როდესაც „პრინცესა პატარძალი“ 1987 წელს გამოვიდა, მან ჩუმად გადაწერა რომანტიკული ფენტეზის წესები. მან დაამტკიცა, რომ სასიყვარულო ისტორია შეიძლება იყოს ამაღელვებელი სიტკბოების გარეშე, ირონიული ცინიზმის გარეშე და სათავგადასავლო ემოციური გულწრფელობის დაკარგვის გარეშე. მას შემდეგ, კინორეჟისორები მისდევენ 80-იანი წლების იმავე ალქიმიას – მაგიის, იუმორის, საფრთხისა და ერთგულების ნატიფ ბალანსს. და საბედნიეროდ, ზოგიერთმა იპოვა იგი. ბევრი იტყოდა, რომ საუკეთესო რომანტიკული ფენტეზი ფილმები, რომლებიც მის შემდეგ გამოვიდა, ერთ გადამწყვეტ რამეს აცნობიერებენ: მხოლოდ სანახაობა საკმარისი არ არის. იქნება ეს ანიმაციური სამეფოები, დროში მოგზაურობისას შეხვედრები თუ ცაში მცურავი ხომალდები, ეს ისტორიები აქტუალობას ინარჩუნებენ, რადგან სიყვარულს გარდამქმნელ ძალად განიხილავენ. ისინი გვახსენებენ, რომ რომანი, საუკეთესო შემთხვევაში, შეუძლებელიც და გარდაუვალიც გვეჩვენება (ბედისწერა, მაგრამ მაინც არჩეული). და ჟანრში, რომელიც მაგიაზეა აგებული, ეს გულწრფელობა ყველაზე ძლიერი ჯადოა. მას შემდეგ, რაც ჯადოსნური ყვავილი პრინცესა რაპუნცელს განკურნების ძალას ანიჭებს, პატარა პრინცესას სასახლიდან იტაცებს პატივმოყვარე და მანიპულატორი დედა გოთელი (დონა მერფი), რომელიც მას 18 წლის განმავლობაში დამალულ კოშკში აპატიმრებს. ახლა, ზრდასრულობის ზღურბლზე, რაპუნცელი (მენდი მური) საბოლოოდ იყენებს თავის შანსს თავისუფლებისთვის, როდესაც მომხიბვლელი ქურდი, ფლინ რაიდერი (ზაკერი ლევი), მის კოშკში აღმოჩნდება და ჰპირდება, რომ წაიყვანს მცურავი ფარნების სანახავად, რაზეც დიდი ხანია ოცნებობდა. „ჩახლართული“ საუკეთესო გაგებით „პრინცესა პატარძლის“ პირდაპირ შთამომავლად გვეჩვენება: ის გვთავაზობს თავბრუდამხვევ თავგადასავლებს, მახვილგონივრულ დიალოგებს და რომანს, რომელიც საერთო საფრთხის ფონზე ვითარდება. ფარნების სცენა მარტო ისე მყარად იკავებს ადგილს დისნეის დიდების დარბაზში, რადგან ის არა მხოლოდ ვიზუალურად განსაცვიფრებელია, არამედ ემოციურადაც მნიშვნელოვანი, რადგან ჭეშმარიტი დაუცველობის მომენტს აჩვენებს. მთელი ფილმის განმავლობაში, ფლინის სიამაყე იკლებს, რაპუნცელი პოულობს გამბედაობას, და ზღაპარი ღრმად ადამიანური ხდება. ეს არის კლასიკური რომანი, რომელიც თანამედროვე მახვილგონიერებითაა გაპრიალებული და ნამდვილად შეუფასებელი დამატება დისნეის ანიმაციურ კოლექციაში. პასტელურ საგარეუბნო ქალაქში, არასრულყოფილი ხელოვნური ადამიანი, ედვარდი (ჯონი დეპი), აღმოჩნდება, რომელიც გოთურ სასახლეში მარტო ცხოვრობს. კეთილგანწყობილი ოჯახის მიერ მიღებული ედვარდი ცდილობს შეეგუოს საგარეუბნო ცხოვრებას, ამასთანავე ნაზ კავშირს ამყარებს მათ ქალიშვილთან, კიმთან (ვაინონა რაიდერი). სამწუხაროდ მისთვის, მისი მაკრატელ-ხელები და ნაზი უცნაურობა სწრაფად აქცევს მას როგორც მოხიბვლის საგანად, ასევე სამიზნედ სხვებისთვის. ტიმ ბარტონის მელანქოლიური შედევრი უბრალო სასიყვარულო ისტორიას რაღაც შემზარავად ტრაგიკულად გარდაქმნის. „პრინცესა პატარძლის“ მსგავსად, ედვარდისა და ქიმის რომანი განისაზღვრება მანძილით – ფიზიკური, ემოციური და სოციალური. ეს არის ისტორია იმის შესახებ, რომ გიყვარს ის, ვისაც ვერასდროს შეეხები. თუმცა, სადაც ბევრი ფენტეზი რომანი ბედნიერ დასასრულს გვპირდება, „ედვარდ მაკრატელხელება“ ლტოლვაში რჩება. მისი მწარე-ტკბილი ერთგულება, ჩუმი თავგანწირვა და გოთური ატმოსფერო მას თანამედროვე მითის ემოციურ სიმძიმეს ანიჭებს, რომელიც 90-იან წლებში ლეგენდად იქცა. როდესაც სოფი (ჩიეკო ბაიშო), მორცხვი ახალგაზრდა ქალი, რომელიც ოჯახის ქუდების მაღაზიაში მუშაობს, ეჭვიანი ჯადოქრის მიერ იწყევლება და მოხუც ქალად იქცევა, მას არ აქვს საშუალება ვინმეს უამბოს თავისი გასაჭირის შესახებ. ამიტომ, შელოცვის გასატეხად გზის ძიებაში, ის თავშესაფარს პოულობს იდუმალი ჯადოქარი ჰოულის (ტაკუია კიმურა) ჯადოსნურ, მუდმივად მოძრავ ციხე-სიმაგრეში. მაგრამ როდესაც ომი ახლოვდება და წყევლა ერთმანეთში ირევა, სოფი და ჰოული ნელ-ნელა ხსნიან ერთმანეთის თავდაცვით ბარიერებს. Studio Ghibli-ის ბრწყინვალე გონებისა და ცნობილი რეჟისორის ჰაიაო მიაძაკის შექმნილი ეს რომანი უცნაურია, ზღაპრულია და მაინც ღრმად ნაზი. სოფი ნდობას სწავლობს სხეულში, რომელსაც ვერ ცნობს, ხოლო ჰოული გამბედაობას სწავლობს სამყაროში, რომელსაც ერიდებოდა. ერთად, მათი სიყვარული ჩუმი დაცვის აქტების მეშვეობით ვითარდება და არა გრანდიოზული გამოსვლებით. მრავალი თვალსაზრისით, მაგია მათ დაუცველობას ააშკარავებს, რაც მათ ემოციურ ზრდას კიდევ უფრო ღრმას ხდის. „ჰოულის მოძრავი სასახლე“ ფენტეზია თავის ყველაზე პოეტურ ფორმაში. როდესაც ედვარდ ბლუმი (ალბერტ ფინი) სიცოცხლის დასასრულს უახლოვდება, მისი გაუცხოებული ვაჟი უილი (ბილი კრუდუპი) ცდილობს გამოყოს ფაქტები მითებისგან იმ ფანტასტიკურ ისტორიებში, რომლებსაც მამა წლების განმავლობაში უყვებოდა – ეს იყო ჯადოქრების, გიგანტების, ქალთევზების და შეუძლებელი თავგადასავლების ამბები. თუმცა, ყოველ ექსტრავაგანტულ ანეკდოტში, ედვარდის ურყევი ერთგულებაა მისი მეუღლის, სანდრას (ჯესიკა ლენჯი) მიმართ, რომელსაც, როგორც ამბობს, პირველი დანახვისთანავე შეუყვარდა. მიუხედავად იმისა, რომ „დიდი თევზი“ მამა-შვილურ დრამად ფუნქციონირებს, მისი ყველაზე გამძლე თემა რომანტიკული ერთგულებაა. ედვარდის სასიყვარულო ისტორია ფოლკლორის მსგავსად ვითარდება – გაზვიადებული, სტილიზებული, სიცოცხლეზე დიდი – თუმცა ღრმად გულწრფელ რამეზე დაფუძნებული. მოხდა თუ არა ყველა დეტალი ზუსტად ისე, როგორც მოთხრობილია, თითქმის არარელევანტური ხდება. მნიშვნელოვანია, რომ ედვარდის სიყვარული სანდრას მიმართ მითიურია თავისი მუდმივობით. ბევრისთვის ეს ფილმი ხაზს უსვამს, რომ რომანი არ არის მხოლოდ იმაზე, თუ როგორ იწყება სიყვარული, არამედ იმაზე, თუ როგორ ახსოვს და ხელახლა მოუთხრობენ მას. და ამ გაგებით, ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე გრანდიოზული სასიყვარულო ისტორია. როდესაც ანიმაციური ზღაპრის პრინცესა ჟიზელი (ემი ადამსი) ბოროტი დედოფლის მიერ გაძევებულია რეალურ, თანამედროვე ნიუ-იორკში, ის აღმოჩნდება სამყაროში, სადაც არ არსებობს...