„ფსიქო ქილერი“: უსიცოცხლო საშინელება, რომელიც განვითარების ჯოჯოხეთში უნდა დარჩენილიყო

„სევენის“ (Seven) სცენარისტმა, ენდრიუ კევინ უოკერმა, ამ უფერული საშინელებათა ფილმით მოგვაწყინა თავი, რომელსაც სჯობდა, განვითარების ჯოჯოხეთში დარჩენილიყო. როდესაც სცენარი თითქმის 20 წლის განმავლობაში მრავალ ხელში გადის, ადამიანს ჰგონია, რომ მასში რაღაც მიმზიდველი მაინც უნდა იყოს, რაც ჰოლივუდის ეკოსისტემაში შეინარჩუნებდა და ნაგავში არ მოხვდებოდა. რა თქმა უნდა, ასევე ივარაუდება, რომ მასში ალბათ რაღაც „დაწყევლილიც“ იყო, მაგრამ როდესაც ის საბოლოოდ მაინც გადაიღეს, ცნობისმოყვარეობის ფაქტორი უზომოდ მაღალი აღმოჩნდა. ფილმი „ფსიქო ქილერი“ (Psycho Killer), რომელიც 2000-იანი წლების შუა პერიოდში „სევენის“ (Seven) სცენარისტმა ენდრიუ კევინ უოკერმა დაწერა, წლების განმავლობაში უამრავ „თითქმის“ ეტაპს გადიოდა. 2009 წელს რეჟისორობა ფრედ დურსტს უნდა ეკისრა. 2010 წელს პროდიუსერობას ელი როთი აპირებდა. 2011 წელს გადაღებები უნდა დაწყებულიყო. 2015 წელს მას გერმანული დაფინანსება უნდა მიეღო. მაგრამ ყოველი მცდელობა წარუმატებელი აღმოჩნდა და ფილმის გადაღებას 2023 წლამდე დასჭირდა. სამი წლის შემდეგ კი, 20th-ის, იგივე Disney-ის მიერ, ის საბოლოოდ გამოვიდა კინოთეატრებში, სადაც 1000-ზე მეტ ეკრანზე ჩუმად ჩნდება პასუხი კითხვაზე „რატომ მაინცდამაინც ეს?“. რეჟისორის სკამზე კი მრავალწლიანი პროდიუსერი გევინ პოლონე ზის, რომლისთვისაც ეს სადებიუტო ნამუშევარია. უოკერის გენიალურმა სცენარმა „სევენისთვის“ (Seven) ისეთი კარიერა ვერ მოუტანა, როგორსაც ბევრი ელოდა (მისი სცენარი ფილმისთვის „8 მილიმეტრი“ (8mm) იმდენად დაამახინჯეს, რომ ის უარყო; მას ხელი ჰქონდა 2010 წლის სამწუხარო ფილმ „ადამიანი-მგელთან“ (Wolfman); მისი COVID-ის პერიოდის კრიმინალური თრილერი „ქარბუქი“ (Windfall) ჩავარდა). თუმცა, შესაძლოა, მისი 1995 წლის გარღვევის შემდეგ, სერიული მკვლელის შესახებ კიდევ ერთი თრილერი მისი სახელით აშკარა გამარჯვებად მოჩვენებოდა. მაგრამ „ფსიქო ქილერის“ (Psycho Killer) შესახებ ყველაზე უცნაური ის არის, რომ მაშინაც კი, როდესაც სცენარი პირველად გამოჩნდა ონლაინში, 2007 წელს, ის სრულიად უმნიშვნელო B კატეგორიის ფილმად მოჩანდა, ისეთ ნამუშევრად, რომელიც იაფად გადაიღებოდა და პირდაპირ შეუზღუდავი DVD ფორმატით გამოვიდოდა. მაშინ ძნელია იმის გაგება, თუ რატომ იღებს „ფსიქო ქილერის“ (Psycho Killer) მსგავსი ფილმი თეატრალურ გამოშვებას ამ განსაკუთრებით რთულ მომენტში, როდესაც სტუდიები მილიონებს კარგავენ მაყურებლის საკუთარი ეკრანებიდან მოშორების მცდელობით, უმეტესწილად წარუმატებლად. ველოდი, რომ რაღაც გამორჩეულს ვიპოვიდი, რაც ამიხსნიდა, თუ რატომ მიენიჭა მას ისეთი სტუდიური გამოშვება, რომელზეც ჟანრული კინორეჟისორების უმეტესობა ოცნებობს, მაგრამ დაბნეული დავრჩი. შესაძლოა, პოლონეს რეჟისორულ ნამუშევარს იმდენი კომპეტენცია აქვს, რომ წლის ყველაზე ცუდი საშინელებათა ფილმი არ იყოს, მაგრამ ის ალბათ ყველაზე არასაჭირო იქნება. ეს უცნაური მხეცია – ის ძალიან პირდაპირი და სულელურია, რომ კრიმინალურ თრილერად ჩაითვალოს, ამავდროულად კი ძალიან მოსაწყენი და შიშისგან დაცლილია, რომ საშინელებათა ფილმად იმუშაოს; ის მოუხერხებლად სადღაც შუაშია მოქცეული. ფილმი იწყება იმით, რომ აშშ ნიღბიანი სერიული მკვლელის (მოჭიდავე-მსახიობი ჯეიმს პრესტონ როჯერსი) ხელშია მოქცეული, იდუმალი ფიგურა, რომელიც ქვეყანას დანგრეული კვალს ტოვებს. მისი მსხვერპლები სატანური სიმბოლოებითა და გზავნილებით არიან გარშემორტყმული, თუმცა FBI კვლავ უცოდინარი და სასაცილოდ არაკომპეტენტური რჩება, რაც მას მცირე ხნით 2026 წლის ფილმად აჩენს. მას შემდეგ, რაც მისი ქმარი მოკლეს, პოლიციელი ჯეინი (ჯორჯინა კემპბელი, ფილმიდან „ბარბაროსი“ (Barbarian)) მის მოძიებაზე ხდება შეპყრობილი. ჩვენ თითქმის თანაბრად მივყვებით პროტაგონისტსა და ანტაგონისტს, თითქოს ვიდეო თამაშის პერსონაჟებს შორის ვრთავდეთ, ორივე დაახლოებით ერთნაირი სიღრმით არის დაწერილი. რაღაცისკენ მივდივართ, გამოვლენისკენ, რომელიც განმარტავს დანაშაულებრივ ქმედებებს, რასაც მკვლელის წარსულის დანაშაულებით გატაცება გვანიშნებს, მაგრამ როდესაც თავსატეხის ნაწილები თავის ადგილზე ჯდება, ეს ხმაურით ხდება. არაფერია იმდენად გამომჟღავნებელი, რომ გაამართლოს ის შრომა, რაც მის მისაღწევად დაიხარჯა, მიუხედავად რამდენიმე დინამიური მომენტისა (არის კინეტიკური ბრძოლა სასტუმროს ნომერში და ბოროტად გათამაშებული მალკოლმ მაკდაუელი, რომელიც მოკლედ გვღვიძებს). ვვარაუდობ, რომ მკვლელის ამბიციურმა, საბოლოო, უკანასკნელი მოქმედების გეგმამ შეინარჩუნა ინტერესი სცენარის მიმართ, მაგრამ დაჩქარებული ფინალი ისეთი გულგრილობით მიმდინარეობს, მოლოდინისამებრ, ტრადიციული „ჯამფ-სქეარი“ კოდით, რომ მათაც კი, ვისაც ოდესღაც სურდა ეს ამბავი, ამას მარცხად მიიჩნევენ, სრულიად განცალკევებულად მათი ხედვისგან, თუ რა შეიძლებოდა ყოფილიყო ეს. ეს უბრალოდ მესამე ხარისხის „X-ფაილების“ (X-Files) ეპიზოდია, მაგრამ მალდერისა და სკალის მნიშვნელოვანი მიმზიდველობის გარეშე, კემპბელის ზოგადი, მგლოვიარე შეპყრობილობა ნამდვილად ვერ იპყრობს ყურადღებას. მისი ძიება შესაძლოა ნაყოფიერი იყოს, მაგრამ ფილმის მძიმე გზა განვითარების ჯოჯოხეთიდან კინოთეატრებამდე უშედეგოა მათთვის, ვინც მასში მონაწილეობდა და მათთვის, ვინც მას უყურებდა. „ფსიქო ქილერი“ (Psycho Killer) ისეთივე უიმედოდ უფერულია, როგორც მისი სათაური. „ფსიქო ქილერი“ (Psycho Killer) ამჟამად აშშ-ის კინოთეატრებში გამოდის, ხოლო დიდ ბრიტანეთსა და ავსტრალიაში მოგვიანებით გამოვა.