საშინელებათა ჟანრი ყოველთვის იყო კინოს ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული მიმართულება, რადგან მას შეუძლია მაყურებელს ამაღელვებელი, ერთობლივი გამოცდილება შესთავაზოს. R-რეიტინგის წყალობით, საშინელებათა ფილმებს შეუძლიათ საზღვრების გადალახვა და შემაშფოთებელი გამოსახულებებისა და თემების ჩვენება, მათ შორის ისეთი დიდებული ნამუშევრებისა, როგორიცაა „ეგზორცისტი“ ან „ტეხასური ხოცვა-ჟლეტა ბენზოხერხით“. საუკეთესო საშინელებათა ფილმებმა გრძელვადიანი ფრენჩაიზები და კინემატოგრაფიული ხატები შექმნეს, მაგრამ ყოველ წარმატებაზე ალბათ ათეული წარუმატებელი ფილმი მოდის ჟანრში. აქ ჩვენ განვიხილავთ ყველა დროის ყველაზე ცუდ R-რეიტინგულ საშინელებათა ფილმებს. ყველა მათგანის განხილვისას ჩანს, რომ ამ ფილმებს კარგი საწყისი იდეა ჰქონდათ, მაგრამ შედეგი არ ასახავს მათ პოტენციალს. საშინელების ან უხერხულობის ნაცვლად, ისინი მოწყენილობას, დაბნეულობას ან უნებლიე კომედიას იწვევენ. ეს სია იკვლევს ყველაზე სამარცხვინო წარუმატებლობებს, ფილმებს, რომლებიც გაფრთხილებად იქცევა იმის შესახებ, თუ როგორ არ უნდა გადაიღო საშინელებათა ფილმები. ფილმი „მოსავალი“ მოგვითხრობს კეტრინ უინტერის (ჰილარი სუონკი) ისტორიას, ყოფილი ქრისტიანი მისიონერის, რომელმაც რწმენა დაკარგა და ახლა მსოფლიოს მოგზაურობს სასწაულების გასაქარწყლებლად. როდესაც ლუიზიანას პატარა ქალაქი აცხადებს, რომ მასზე თავს დაატყდა ეგვიპტის ათი ჭირის მსგავსი კატასტროფები, კეტრინი ჩადის გადაწყვეტილებით, დაამტკიცოს, რომ არსებობს რაციონალური ახსნა. დამაინტრიგებელი წინაპირობით, ამ საშინელებათა ფილმს შთამბეჭდავი აპოკალიფსური საშინელება უნდა შემოეთავაზებინა. თუმცა, მას აქვს გაუგებარი თხრობა, რომელსაც არ შეუძლია გადაწყვიტოს, ფოკუსირება მოახდინოს საგამოძიებო თრილერზე თუ რელიგიურ საშინელებათა ასპექტებზე. 2005 წელს მეორე ოსკარის მიღების შემდეგ, სუონკმა, როგორც ჩანს, კარიერის უფრო ექსპერიმენტულ ფაზაში შეაბიჯა, 2007 წელს სხვადასხვა ჟანრის ფილმებში მიიღო მონაწილეობა, მაგალითად, ამ ფილმში, „თავისუფლების მწერლებში“ და „P.S. მე შენ მიყვარხარ“. სამწუხაროდ, „მოსავალი“ ნათლად აჩვენებს, რომ საშინელებათა ჟანრი არ არის მისი ძლიერი მხარე, მიუხედავად მისი ყველა მცდელობისა. CGI-ით დატვირთულ ჭირებს აკლია დამაჯერებლობა, ხოლო საბოლოო სიუჟეტური შემობრუნება ერთდროულად პროგნოზირებადი და აბსურდულად გადაჭარბებულია. თუ ამ ფილმს სწორი განწყობით ნახავთ, ის შეიძლება მაინც სასიამოვნო სანახავი იყოს, მაგრამ მაინც სამწუხაროა კარგი საწყისი იდეის გაფლანგვა. (სურათი: Warner Bros.) ფილმი „FearDotCom“ მოგვითხრობს ნიუ-იორკელ დეტექტივ მაიკ რაილის (სტივენ დორფი) და ჯანდაცვის დეპარტამენტის მკვლევარ ტერი ჰასტონის (ნატაშა მაკელჰონი) ისტორიას, რომლებიც იძიებენ ვებგვერდთან დაკავშირებული იდუმალი სიკვდილების სერიას. თითოეული მსხვერპლი სტუმრობს საიტს და ზუსტად 48 საათის შემდეგ კვდება შემზარავი და აუხსნელი გარემოებებით. დუეტი აღმოაჩენს, რომ საიტი სერიული მკვლელის მიერ ჩატარებულ სადისტურ წამების სესიებს ავრცელებს, და რომ მისი ერთ-ერთი მსხვერპლის სული შესაძლოა ახლა ციფრულ პლატფორმას დაჰყვება. ფილმი გადმოსცემს 2000-იანი წლების ესთეტიკას, მაგრამ ძლიერი სცენარის გარეშე. ის გადაღებულია მუსიკალური ვიდეოს სტილში, პირქუში ფერების პალიტრითა და სწრაფი მონტაჟით, რაც თვალყურის დევნებას თავბრუდამხვევს ხდის. სიუჟეტი ასახავს ინტერნეტის საფრთხეებს მისი დაწყების პერიოდში, მაგრამ რაც უფრო ღრმად შედის ლეგენდებსა და ზებუნებრივ ელემენტებში, მით უფრო გაუგებარი ხდება. მან ყველაფრის ახსნა სცადა, მაგრამ საბოლოოდ ზედმეტი განმარტებები მოგვცა. თუ მას განვიხილავდით, როგორც ონლაინ ვოიერიზმსა და ციფრულ საფრთხეებზე შექმნილ საშინელებათა ფილმს, „FearDotCom“ შეიძლება პიონერი და კლასიკა ყოფილიყო. მაგრამ ის, რაც მივიღეთ, არის საშინელებათა ფილმი, რომელიც ცდილობს შოკის ეფექტის მაქსიმიზაციას მაყურებლის შოკირების გარეშე. ელიტარულ ნიუ-ინგლისის კინოსკოლაში ვითარდება მოქმედება ფილმში „ურბანული ლეგენდები: ფინალური მონტაჟი“, რომელიც მოგვითხრობს დამწყები კინორეჟისორის, ემი მეიფილდის (ჯენიფერ მორისონი) შესახებ, რომელიც კინოპრემიისთვის იბრძვის, რამაც შეიძლება მისი კარიერა დაიწყოს. როდესაც სტუდენტები იწყებენ სიკვდილს ურბანული მითებით შთაგონებული დახვეწილი მეთოდებით, ემი ეჭვობს, რომ ვიღაც კლასიკურ ლეგენდებს რეალურ საშინელებად აქცევს, როგორც დამახინჯებული კინემატოგრაფიული განცხადების ნაწილი. მან უნდა გამოავლინოს მკვლელის ვინაობა, სანამ თავად გახდება შემდეგი მსხვერპლი. „ურბანული ლეგენდების“ ფილმები ყოველთვის „კივილის“ (Scream) იმიტაციას ჰგავს, მათი მეტა-ისტორიითა და პერსონაჟების კინემატოგრაფიული კლიშეების ცნობიერებით. ვაი, რომ ეს ფილმი და მისი წინამორბედი არასოდეს აღწევს „კივილის“ სიმაღლეებს. „ურბანული ლეგენდები: ფინალური მონტაჟი“ უგემოვნო საშინელებათა ფილმია, რომელსაც კრეატიულობა და ინტრიგა აკლია, მიუხედავად აღიარებულად გასართობი ურბანული ლეგენდების ისტორიებისა. სცენარით, რომლის თანაავტორი სკოტ დერიკსონია, საიდუმლო პროგნოზირებულად ვითარდება და ფილმი არასოდეს სრულად არ იყენებს თავის მეტა-ასპექტებს. მსახიობების შესრულება, მათ შორის ჯენიფერ მორისონისა და ევა მენდესის, კომპეტენტურია, მაგრამ ქარიზმა აკლია. გამორჩეული თვისებების გარეშე, „ურბანული ლეგენდები: ფინალური მონტაჟი“ უბრალოდ ქრება სხვა სლეშერ ფილმების ზღვაში. „ჰელოუინი: მაიკლ მაიერსის წყევლა“ არის ხანგრძლივი საშინელებათა ფრენჩაიზის მეექვსე ნაწილი. ის ცდილობს ახსნას მაიკლ მაიერსის უკვდავება ეკლის წყევლის მეშვეობით – კულტი, რომელიც მას თავისი ოჯახის მოკვლაში მანიპულირებს, როგორც რიტუალის ნაწილი. ფილმი მოგვითხრობს ტომი დოილის (პოლ რუდი) ისტორიას, რომელიც ახლა მაიკლის შეჩერებითაა შეპყრობილი, რა დროსაც ის კულტის შეთქმულებას ამხელს და ჯეიმი ლოიდის ბავშვს იცავს. ეს ფილმი მიზნად ისახავდა „ჰელოუინის“ ფრენჩაიზის დიდების დაბრუნებას წინა ნაწილის ჩავარდნის შემდეგ, მაგრამ მისი მიღება კიდევ უფრო უარესი აღმოჩნდა. მაიკლის დემითიზაციის მცდელობით, ფილმი ძირს უთხრის იმას, რამაც ის თავიდანვე შემზარავი გახადა. რთული კულტისტური მითოლოგია ხელოვნურად და არასაჭიროდ გამოიყურება, რაც ცვლის სლეშერული ჟანრის თავდაპირველ სიმარტივეს.