ყველაზე არაყურებადი ფილმები: როდესაც უბრალოდ „ცუდი“ აღარ კმარა

ეს გარდაუვალია – ნებისმიერ მედიუმში თუ კონცეფციაში, ყოველი ნოვატორული და განსაკუთრებულად მაღალი ხარისხის ხელოვნების ნიმუშის ან ქმნილების გვერდით, აუცილებლად მოიძებნება ისეთი მაგალითებიც, რომლებიც ვერ გაამართლებენ მოლოდინს და იმედგაცრუებას გამოიწვევენ. ეს პრინციპი ზუსტად ვრცელდება კინოსა და კინემატოგრაფიაზეც, რადგან ყოველი ფილმი ვერ იქნება განსაცვიფრებელი შედევრი, შექმნილი უმაღლესი ხარისხის გათვალისწინებით; ყოველთვის იქნება ისეთებიც, რომლებიც ხარისხის სტანდარტებს ჩამოუვარდებიან. თუმცა, ზოგიერთი ფილმი ახერხებს ამ ბარიერის გადალახვას, როდესაც საქმე მათ სრულ უუნარობას ეხება რაიმე გამოსყიდული თვისების შეთავაზებაში, რაც მათ თითქმის არაყურებადს ხდის. არაყურებადი ფილმის შესაქმნელად განსაკუთრებულად მტკივნეული და აღმაშფოთებელი შესრულებაა საჭირო, რაც მკვეთრად განსხვავდება ფილმისგან, რომელიც უბრალოდ „ყოველმხრივ საშინელია“. ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე ცუდ ფილმად მიჩნეულ ბევრ ნიმუშსაც კი, როგორიცაა „Manos: ბედის ხელები“ (Manos: The Hands of Fate) და „ოთახი“ (The Room), აქვს „იმდენად ცუდი, რომ კარგია“ თვისებები, რაც მათ მეტად გასართობს ხდის, თუმცა ყველა არასწორი მიზეზის გამო. იმისათვის, რომ ფილმი ნამდვილად არაყურებადი გახდეს, მან უნდა იპოვოს გზა, რომ სრულიად მოკლებული იყოს გასართობ თვისებებს ყველაზე უარყოფითი ფორმით, იქნება ეს შოკისმომგვრელი და არაკომფორტული შინაარსის თუ უბრალოდ საერთო მოსაწყენი ტემპის მეშვეობით. ხშირად მიჩნეული ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე ცუდ კინოადაპტაციად, „უკანასკნელი ავატარის“ (The Last Airbender) თუნდაც ერთი სცენის ნახვაც კი რთულია ისე, რომ არ იგრძნოთ, როგორ აფურთხებს იგი ორიგინალური ანიმაციური სერიალის არსს. წყარო მასალის სისტემატური ღალატის გარდა, ეს ფსევდო-ბლოკბასტერი აბსოლუტურად დამღლელი საყურებელია, მოკლებულია ყოველგვარ პერსონაჟსა თუ ხიბლს და თავიდან ბოლომდე სრულიად მოსაწყენია. ფილმს არაფერი აქვს შესათავაზებელი მოქმედების, სიუჟეტის ან თუნდაც ვიზუალური ეფექტების კუთხით, რადგან ყველაფერი, რასაც ის ცდილობს, გადააჭარბა როგორც ორიგინალურმა ანიმაციურმა სერიალმა, ასევე ბოლოდროინდელმა ლაივ-ექშენ სერიალმაც. დრომ მხოლოდ გაამძაფრა „უკანასკნელი ავატარის“ სრული უგულებელყოფა და ადაპტაციის ღალატი, რამაც ის 2000-იანი წლების ერთ-ერთი განმსაზღვრელი ფენტეზი ისტორიის გამორჩეულ მემკვიდრეობაზე ლაქად აქცია. მიუხედავად იმისა, რომ ორიგინალურმა „ადამიანის ცენტრიპედმა“ (The Human Centipede) უკვე მოიპოვა სამარცხვინო რეპუტაცია თავისი გარყვნილი და ამაზრზენი წინაპირობით, ის, უმეტესწილად, შედარებით თავშეკავებულად იყო შესრულებული და უფრო მეტად ცენტრალური დოქტორის სიგიჟეზე იყო ფოკუსირებული, ვიდრე მისი ექსპერიმენტის რეალურ გროტესკულ ბუნებაზე. თუმცა, იგივე თავშეკავება ვერ ითქმის „ადამიანის ცენტრიპედი 2 (სრული თანმიმდევრობა)“ (The Human Centipede 2 (Full Sequence))-ზე, რომელიც ყველა ღონეს ხმარობს, რათა მაყურებელი ზედმეტად გადაჭარბებული სისასტიკითა და გარყვნილებით შეაშინოს და შეაწუხოს. ის სწრაფად აღწევს ისეთ წერტილს, სადაც აღარ არის სასიამოვნო მისი სისასტიკის შემოტევის ყურება, რადგან არსებობა, რომელიც მთლიანად მაყურებლის შოკირებით არის განსაზღვრული, არ ღირს დახარჯულ დროსა და ძალისხმევად. შეიძლება ვიმსჯელოთ ფილმის უფრო ღრმა გზავნილზე ხელოვნების აღქმისა და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება დამახინჯდეს გზავნილი აუდიტორიის მიერ, მაგრამ ეს ხელს არ უშლის „ადამიანის ცენტრიპედი 2“-ს, იყოს თითქმის არაყურებადი თავისი შესრულებით. მიუხედავად იმისა, რომ „მუსიკა“ (Music) შეიქმნა კეთილშობილური განზრახვით, რომ ყურადღება მიექცია აუტიზმის სპექტრზე მყოფი ადამიანებისთვის და მიეცათ მათთვის ხმა, მისი შესრულება იმდენად არაეფექტური აღმოჩნდა, რომ იგი უფრო პრობლემურ კარიკატურას ჰგავდა, ვიდრე ნამდვილ წინგადადგმულ ნაბიჯს. ნათელი ხდება, რომ აუტიზმის მქონე საზოგადოებისთვის გამამხნევებელი ძახილის სურვილი ფილმისთვის მხოლოდ მეორეხარისხოვანი მიზანია, რომლის მთავარი მიზანია რეჟისორ/პოპვარსკვლავ სიას სოციალური კაპიტალის გაზრდა და მისი მუსიკის პოპულარიზაცია. თითქოს აუტიზმის ასახვით აქტიური შეურაცხყოფა არ ყოფილიყო საკმარისი, ფილმის მიერ წარმოდგენილი ზოგიერთი გზავნილი არა მხოლოდ არასწორი, არამედ აქტიურად საზიანოა ადამიანებისთვის, რომლებსაც სურთ აუტიზმის მქონე პირების გაგება. გულწრფელად რომ ვთქვათ, მიუტევებელია, თუ რამდენად იყენებს ფილმი აუტიზმს საკუთარი დღის წესრიგისთვის, რის გამოც იგი სამართლიანად დავიწყებას მიეცა გამოსვლიდან მცირე ხანში. ერთ დროს ყველა დროის ყველაზე შემოსავლიანი ფილმი და მსოფლიო მოვლენა, რომელმაც 90-იანი წლების კინემატოგრაფია განსაზღვრა, ჯეიმს კამერონის „ტიტანიკის“ (Titanic) კვალდაკვალ სხვა ფილმებიც გარდაუვალად შეეცდებოდნენ მის კოპირებას. ამ „ტიტანიკის“ რიმეიქებიდან ერთ-ერთი ყველაზე უარესია იტალიური ანიმაციური ფილმი „ტიტანიკის ლეგენდა“ (The Legend of the Titanic), რომელიც უმეტესწილად კამერონის ფილმის სიუჟეტს აკოპირებს მოლაპარაკე ცხოველების გვერდითი ხაზების დამატებით და ორიგინალური ტრაგედიის მიმართ სრული უპატივცემულობით. მიუხედავად იმისა, რომ უკვე საკმარისად ცუდია მისი რომანტიკული ისტორიის ემოციური გავლენის შემცირება და დასუსტება გამაღიზიანებელი მოლაპარაკე ცხოველების სიმრავლით, „ტიტანიკის ლეგენდის“ ყველაზე დიდი პრობლემა ისტორიული მოვლენის გადაწერაში მდგომარეობს. ფილმი, ოჯახისთვის უფრო მეგობრული და უსაფრთხო რომ ყოფილიყო ყველა მაყურებლისთვის, წარმოგვიდგენს გიგანტურ რვაფეხას, რომელიც კატასტროფის შემდეგ სამაშველოში მოდის და „ტიტანიკის“ ბორტზე მყოფ ყველას გადაარჩენს. ისტორიის გადაწერით და მათ მემკვიდრეობაზე აქტიური გადაფურთხებით, ვინც სიცოცხლე დაკარგა, ძნელია, არ იგრძნოთ გულისრევა და ზიზღი „ტიტანიკის ლეგენდის“ მიმართ. ერთ-ერთი ყველაზე დიდი დამნაშავე ნამდვილად ა