, მაგრამ გაგრძელებებმა არ მოუსმინეს. მართლაც, ისინი კრეივენის ფილმს თაყვანს სცემდნენ. „კივილი VI“-ში არის სცენა, სადაც პერსონაჟები ათვალიერებენ მემორიალური ნივთების ნამდვილ მუზეუმს პირველი „კივილიდან“, რომელიც შუშის ვიტრინებში ხელშეუხებლად ინახებოდა. „კივილს“ სურდა, რაღაც ახალი დაბადებულიყო და წარსული მომკვდარიყო. ახალი „კივილის“ ფილმები, რომლებიც 29 წლის შემდეგაც იქმნება, ამის საშუალებას არ აძლევენ.