1961 წლის ივნისის გრძელ საღამოს, ბილ ევანსის ტრიომ მადლს შეეხო. მაგრამ არაფერი (და ყველაფერი) შემთხვევით არ ხდება. ღამის ცხოვრების პულსიდან ომისშემდგომ კეთილდღეობამდე, პორტატული ჩაწერის ტექნოლოგიების მიღწევებიდან ნარკოტიკების სახიფათო თავისუფლებებამდე, ძალებმა სამი მამაკაცი Village Vanguard-ის სარდაფში მიიყვანა, სადაც, უსიტყვოდ — და შესაძლოა, ქიმიურად — სინქრონში, მათ ამაღლებული მოვლენა ორი LP-ზე დააფიქსირეს, საერთო ჯამში 80 წუთის განმავლობაში. ჯაზის ბიოგრაფიული ფილმი, „ყველას მოსწონს ბილ ევანსი“, თუმცა, ნაკლებად არის დაინტერესებული ამ წარმავალი აღმასვლით, ვიდრე იმ ტკივილის კვირებით, თვეებითა და წლებით, რაც მას მოჰყვა. ან, უფრო ზუსტად, რეჟისორი გრანტ გი თავის 102 წუთს ბაროკოსეულ მოწყენილობას ეშმაკის მოთხოვნად მიიჩნევს. მაღალკონტრასტულ შავ-თეთრ ფერებში გადაღებული, დიზაინისადმი აკვიატებული ყურადღებით, ფილმი ასახავს იმ გარდაუვალ ხარჯებს, რაც ოჯახს მხატვრულ ტრანსცენდენტურობასთან წარმავალი, თუმცა სპორადული შეხების გამო ეკისრება. ფილმი იმ საბედისწერო ღამით იწყება, სადაც ევანსი (იოახიმ ტრიერის მუდმივი თანამშრომელი ანდერს დანიელსენ ლი) თავის ტრიოს ჯაზის დიდებისკენ მიუძღვება, პარალელურად კი ნაჩვენებია ავტოავარია, რომელმაც რამდენიმე კვირის შემდეგ მისი ბასისტი და უახლოესი თანამშრომელი, სკოტ ლაფარო, იმსხვერპლა. პირველივე კადრიდან, გი ბანქოს მაგიდაზე დებს, იყენებს რა დაკრძალვის მსგავს დროის ნახტომებსა და გაბედულ ესთეტიზაციას, რაც გახსნის ტიტრში ჩანს, იდეალურად დაყენებული, რათა ქალის ტუჩებიდან ჩამოკიდებული ანთებული სიგარეტი აისახოს, და იქიდან მოყოლებული სულ უფრო გამწვავდება. 2014 წლის რომანის მიხედვით ადაპტირებული და შუა საუკუნეების განწყობის დაფად გადაქცეული, „ყველას მოსწონს ბილ ევანსი“ მუსიკოსზე აკეთებს აქცენტს, რადგან მისი მწუხარება პირად და პროფესიულ კრიზისში გადაიზრდება, საბოლოოდ შთანთქავს მის ძმას, მშობლებსა და მეუღლეს, რაც ხაზგასმულია პირქუში კადრებით, რომლებიც თითქმის ყველა მონაწილის უბედურ ბედს ავლენს. რეჟისორი ამ ბნელ მასალას მნიშვნელოვანი ოსტატობით უმკლავდება, გადადის ყველაზე შთამბეჭდავი შავ-თეთრი შუქ-ჩრდილიდან თითქმის მძაფრი ტექნიკოლორის აფეთქებებამდე, რითაც თითოეულ პირქუშ კოდას განსხვავებულ ვიზუალურ ტექსტურას ანიჭებს. თუმცა, ირონიულად, ეს ვიზუალური ეფექტები — სპორტული პიჯაკის ჭრელი ქსოვილი, 1973 წლის გოლფის მაისურის უთვალავი ნარინჯისფერი ნაკეცი — ხშირად უფრო მიმზიდველი აღმოჩნდება, ვიდრე თავად დრამა. ეს ნაწილობრივ განზრახული იყო, სტრუქტურით, რომელიც ევანსის დამოკიდებულებისა და მწუხარების საკუთარ პროცესს იმეორებს. თავდაპირველად ის შეკრული მუშტია, რომელიც მეგობრის სიკვდილის შემდეგ დაუყოვნებლივ ნარკოტიკებსა და გაურკვევლობაში იძირება. მეუღლისგან, ელეინისგან (ვალენ კეინი) — რომლის საკუთარი დამოკიდებულებები მათ საერთო დაღმასვლას კვებავს — დიდი მხარდაჭერის გარეშე დარჩენილი ევანსი თავის უფროს ძმასთან, ჰარისთან (ბარი უარდი) გადადის, რომელიც ოჯახური სიმშვიდის მოდელია, მაგრამ ვისი ძმისადმი ზრუნვაც ჩუმი ეჭვიანობით არის შერეული. ბიოგრაფიული ფილმის კონვენციის საწინააღმდეგოდ, ფილმი ასახავს უკანდახევულ ხელოვანს, თავიდანვე ვარაუდობს ევანსის მუსიკალურ გენიოსობას და შემდეგ ქმნის იმედგაცრუების ქსელს — რომელსაც იზიარებენ სუბიექტი, მისი საყვარელი ადამიანები და მაყურებელიც კი — როდესაც ჯაზმენი თამაშს ვეღარ ახერხებს. „ვერ ვუყურებ, როგორ აქცევ არაფრად რაღაცას,“ — ამბობს ჰარი მოკლედ. მაგრამ უფროს ძმას ბევრი რამის გაკეთება არ შეუძლია, გარდა წუწუნისა — რითაც აჩქარებს ბილის მოგზაურობას ფლორიდაში, რათა პენსიაზე გასულ მშობლებთან გამოფხიზლდეს. ამ პირველი აქტის განმავლობაში, ფილმი ასევე ეწინააღმდეგება დიდ თხრობით ან თემატურ იმპულსს, ვითარდება კადრებსა და ვინეტებში, რომლებიც შექმნილია ინერციის ხაზგასასმელად და წარმოების დიზაინის ხაზგასასმელად. მაგრამ შემდეგ, შემზარავი მომავლის კადრის შემდეგ, მოქმედება მზის სანაპიროზე გრძელდება, სადაც ბილ ევანსი — და „ბილ ევანსი“ — ისევ ცოცხლდება. მიუხედავად იმისა, რომ დანიელსენ ლი კარგად ასრულებს დატანჯული ნარკომანის როლს, რომელიც არც თუ ისე შორს არის მისი ადრინდელი, გარღვევის მომტანი როლებისგან, ნორვეგიელი ვარსკვლავი საკმაოდ შესაფერისად პოულობს უფრო საინტერესო რიტმს, როდესაც ისევ ტრიოშია ბილ პულმანთან და ლორი მეტკაფთან ერთად, როგორც მუსიკოსის მუშათა კლასის მშობლები. რეგისტრის შეცვლის გარეშე, „ყველას მოსწონს ბილ ევანსი“ მალევე უბრუნდება ეგზისტენციალური მოწყენილობის იმავე ნოტებს, მაგრამ უფრო მძაფრი თემატური რეზონანსით. ლაქლაქა მამა (პულმანი) და თავშეკავებული დედა (მეტკაფი) თანაბრად მოუწესრიგებლები არიან, სამუდამოდ ახსენებენ საკუთარ თავს, რომ მათი ფლორიდაში პენსიაზე გასვლა ნიუ-ჯერსიში ათწლეულების განმავლობაში მუშათა კლასის შრომის შემდეგ დამსახურებული ჯილდოა. თუმცა თითოეული, განსხვავებული კუთხით, მზეს განსაწმენდლის ერთგვარ სახეობად აღიქვამს. მართლაც, მოვლილ გაზონზე ან ბრწყინვალე გოლფის ჯოხების კომპლექტზე მეტად, მათი აღიარებული ვაჟი სოციალური მობილობის უმთავრესი ემბლემაა. რადგან ეს უელსელი იმიგრანტების ოჯახი არაფრისგან აღორძინდა, რათა შეექმნა ამერიკელი ხატი, რომელმაც აითვისა გამორჩეულად ამერიკული ხელოვნების ფორმა — ამერიკული ოცნების საბოლოო აპოთეოზი — და რომელიც, ირონიულად, მათგან ყველაზე უბედურია. ნორვეგიელი ვარსკვლავის ხელმძღვანელობით და მთლიანად ირლანდიაში გადაღებული, „ყველას მოსწონს ბილ ევანსი“ მიუხედავად ამისა, ყველაზე სრულყოფილად ასახავს ტიპურ ამერიკულ ნარატივს.