„სევენის“ სცენარისტის, ენდრიუ კევინ უოკერის სერიული მკვლელების სამყაროში დაბრუნების პერსპექტივა, ისეთი პროვოკაციული სათაურით, როგორიცაა „ფსიქო ქილერი“, თავიდან ამაღელვებელს ხდიდა მოლოდინს. სამწუხაროდ, საბოლოო შედეგი წარუმატებელი აღმოჩნდა და მას აკლია იმ ფილმის ატმოსფერო და გააზრებულობა, რომელმაც უოკერი რუკაზე დატოვა. გიორგინა კემპბელი ჯეინ არჩერის როლში გვევლინება, საგზაო პოლიციის ოფიცერი, რომელიც მოწმე ხდება ქმრის მკვლელობისა, რომელიც მედიის მიერ „მოჭრელედ“ წოდებულმა ამოუცნობმა სერიულმა მკვლელმა ჩაიდინა. ამ ტრაგედიის შემდეგ, ჯეინი საკუთარი ინიციატივით, არაავტორიზებულ ძიებას იწყებს „ფსიქო ქილერის“ (ჯეიმს პრესტონ როჯერსი) კვალდაკვალ, რაც მას შურისძიების მისიით მთელი ქვეყნის მასშტაბით მოგზაურობაში უშვებს. მიუხედავად იმისა, რომ რეჟისორ გევინ პოლონეს სატელევიზიო დრამებიც აქვს გადაღებული, იგი ძირითადად ცნობილია, როგორც კომედიური პროდიუსერი, მისი ნამუშევრების შორის გამორჩეულია „შეიკავე ენთუზიაზმი“. ბოლო წლებმა აჩვენა, რომ ისეთმა რეჟისორებმა, როგორებიც არიან ჯორდან პილი და ზაკ კრეგერი, კომედიიდან საშინელებათა ჟანრში შეუფერხებლად გადაინაცვლეს. სამწუხაროდ, „ფსიქო ქილერის“ შემთხვევაში ასე არ მოხდა, რადგან თითქმის თავიდანვე რაღაც არ მუშაობს. დიალოგის დიდი ნაწილი მოუხერხებლად, არაბუნებრივად არის წარმოთქმული და რამდენიმე სცენა ბევრად უფრო შემზარავი და ინტენსიური უნდა იყოს, ვიდრე რეალურად არის. ადრეული სცენა, სადაც ქალი მანქანაში ჯდება, მაყურებელმა კი იცის, რომ მკვლელი სავარაუდოდ უკანა სავარძელზე ზის, არის ისეთი ტროპი, რომლითაც ბევრმა საშინელებათა ფილმმა ოსტატურად ისარგებლა. თუმცა, აქ მისი მიდგომა და გადაღება მოკლებულია იმ ეფექტს, რომელიც მას ასე მარტივად შეეძლო ჰქონოდა, რაც ფილმის განმავლობაში ხშირი პრობლემაა, რადგან „ჯამპ სქეარებს“ (მოულოდნელ და შემზარავ მომენტებს) აკლია საჭირო სიმძაფრე. ამ ყველაფრის გარდა, ეს არ არის უოკერის ყველაზე შთამაგონებელი ისტორიებიდან. „ფსიქო ქილერის“ საწყისი ტიტრები სავსეა როგორც პირდაპირი სატანური გამოსახულებებით, ასევე სტატიებით „სატანური პანიკის“ აჟიოტაჟის შესახებ, რაც საფუძველს უყრის ფილმს, რომელიც ამ მოვლენებსა და თემებში უნდა იყოს ჩაძირული. როგორც კი „მოჭრელს“ ვხვდებით, ვხედავთ, რომ ის საშინელ სატანურ სიმბოლოებს (რა თქმა უნდა, სისხლით) წერს კედლებზე, თავის ბნელ „სავიზიტო ბარათებს“ შორის, ხოლო ჯეინის გამოძიება დეტ მეტალ ჯგუფის მუსიკასთან რაღაც კავშირს ავლენს. ველოდი, რომ სხვა სიღრმეც გამოჩნდებოდა, რადგან ასეთი ბანალური მიდგომა — მკვლელი ეშმაკს ეთაყვანება, უსმენს ეშმაკის შესახებ მუსიკას და ნამდვილად უყვარს ეშმაკი! — კინემატოგრაფიულად ზედმეტად მარტივი და მოძველებული ჩანდა. და მაინც, რეალურად სხვა სიღრმე არ ჩანს. ფილმის მესამე ნაწილში არის შესამჩნევი სიუჟეტური შემობრუნება, მაგრამ ის გარკვეულწილად თვითნებური ჩანს, ჩართული მხოლოდ იმისთვის, რომ ფილმის ფინალს განსხვავებული გარემო (და ფსონები) მისცეს, ისე, როგორც არ მოელოდით. მაგრამ სხვა მხრივ, „ფსიქო ქილერი“ გასაკვირი ზედაპირულობით მოქმედებს, რაც საკმაოდ მოძველებულად და „მარგალიტების ჩაჭიდების“ (pearl-clutching) მსგავსად გამოიყურება, თითქოს ნაგულისხმევად ამბობს: „იცით რა, ის სატანური პანიკა მაშინდელ დროში ალბათ გამართლებული იყო, იმიტომ რომ, შეხედეთ ამ ტიპს!“ ყოველივე ამის გათვალისწინებით, იმედი იქნებოდა, რომ ფილმი, სულ მცირე, შემოგვთავაზებდა იმ შოკსა და ქაოსს, რასაც სათაური გულისხმობს, ჭეშმარიტად აღმაშფოთებელი და ველური მკვლელობის სცენებით. მაგრამ, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი უხეშად სასტიკი სიკვდილია იარაღის, ცულებისა და ჩაქუჩების გამოყენებით, ცოტა რამ არის შემოქმედებითი ან დასამახსოვრებელი სლეშერ-მკვლელების თვალსაზრისით, მაშინაც კი, როდესაც მსხვერპლები, მაგალითად, ორგიის შუაგულში არიან. არის ერთი გამონაკლისი: საწყალი მღვდელი, რომელსაც მკვლელი განსაკუთრებულად ეშმაკური და მრუდე ბედისწერით უმიზნებს, რაც ნამდვილად ტოვებს შთაბეჭდილებას. ფილმებს „ბარბარიანი“, ახლახან გამოსული „ცივი საცავი“ და ახლა „ფსიქო ქილერი“ შორის, კემპბელი საშინელებათა ჟანრში სანდო და მუდმივად ეფექტურ სახედ ყალიბდება. მას ჯეინს სწორ შინაგან ძალასა და მონდომებას ანიჭებს, მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი მას მრავალ სხვა დონეზე მუშაობის საშუალებას არ აძლევს. ტიტულოვანი პერსონაჟის როლში — სასაცილოდ მითითებული, როგორც „ფსიქო ქილერი“ ტიტრებში — როჯერსი, ყოფილი პროფესიონალი მოჭიდავე, ეფექტურ ფიზიკურ შესრულებას გვთავაზობს თავისი მასიური, მოუქნელი აღნაგობით. მიუხედავად იმისა, რომ მისი სახე ყოველთვის დაფარულია (გრძელი თმით თუ ნიღბით), ის ყოველთვის გამოხატავს მძაფრ მრისხანებას, რომელიც მზად არის ამოხეთქოს. უცნაური არჩევანია მკვლელის საუბრის ხმა, რომელსაც თავად როჯერსი ახმოვანებს, მაგრამ ისე ჟღერს, თითქოს მსახიობმა პოსტპროდუქციაში ხელახლა გაახმოვანა და ასევე მნიშვნელოვნად მოდულირებული იყო. მიუხედავად იმისა, რომ სავარაუდოდ მისი არასასიამოვნო ბუნების ხაზგასასმელად იყო განკუთვნილი, ხმა იმდენად უჩვეულო და გაუგებარია, რომ ყურადღების გადამტანი ხდება, რადგან ის აშკარად ახმოვანებულია და ისეთი შთაბეჭდილება რჩება, თითქოს ნებისმიერმა, ვისაც ესაუბრებოდა, უნდა ეკითხა, რატომ ჟღერს ასე. მღვდლის სცენის გარდა, „ფსიქო ქილერს“ აქვს რამდენიმე ღირსეული მომენტი, რომელიც იყენებს ამ გიგანტური, ნიღბიანი კაცის მსხვერპლებზე თავდასხმის თანდაყოლილ შთამბეჭდავ ვიზუალს. არის რაღაც მიმზიდველი მის მიერ მშვიდი, ღია გზის ამერიკის შუაგულის გამოსახვაში, როდესაც ჯეინი ქალაქიდან ქალაქში მიდის მკვლელის კვალდაკვალ. გარდა ამისა, უოკერისა და პოლონეს ძლიერი იუმორის გრძნობა კარგად ემსახურება მათ ზოგიერთ განზრახ სასაცილო მომენტში. ეს განსაკუთრებით ეხება ფილმის საუკეთესო ეპიზოდს, სხვა სატანისტის, მისტერ პენდლტონის მამულში, რომელსაც განასახიერებს [CUT].