მას შემდეგ, რაც „მერი კეი და ჯონი“ აშშ-ის ტელეეკრანებზე 1947 წელს გამოვიდა, სიტკომის ჟანრი ყოველთვის ცდილობდა ჩვენს გაცინებას, ამავდროულად, რთული სოციალური საკითხების გადაჭრას. ზოგიერთმა შოუმ ამაში ობიექტურად მარცხი განიცადა, მაგრამ უამრავმა სხვამ ღირსეულად შეძლო კრიზისების სასაცილო ფორმით, ნახევარ საათზე ნაკლებ დროში გადაწყვეტა. შემდეგ იყო სიტკომები, რომლებმაც სრულად გადაწერეს წესები იმის შესახებ, თუ როგორ იყო ეს შოუები აგებული. ამ სიტკომებმა გამოგვიწვიეს, რომ ჩვეული ჩარჩოებიდან გვეყურებინა და შეცვალეს ამ ისტორიების ტრადიციული თხრობის გზები; ამასთან ერთად, მათ ისე შეცვალეს ჟანრი, რომ ის სრულიად ამოუცნობი იქნებოდა, ეს შოუები რომ თავის დროზე არ გამოსულიყო. ამიტომ, ჩვენ განვიხილავთ ყველაზე გავლენიან სიტკომებს, რომლებმაც ტელევიზია გადააფორმეს და შეცვალეს ჩვენი დამოკიდებულება ჟანრისა და ზოგადად, საზოგადოების მიმართ. მოკუმენტური ქვეჟანრი სიტუაციური კომედიების წარმოსაჩენად იდეალური გზაა. ის სერიალს „რეალური სამყაროს“ ფაქტორს სძენს, რაც ყოველთვის არ არის წარმოდგენილი სცენარზე დაწერილ სიტკომებში. მიუხედავად იმისა, რომ NBC-ის „ოფისი“ არ იყო პირველი სიტკომი, რომელიც ამ ფორმით გადაიღეს, სწორედ მან დაადგინა სტანდარტი იმისთვის, თუ რისი გაკეთება შეეძლო მოკუმენტურ ჟანრს და როგორ შეექმნათ სასაცილო სიუჟეტები, რომლებიც მაყურებელს როგორც გააცინებდა, ისე რეალისტურად მოეჩვენებოდა. NBC-ის „ოფისი“ სინამდვილეში ბრიტანული სიტკომის ამერიკული ვერსიაა, რომელიც იგივე ფორმატს იყენებდა, მაგრამ მაშინ, როდესაც ის შოუ მხოლოდ ერთი სეზონი გაგრძელდა, NBC-ის ვერსია საკმაოდ ლეგენდარული და გავლენიანი გახდა იმით, რომ მან შექმნა პერსონაჟები, რომლებიც ერთდროულად სიურრეალისტური და ჩვენი სამუშაო ადგილების რეალურ ადამიანებს ჰგავდნენ. შემქმნელმა გრეგ დენიელსმა ნამდვილად შეძლო საოფისე კულტურის ასახვა და იმის ჩვენება, თუ როგორ აღვიქვამთ ამ კულტურას ყოველდღიურად, რის გამოც „ოფისის“ მოკუმენტურად გადაღება ამ სიტკომისთვის შესანიშნავი სტილის არჩევანი იყო. „ოფისის“ წარმატების გარეშე, ისეთ შოუებს, როგორიცაა „თანამედროვე ოჯახი“ და „პარკები და დასვენება“, განვითარების საშუალება არ ექნებოდათ. 80-იანი წლების შუა პერიოდამდე, სიტკომები ხშირად ასახავდნენ ხანდაზმულ პერსონაჟებს ვიწრო, არქეტიპულად, ჩვეულებრივ, როგორც „ბუზღუნა მოხუცი“ ან იდეალური ბებია-ბაბუები, რომლებიც ხშირად სიბრძნის სიტყვებს სთავაზობდნენ თავიანთ ახალგაზრდა ოჯახის წევრებს. შემდეგ, 1985 წელს გამოვიდა „ოქროს გოგონები“ და სამუდამოდ შეცვალა ჩვენი დამოკიდებულება სიბერის მიმართ. სიუზან ჰარისის მიერ შექმნილი სერიალი ოთხ ხანდაზმულ ქალს მიჰყვებოდა, რომლებიც მაიამიში ერთ სახლში ცხოვრობდნენ, და ის, თუ როგორ ასახავდნენ ამ ქალებს, მართლაც გავლენიანი იყო. ისინი არ იყვნენ სრულყოფილები და არც ბუზღუნები; ისინი იყვნენ რომანტიკულად აქტიურები და უწევდათ ისეთი სოციალური საკითხების გადაჭრა, რომლებსაც ჩვეულებრივ ახალგაზრდა პერსონაჟებთან ვუკავშირებდით, როგორიცაა დამოკიდებულებებთან და პოლიტიკურ საკითხებთან გამკლავება, და ეს ყველაფერი სასაცილო ფორმით გააკეთეს, რამაც მაყურებელი ყოველკვირეულად აცინებდა. „ოქროს გოგონების“ წყალობით, სიტკომების სცენარისტებმა ხანდაზმული პერსონაჟები უფრო ნიუანსირებულად დაწერეს, ძველი სტერეოტიპების ნაცვლად. სიტკომიდან სიცილი ხშირად მომდინარეობს პრობლემიდან ან სიტუაციიდან, რომელიც საკმარისად მსუბუქია, რომ მისი მოგვარება 30 წუთზე ნაკლებ დროში შეიძლება. თუმცა, იყო რამდენიმე ეპიზოდი, რომლებმაც სიცილის ფონი გვერდზე გადადეს უფრო სერიოზული სოციალური საკითხების გადასაჭრელად. მაგრამ როდესაც 1990 წელს „ბელ-ეირის ახალი პრინცი“ გამოვიდა, მან სიტკომების სამყაროს აჩვენა, რომ რთული სოციალური საკითხების განსახილველად კომედიის მსხვერპლად შეწირვა საჭირო არ იყო. შოუ უილ სმიტის ცხოვრების გამოგონილ ვერსიას ეხებოდა, როდესაც დედამ ის ბელ-ეირში გაგზავნა, რათა ფილადელფიაში, მის მშობლიურ ქალაქში, უსიამოვნებებში არ გახვეულიყო. „ბელ-ეირის ახალი პრინცი“ არ ყოყმანობდა სოციალური თემების განხილვაში, განსაკუთრებით რასის საკითხებზე, ხშირად აძლევდა მაყურებელს რასიზმის შესახებ უხეშ გაკვეთილს კომედიის მსხვერპლად შეწირვის გარეშე. მან შეცვალა სიტკომის სცენარისტების მიერ სერიოზული ეპიზოდების წერის მანერა, რადგან ახლა უკვე იცოდნენ, რომ კომედიას არ უნდა დაეთმო ადგილი აუდიტორიისთვის ცხოვრებისეული გაკვეთილის სწავლებაში. საყოველთაოდ მიჩნეული ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან სიტკომად, „მე მიყვარს ლუსი“ მართლაც შეცვალა ამ შოუების წარმოების წესი. 1951 წელს გამოსულ CBS-ის სიტკომში ლუსილ ბოლი და დესი არნაზი მონაწილეობდნენ და ის ლუსი რიკარდოს (ბოლი) მიჰყვება, რომელიც უამრავ სქემას ქმნის შოუბიზნესის ნაწილად რომ გახდეს. სიტკომები შედარებით ახალი იყო „მე მიყვარს ლუსის“ გამოსვლის დროს, მაგრამ მან წარმოადგინა მრავალი საწარმოო ტექნიკა, რომლებიც დღემდე გამოიყენება. დასაწყისისთვის, „მე მიყვარს ლუსი“ იყო პირველი სიტკომი, რომელიც გადაიღეს სამკამერიანი სისტემით, სამი ტელეკამერით, რომლებიც ერთდროულად იღებდნენ შოუს მრავალ კუთხეს ცოცხალი აუდიტორიის წინაშე. ასევე, სერიალი გადაღებულია 35 მმ ფილმზე, რომელიც უფრო მაღალი ხარისხის იყო და შოუს შემდგომი ჩვენებებისთვის ხელახლა გასვლის საშუალებას აძლევდა, რამაც სინდიკაციის მოდელი დანერგა. მაგრამ, ალბათ, მისი უდიდესი გავლენა კულტურული იყო. ლუსი და რიკი პირველი ინტერრასობრივი დაქორწინებული წყვილი იყვნენ, რომლებიც პრაიმ-ტაიმში აჩვენეს (არნაზი იყო კუბელ-ამერიკელი), რაც აჩვენებდა, რომ ჭეშმარიტი სიყვარულის პოვნისთვის „საკუთარ რასაში“ დაქორწინება საჭირო არ იყო. 1980-იანი წლების ბოლოს, ლარი დევიდმა გადახედა სიტკომის ფორმულას, რომელიც იშვიათად იცვლებოდა გასული ათწლეულის განმავლობაში და გადაწყვიტა მკვეთრად შეეცვალა ყველაფერი. სანამ ის „საინფელდს“ შექმნიდა, სიტკომების ლანდშაფტზე დომინირებდა „გაკვეთილის“...