ომის ფილმების ხელახლა ნახვა მიჭირს, მაშინაც კი, როცა ვიცი, რომ ისინი შესანიშნავია. მათ ყურებას, როგორც წესი, გადავდებ ხოლმე, რადგან სხვა ფილმებზე მეტ ყურადღებას მოითხოვენ და იშვიათად გვთავაზობენ ნუგეშს დასასრულს. თუმცა, რამდენიმე წელიწადში ერთხელ მაინც ვუბრუნდები გარკვეულ ომის ეპოსებს, რადგან ისინი ხსნიან იმას, რისი გადმოცემაც ისტორიის წიგნებსა და სათაურებს არასდროს არ გამოსდით სრულად. ისინი გვაჩვენებენ, თუ რას ნიშნავს იყო უკვე არასწორი გადაწყვეტილებების შიგნით და სიტუაციებში, სადაც გადარჩენა ერთადერთი მკაფიო მიზანია. ამ სიაში არსებული ფილმები ზუსტად ამ კონკრეტული გაგებითაა მძიმე. ისინი მოგვითხრობენ ჯარისკაცებზე, მეთაურებსა და მშვიდობიან მოქალაქეებზე, რომლებიც ცდილობენ ყოველდღიურად გადარჩნენ, ისე რომ სრულად არ ესმით ფასი. მოდით, გადავხედოთ რამდენიმე ყველაზე ემოციურ ომის ფილმს, რომლებიც ოდესმე გამოსულა ეკრანზე. **დანკერკი (Dunkirk)** „დანკერკი“ მოგვითხრობს ბრიტანელი ჯარისკაცების დიდ ჯგუფზე, რომლებიც საფრანგეთის სანაპიროზე არიან ხაფანგში მეორე მსოფლიო ომის დროს და გამოსავალს ელოდებიან. ფილმი რამდენიმე სხვადასხვა ჯგუფს მიჰყვება, მათ შორის ახალგაზრდა ჯარისკაცებს, როგორიცაა ტომი (ფიონ უაიტჰედი), მშვიდობიან მოქალაქეებს, რომლებიც არხს პატარა ნავებით კვეთენ, და მოიერიშე პილოტებს, რომლებიც ცდილობენ ევაკუაციის დაცვას ჰაერიდან. ამ ადამიანებს ბევრი ინფორმაცია არ აქვთ. მათ მხოლოდ ის იციან, რომ ადგილზე დარჩენა, სავარაუდოდ, მათ სიკვდილს გამოიწვევს. საათების გასვლასთან ერთად, ფილმი ფოკუსირებულია იმაზე, თუ რამდენად შეზღუდულია მათი ვარიანტები. ჯარისკაცები ბარიერების მიღმა იმალებიან და მოძრაობენ, როდესაც ბრბო მოძრაობს, რადგან სხვაგან წასასვლელი არსად აქვთ. სამოქალაქო ნავების მფლობელები წინ მიიწევენ მაშინაც კი, როცა ხვდებიან, რამდენად საშიშია მოგზაურობა. პილოტები ჰაერში რჩებიან იმაზე მეტ ხანს, ვიდრე უნდა იყვნენ, რადგან ნაადრევად უკან დაბრუნება სანაპიროს დაუცველს დატოვებდა. ამ არჩევანის გავლით, ფილმი გვიჩვენებს, თუ როგორ ანაცვლებს გადარჩენა ნელ-ნელა ყოველგვარ უფრო დიდ მიზანს. **შავი ქორი ჩამოგდებულია (Black Hawk Down)** „შავი ქორი ჩამოგდებულია“ მოგვითხრობს აშშ-ის სამხედრო მისიის შესახებ სომალიში, რომელიც ერთ საათზე ნაკლებს უნდა გაგრძელებულიყო. მისი დაწყებიდან მალევე, ორი ვერტმფრენი ჩამოაგდეს და გეგმა ჩაიშალა. ფილმი მიჰყვება რამდენიმე ჯარისკაცს, მათ შორის შტაბის სერჟანტ მეთ ევერსმანს (ჯოშ ჰარტნეტი) და სერჟანტ ჰუტ გიბსონს (ერიკ ბანა), რომლებიც ცდილობენ მიაღწიონ კატასტროფის ადგილებს მუდმივი ცეცხლის ქვეშ, ხალხმრავალ ქალაქში. ბრძოლის გაგრძელებასთან ერთად, სიტუაციის კონტროლი უფრო რთულდება. ბრძანებები იცვლება, კომუნიკაცია წყდება და ჯარისკაცები იწყებენ დაეყრდნონ მათ, ვინც მათთან ყველაზე ახლოსაა. დაჭრილებს ღია ცის ქვეშ მკურნალობენ, რადგან უსაფრთხო ადგილი არ არის გასაჩერებლად. სხვები რჩებიან მათ დასაცავად, მაშინაც კი, როცა ეს საკუთარ სიცოცხლეს საფრთხეში აგდებს. ფილმი მჭიდროდ მიჰყვება ამ მომენტებს და გვიჩვენებს, თუ როგორ გადაიქცევა მისია გრძელ მცდელობად, შეინარჩუნოს ადამიანების სიცოცხლე დახმარების მოსვლამდე. **წვრილი წითელი ხაზი (The Thin Red Line)** ფილმი ვითარდება გუადალკანალის ბრძოლის დროს და მიჰყვება ამერიკელი ჯარისკაცების ჯგუფს, რომლებსაც უბრძანეს წინ წასვლა იაპონური ძალების მიერ დაკავებულ ღია მიწებსა და ჯუნგლებში. პერსონაჟები, როგორებიც არიან რიგითი უიტი (ჯიმ კავიზელი), სერჟანტი უელში (შონ პენი) და ლეიტენანტი პოლკოვნიკი ტოლი (ნიკ ნოლტი), ერთსა და იმავე კონფლიქტში მონაწილეობენ, მაგრამ ძალიან განსხვავებული შეხედულებები აქვთ. ზოგი მოვალეობასა და მეთაურობას ემორჩილება, ზოგი კი საერთოდ კითხულობს, რატომ არიან იქ. ფილმის დიდი ნაწილი ფოკუსირებულია ლოდინზე, მოსმენასა და ყურებაზე, ვიდრე მუდმივ ბრძოლაზე. ჯარისკაცები მაღალ ბალახში წვანან, არ იციან სად არის მტერი ან როდის ეტყვიან წინსვლას. გადაწყვეტილებები მოდის ოფიცრებისგან, რომლებიც იშვიათად ხედავენ ზიანს, რასაც მათი ბრძანებები იწვევს. სიკვდილი გაფრთხილების გარეშე და ხშირად უაზროდ მოდის, რაც გადარჩენილებს დაბნეულობის განცდას უტოვებს, სიცხადის ნაცვლად. ფილმი მუდმივად უბრუნდება მეთაურობასა და შედეგებს შორის არსებულ ამ დისბალანსს. **1917 (1917)** ორ ბრიტანელ ჯარისკაცს, ლენს კაპრალ სკოფილდს (ჯორჯ მაკკეი) და ლენს კაპრალ ბლეიკს (დინ-ჩარლზ ჩეპმანი), პირველი მსოფლიო ომის დროს ერთი დავალება ეკისრებათ: გადასცენ შეტყობინება, რომელმაც შეიძლება შეაჩეროს მთელი ბატალიონი ჩასაფრებაში მოხვედრისგან. მარშრუტი მათ აიძულებს გადაკვეთონ მტრის მიწა, მიტოვებული სანგრები და უკვე ნანგრევებად ქცეული ქალაქები. ისინი არ აირჩიეს იმიტომ, რომ გამორჩეულები არიან, არამედ იმიტომ, რომ ხელმისაწვდომი იყვნენ და საკმარისად ახლოს, რომ ეცადათ. მოგზაურობა დავალებას საბაზისო გამძლეობამდე ამცირებს. ისინი გარბიან, იმალებიან და წინ მიიწევენ უსაფრთხოების რეალური განცდის გარეშე. დაზიანებები ანელებთ მათ, და გამოფიტვა მათი ყოველი გადაწყვეტილების ნაწილი ხდება. სხვა ჯარისკაცები, რომლებსაც ისინი ხვდებიან, ისეთივე დაკარგულები ჩანან, ელოდებიან ბრძანებებს, რომლებიც, შესაძლოა, უკვე მოძველებულია. ფილმი ამ გაურკვევლობაში რჩება და გვიჩვენებს, თუ როგორ გრძელდება პასუხისმგებლობა მაშინაც კი, როცა თავდაჯერებულობა ქრება. **წერილი ივო ჯიმადან (Letters from Iwo Jima)** „წერილი ივო ჯიმადან“ მოგვითხრობს ივო ჯიმას ბრძოლას იაპონელი ჯარისკაცების პერსპექტივიდან, რომლებმაც იციან, რომ გადარჩენის შანსი მცირე აქვთ. სიუჟეტი გენერალ ტადამიჩი კურიბაიაშის (კენ ვატანაბე) ირგვლივ ტრიალებს, რომელიც უარყოფს ბრძოლის ველზე ტრადიციულ ტაქტიკას და თავის ხალხს მიწისქვეშა გვირაბებიდან ბრძოლას უბრძანებს. მის გარშემო არიან ისეთი ჯარისკაცები, როგორიცაა საიგო (კაზუნარი ნინომია), მცხობელი, რომელიც ჯარში გაიწვიეს და თავიდანვე არ სჯეროდა ომის. ფილმის დიდი ნაწილი გვიჩვენებს, თუ როგორ ცხოვრობენ ეს კაცები შემოჭრის მოლოდინში, რომლის შეჩერებაც არ შეუძლიათ. ისინი წერენ წერილებს ახლობლებს.