„ვერას“ რეჟისორები, ტიცა კოვი და რაინერ ფრიმელი, კიდევ ერთ ინტიმურ დრამას გვთავაზობენ, რომელიც რეალობასთან ახლოსაა – ამჯერად ვენელ მუსიკოსზე, რომელიც საკუთარ სახლს კარგავს. ავტორი: სიდჰანტ ადლახა რეალობიდან შთაგონებული და ნაზად მომცველი დრამა, „ყველაზე მარტოსული კაცი ქალაქში“ (The Loneliest Man in Town) ასახავს რეჟისორების, ტიცა კოვისა და რაინერ ფრიმელის, დიდი ხნის მეგობრის, ავსტრიელი ბლუზ-არტისტის, ელ კუკის ბოლო წლებს. ის მისი დანგრეული საცხოვრებელი კორპუსის ბოლო მაცხოვრებელია, სადაც 1945 წელს ალოის კოხის სახელით დაიბადა. სახლის დაკარგვის საფრთხე მკვეთრად წარმოაჩენს მის განვლილ ცხოვრებას, მოგონებებით სავსე ნივთებსა და სუვენირებს, მაშინ როცა ის აშშ-ში საბოლოო ვიზიტს გეგმავს — იმ ქვეყანაში, სადაც მისი საყვარელი მუსიკა პირველად დაიბადა. ბლუზის დიდოსტატების, როგორებიც არიან ლონი ჯონსონი და ბერტა „ჩიპი“ ჰილი (ასევე კუკის საკუთარი ორიგინალური კომპოზიციები), მდიდარი ჩანაწერებით გაჯერებული საუნდტრეკით, ფილმი ცხოვრებისეული რუტინის განცდით იწყება. კამერა აღბეჭდავს კუკს, რომელიც ძველ ხვეულ კიბეზე ადის, რათა თავისი მოკრძალებული ნაძვის ხე დადგას. ბევრისთვის „წლის ყველაზე მშვენიერი დრო“, კუკისთვის დღესასწაულს ელექტროენერგიის აღდგენის მცდელობაში ატარებს, თან გარდაცვლილი მეუღლის სურათებსა და სამახსოვრო ნივთებს უყურებს, რომლებიც ბუხრის თავზე, წმინდა სალოცავივით არის დალაგებული. ეს არ არის მისი პირველი შეხება იმ დისკომფორტთან, რომელიც მტაცებელი დეველოპერების გამო წარმოიშვა, რომლებსაც მისი შენობის დანგრევა სურთ, და არც უკანასკნელი იქნება. ის ამ სამყაროში მორჩილებით მოძრაობს, რადგან კოვი და ფრიმელი მას უმეტესად სტატიკურ კადრებში აკვირდებიან, მხოლოდ დროდადრო ატარებენ კამერას, რათა დერეფნებში მოძრაობისას დააფიქსირონ. მიუხედავად იმისა, რომ რეჟისორები დიდ ძალისხმევას ხმარობენ, რათა საგულდაგულოდ აღბეჭდონ ყოველი ჩანაწერი, ფოტო, ვიდეოფირები, ვინილის ფირფიტა და 8 მმ-იანი ფილმი, რომელსაც კუკი გულდასმით ათვალიერებს, მათი ყველაზე დიდი ძალა ამგვარ ფილმში, ალბათ, არის იმის ცოდნა, თუ როგორ და როდის უნდა გაიწიონ გვერდზე. კუკი ბუნებრივად მიმზიდველი ობიექტია, გარკვეულწილად კარიკატურულიც, მისი მკაფიო პროფილით — მოხრილი ზურგით, რომელიც იდეალურად ადის ზემოთ სკრუპულოზურ პომპადურში — და მისი თვითნასწავლი ინგლისურით, ტენესის მკაფიო აქცენტით, რაც მისი ბავშვობის კუმირის, ელვის პრესლის გავლენაა. ამ ბუნებრივი მაგნეტიზმის შესავსებად და მისი მძიმე მდგომარეობის ფონზე არსებული სევდისა და გაღვიძებული ნოსტალგიის ხაზგასასმელად, ფილმის ბუნდოვანი, ხშირად სანთლის შუქით განათებული 16 მმ-იანი ტექსტურა მოგონების გაფერმკრთალებულ ბზინვარებას ატარებს. დეველოპერების მონაცვლეობითი შევიწროება და ქრთამი კუკს მცირე გასაქანს უტოვებს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მაფიოზების მსგავსი წარმომადგენლები ნებისმიერ დროს ჩნდებიან, რაც მშრალ დიალოგებს იწვევს — ფილმში არსებული მცირე დიალოგი უკიდურესად სახალისოა. მისი წინააღმდეგობა თავშეკავებული და საქმიანია, თუმცა მან იცის, რომ ეს, ალბათ, წაგებული ბრძოლაა. კამათი მიმდინარეობს იმავე წყნარ ტემპში, რა ტემპითაც ასახულია ხანდაზმული გიტარისტის ნელი მოძრაობა მტვრიან საცხოვრებელ ბინასა და სარდაფის ჩამწერ სტუდიას შორის, სადაც ის იმედოვნებს, რომ ერთ ბოლო ალბომს ჩაწერს, რადგან სიტუაციის დამაუძლურებელი გარდაუვალობა დგება; ეს, უფრო მეტად, აუდიტორიისთვის, ვიდრე თავად კუკისთვის. ის, როგორც ჩანს, შეეგუა თავის ბედს და სამომავლო ნაბიჯებზეც კი ფიქრობს — მათ შორის მემფისსა და მისისიპის დელტაში მოგზაურობაზე — თუმცა გაშვება მსოფლიოში ყველაზე რთულ საქმედ ეჩვენება. კულტურის შორიდან სიყვარული შეიძლება გართულებებთან იყოს დაკავშირებული, მით უმეტეს, როდესაც ის მოგზაურობს და ბაზრის ძალებით არის განზავებული (ან, ლუიზიანას თემატიკის ბარ-რესტორნის შემთხვევაში, სადაც კუკი გამოდის, პასტიშად იქცევა). თუმცა, კუკი ასევე გულმოდგინე სტუდენტია, ამიტომ მისი მუსიკა ინარჩუნებს მტკივნეულ ავთენტურობას, მიუხედავად იმისა, რომ ის, როგორც თეთრკანიანი კაცი ოკეანის გაღმა, გამოკვეთილად აფრო-ამერიკულ ჟანრს ასრულებს. ძველ ვიდეოჩანაწერებზე, რომლებსაც ის უყურებს, ასახულია ინტერვიუები, სადაც ის ბლუზის წარმოშობაზე საუბრობს და მუსიკალური ინდუსტრიის კომერციალიზებულ ბუნებას განიცდის, რასაც, მისი აზრით, პატიოსანი ხელოვნება ახშობს. ის კითხულობს და ხელახლა კითხულობს ბლუზისა და პროტო-როკ-ენ-როლის შავკანიანი პიონერების ბიოგრაფიებს, როგორებიც არიან რობერტ ჯონსონი და მა რეინი, რაც აღვივებს მის ინტერესს ამერიკის სამხრეთის მონახულებისა და შესაძლოა იქ დასახლების, და სოფლის „ჯუკ ჯოინტებში“ (juke joints - ბარები/კლუბები) მუდმივი საცხოვრებლის მოპოვების მიმართ. თუმცა, სამყარო შეიცვალა ისე, როგორც მას ტრაგიკულად არ ესმის. მისი ამერიკული ოცნება სარისკოა სავიზო გართულებებისა და ანტიმიგრანტული განწყობის ეპოქაში, რაც „ყველაზე მარტოსულ კაცს ქალაქში“ იმიგრაციის ისტორიად აქცევს, რომლის დრამა თვალსაჩინო ხდება შეშფოთებული მეგობრებისა და დამკვირვებლების სახეებზე — მათ შორის 50 წლის წინანდელი ძველი შეყვარებულის — რომლებსაც ის თავის განზრახვებს უზიარებს, სანამ რეალურად ემიგრაციას გადაწყვეტს. თუმცა, ამ გულისამაჩუყებელ დრამატულ ირონიებსაც კი არ შეუძლია შებილწოს ის წარუშლელი სული, რომლითაც ფილმი კუკს და მის სევდას აღბეჭდავს, ან ის გზა, რომლითაც ის ყოველდღიურ ნივთებთან და სივრცეებთან დაკავშირებულ მოგონებებს იწვევს. მაგრამ, მიუხედავად იმისა, რომ ერთი თვალი აშშ-ზე, როგორც მხატვრული თავისუფლების შესაძლო დაკარგულ ბასტიონზე აქვს მიპყრობილი, ის ამ ყველაფერს ჰოლივუდური მუსიკალური ბიოგრაფიული ფილმების გამჭვირვალე სენტიმენტალურობის გარეშე აკეთებს, რომლებიც ხშირად იაფიან მოგონებებსა და აუდიოვიზუალურ გადაჭარბებულ აქცენტებზეა დაფუძნებული. სამაგიეროდ, კინორეჟისორები გამოსახულებას...