2022 წლის მარტში მუსიკალურმა სამყარომ ერთ-ერთი უდიდესი დრამერი დაკარგა. კოლუმბიაში „ფუ ფაითერსის“ კონცერტის წინ, დრამერი ტეილორ ჰოკინსი საკუთარ სასტუმროს ნომერში გარდაცვლილი იპოვეს. ცხადია, ეს გამანადგურებელი დარტყმა იყო ჯგუფისთვის და მათ იმ წელს ტურის დარჩენილი ნაწილი გააუქმეს. თვეების განმავლობაში ჯგუფის მომავალზე დუმდნენ, მხოლოდ სექტემბერში გამოჩნდნენ, რათა ტეილორ ჰოკინსის ხსოვნისადმი მიძღვნილი ორი კონცერტი გამართულიყო – ერთი ლოს-ანჯელესის The Forum-ში, მეორე კი ლონდონის უემბლის სტადიონზე. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი ვარაუდობდა, ჯგუფი აღარ გააგრძელებდა არსებობას, 2023 წლის აპრილში მათ განაცხადეს, რომ ალბომზე მუშაობდნენ და ის ივნისში გამოუშვეს. ალბომი მთლიანობაში ძალიან ემოციური იყო და ჰოკინსის სიკვდილის გამო გამოწვეული მწუხარება თითქმის ყველა ტრეკში იგრძნობა. 2023 წლის 2 ივნისს გამოვიდა „ფუ ფაითერსის“ მეთერთმეტე სტუდიური ალბომი, „But Here We Are“, რომელიც „ფუ ფაითერსის“ პირველი ალბომია ტეილორ ჰოკინსის გარეშე, 1997 წლის ალბომის შემდეგ. სიმღერების უმეტესობა დეივ გროლმა დაწერა და ვინაიდან იმ დროისთვის ახალი დრამერი არ მოუძებნიათ, დრამის ყველა პარტია თავად დაუკრა. მიუხედავად იმისა, რომ „ფუ ფაითერსს“ ალბომისთვის პრეს-აქტივობები არ გაუკეთებია, რაც კონტექსტიდან გამომდინარე გასაგებია, სიმღერები თავად მეტყველებენ. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი სიმღერა, როგორიცაა „Rescued“ და „Nothing At All“, უფრო პირდაპირი როკ-კომპოზიციებია, ყველა მათგანში არის მწუხარებისა და მოწყვლადობის ელემენტი. ალბომი იხსნება სიმღერით „Rescued“, სადაც გროლი მღერის: „It came in a flash / It came out of nowhere / It happened so fast / And then it was over.“ გუნდში ის ისევ და ისევ იმეორებს: „I'm just waiting to be rescued / Bring me back to life.“ სიმღერა სინგლად 2023 წლის 19 აპრილს გამოვიდა და ალბომის დანარჩენი ნაწილის ტონს აყალიბებს. დეივ გროლი კურტ კობეინმა შთააგონა ამ „ფუ ფაითერსის“ კლასიკის დასაწერად. მეორე ტრეკი, „Under You“, უფრო ღრმად იკვლევს ჰოკინსის სიკვდილთან დაკავშირებულ მწუხარების განცდებს. ჰოკინსი კონცერტის წინ დოზის გადაჭარბებით გარდაიცვალა, მაგრამ სიმღერაში გროლი იღებს გადაწყვეტილებას, გაიხსენოს კარგი დრო და არა მისი სიცოცხლის მკვეთრი დასასრული. „Someone said I'll never see your face again / Part of me just can't believe it's true,“ გროლი წუხს, მაგრამ შემდეგ მღერის: „Pictures of us sharing songs and cigarettes / This is how I'll always picture you.“ „The Glass“ ალბომის ალბათ ყველაზე მოწყვლადი სიმღერაა, სადაც გროლი საუბრობს დანაკარგის გამოცდილებაზე და იმაზე, თუ რამდენად რთულია წინსვლის გზის დანახვა. „I had a version of home, and just like that / I was left to live without it, left to live without it / I had a person I loved, and just like that / I was left to live without him, left to live without him.“ ამ სიმღერის შესრულებამდე ერთ კონცერტზე დეივ გროლმა ისაუბრა კიდევ ერთ მნიშვნელოვან მომენტზე, რომელმაც სიმღერა შთააგონა. ტრეკში ის იმეორებს სიტყვებს: „Waiting on this side of the glass“ („შუშის ამ მხარეს ველოდები“), რაც, მისი განმარტებით, საყვარელი ადამიანის სიკვდილის შემდეგ სიცოცხლის გაგრძელების მეტაფორაა, მაგრამ ასევე აქვს პირდაპირი მნიშვნელობა. ტეილორ ჰოკინსი არ იყო ერთადერთი ადამიანი, რომელიც გროლმა 2022 წელს დაკარგა. რამდენიმე თვის შემდეგ, მისი დედა, ვირჯინია გროლი, 84 წლის ასაკში გარდაიცვალა. „Waiting on this side of the glass“ ასევე მიანიშნებდა იმ დროზე, როდესაც გროლი მას საავადმყოფოში ბოლო დღეებში სტუმრობდა. ალბომის ბოლო სიმღერა, „Rest“, ალბომის გულისამაჩუყებელი, თუმცა დამამშვიდებელი დასკვნაა. ამ ტრეკში დეივ გროლი, როგორც ჩანს, პოულობს გარკვეულ შვებას იმ მძიმე მწუხარებიდან, რომელსაც ის თავისი საუკეთესო მეგობრისა და დედის დაკარგვის შემდეგ უმკლავდებოდა. გროლი დედასთან წარმოუდგენლად ახლოს იყო. ის საჯარო სკოლის მასწავლებელი იყო, რომელმაც ის და მისი და მარტოხელა დედად გაზარდა და გროლს ის აღმერთებდა. როდესაც ის პენსიაზე გავიდა, გროლმა ის „ფუ ფაითერსთან“ ერთად მსოფლიოს გარშემო სამოგზაუროდ წაიყვანა და ამ გამოცდილებიდან მან დაწერა წიგნი „From Cradle to Stage“, სადაც სხვადასხვა დედებთან ატარებდა ინტერვიუებს მუსიკოსის აღზრდის და გზაზე დედობის გამოცდილების შესახებ. წიგნი მოგვიანებით Paramount+-ის სერიალად გადაკეთდა. მისი დაკარგვა, რა თქმა უნდა, ძალიან მტკივნეული იყო გროლისთვის. მან მათი კავშირი უკვდავყო ალბომის ბოლოსწინა, 10-წუთიან ტრეკში, „The Teacher“, რომელიც ვირჯინიას ბოლო სიტყვებს მოიცავდა: „Hey kid, what's the plan for tomorrow? / Where will I wake up?“ („ჰეი, ბიჭო, რა გეგმებია ხვალისთვის? / სად გამეღვიძება?“). სიმღერის დასასრულისკენ გროლი მღერის ამ გამანადგურებელ სტრიქონებს: „You showed me how to breathe, never showed me how to say goodbye / You showed me how to be, never showed me how to say goodbye / You showed me how to need, never showed me how to say goodbye / You showed me how to grieve, never showed me how to say goodbye.“ („შენ მასწავლე სუნთქვა, არასდროს მასწავლე დამშვიდობება / შენ მასწავლე არსებობა, არასდროს მასწავლე დამშვიდობება / შენ მასწავლე საჭიროება, არასდროს მასწავლე დამშვიდობება / შენ მასწავლე მწუხარება, არასდროს მასწავლე დამშვიდობება.“). სიმღერა მთავრდება გროლის გულისამაჩუყებელი ყვირილით „Goodbye“ (მშვიდობით), რომელიც ნელ-ნელა ქრება. დეივ გროლის ღალატის შესახებ ცნობების და მათი შემცვლელი დრამერის სავარაუდო გათავისუფლების ფონზე, შესაძლოა ეს ჯგუფის დასასრული იყოს? „Rest“ მოჰყვება ამ სიმღერას. მასში გროლი კვლავ განადგურებულად ჟღერს, მაგრამ არის მწუხარების მიღების მომენტი. ის, როგორც ჩანს, როგორც დედას, ასევე ტეილორ ჰოკინსს მიმართავს და მღერის: „Love and trust, life is just a game of luck / All this time escaping us, until our time is through / Rest, you can rest now / Rest, you will be safe now.“ („სიყვარული და ნდობა, სიცოცხლე უბრალოდ იღბლის თამაშია / მთელი ეს დრო გვიცდება, სანამ ჩვენი დრო არ დასრულდება / დაისვენე, ახლა შეგიძლია დაისვენო / დაისვენე, ახლა უსაფრთხოდ იქნები.“). ეს ალბომი როკ-ჯგუფის უჩვეულოდ მოწყვლად მხარეს გვთავაზობს.