ყველაზე სისხლიანი და შემზარავი ფილმები ისტორიაში

გიყვართ სისხლი? ძალადობა? ბუნების სიმახინჯეები? ჩვენ აქ, Arrow in the Head-ში, ყველაფერი ეს გვიყვარს – და სწორედ ამან შაგვაგონა შეგვექმნა ყველა დროის ყველაზე გორული და სისხლიანი ფილმების ეს სია. ზოგიერთი ფილმი აქ მოხვდა თავისი ისტორიული მნიშვნელობის გამო, ზოგი – გადაღებების დროს გამოყენებული ხელოვნური სისხლის რაოდენობის გამო, და ყველა მათგანი საკმაოდ არეული და მამაზრისია. მაშ ასე, დავიწყოთ: სწორედ აქედან დაიწყო ყველაფერი. 50-იანი წლების ბოლოსა და 60-იანი წლების დასაწყისში, დამოუკიდებელი კინორეჟისორი ჰერშელ გორდონ ლუისი და მისი პროდიუსერი პარტნიორი დევიდ ფ. ფრიდმანი აკვირდებოდნენ იმ დროის მთავარ ფილმებს, რათა ეპოვათ ის, რისი შეთავაზებაც შეეძლოთ კინომოყვარული საზოგადოებისთვის, რასაც სტუდიები არ აკეთებდნენ. მათ დაიწყეს „შემოსილი ნუდი“ სექსპლოატაციური ფილმებით, რითაც შიშველი ხორცის მოთხოვნას აკმაყოფილებდნენ. მას შემდეგ, რაც შენიშნეს, რომ ფილმებში ძალადობა ყოველთვის საკმაოდ ზომიერი და/ან შედარებით უსისხლო იყო, ალფრედ ჰიჩკოკის ახლახან გამოსულ პროტო-სლეშერ ჰიტ „ფსიქო“-შიც კი, მათ გადაწყვიტეს, რომ თავიანთი კარიერის მომდევნო ეტაპზე, კინოში სისხლიან გორს შემოიტანდნენ, ნათელ ფერებში. ჯალათების მაღაზიებიდან შეგროვებული ცხოველის ნაწილებითა და სისხლის ნარევით, რომლის საიდუმლო ინგრედიენტიც კაოპექტატი იყო, ლუისმა და ფრიდმანმა მსოფლიოს „სისხლის დღესასწაული“ (Blood Feast) მოუტანეს. ის მოგვითხრობს კეტერერ ფუად რამზესის, ძველი ეგვიპტური ქალღმერთ იშთარის თაყვანისმცემლის ამბავს. 5000 წლის წინ, იშთარის მიმდევრები თავიანთ ღვთაებას ადამიანურ მსხვერპლს სწირავდნენ, ქალწულებს სწირავდნენ მის დასამშვიდებლად, შემდეგ კი მათ ხორცსა და სისხლს ჭამდნენ. ფუად რამზესს სჯერა, რომ დროა ძველი წესები დაბრუნდეს. მას შემდეგ, რაც იგი მოულოდნელი ქალისთვის ეგვიპტური დღესასწაულის მოსამზადებლად სამუშაოს იღებს, რამზესი იწყებს ინგრედიენტების შეგროვებას, რაც მას იშთარის სახელზე ტრადიციული დღესასწაულის მოსამზადებლად დასჭირდება. ის მაიამის ტერიტორიაზე ნადირობს, კლავს ახალგაზრდა გოგონებს და მსხვერპლს სხეულის ნაწილებს აჭრის – ერთს ფეხს, მეორეს ენას, ტვინს, მათრახის ჭრილობებიდან შეგროვებულ სისხლს და ა.შ. ლუისმა ამის შემდეგ კიდევ რამდენიმე სისხლიანი ფილმი გადაიღო, მათ შორის აღსანიშნავია „ორი ათასი მანიაკი!“ (Two Thousand Maniacs!), რითაც მან „გორის ნათლიმამის“ მეტსახელი დაიმსახურა. და ყოველ ჯერზე, როცა 1963 წლის შემდეგ სლეშერები თავიანთ მსხვერპლს სისხლიან არეულობას უწყობენ, ამისთვის ჰ.გ. ლუისსა და ფუად რამზესს უნდა ვუმადლობდეთ. აზიურ საშინელებათა ფილმებს და განსაკუთრებით იაპონურ საშინელებათა ფილმებს უამრავი ნიმუში აქვთ, სადაც სისხლი თავისუფლად და შთამბეჭდავად მოედინება. იაპონიიდან გამოსული ერთ-ერთი ყველაზე გორული ფილმია „ტოკიოს გორის პოლიცია“ (Tokyo Gore Police), როგორც ალბათ მისი სათაურიდან მიხვდით. მისი ტრეილერის ერთი სწრაფი ნახვაც კი საკმარისი იქნება, რომ დაარწმუნოს ნებისმიერი, ვისაც გიჟური სისხლისღვრის ყურება უყვარს, რომ ის სასწრაფოდ შეუკვეთოს. ფილმს აქვს ზოგიერთი ყველაზე გიჟური სცენა, სადაც პერსონაჟებს სხეულის მოდიფიკაციები აქვთ და ზოგიერთი მათგანის მიერ დაღვრილი სისხლი უბრალოდ ლამაზად გიჟურია რაოდენობით. ფილმი სულ რაღაც ორ კვირაში გადაიღეს და გამოყენებული ხელოვნური სისხლის საერთო რაოდენობა გაურკვეველია, მაგრამ ის ნამდვილად ძალიან ბევრი იყო. ეს ფილმი ყველა ასპექტში გადაჭარბებულია და ის მხოლოდ ძალიან სპეციფიკურ აუდიტორიას მიმართავს, მაგრამ მათთვის სანახაობრივი სილამაზეა. რეჟისორი იოშიჰირო ნიშიმურა უფრო ცნობილია, როგორც მაკიაჟის ეფექტების შემსრულებელი ისეთი ფილმებით, როგორიცაა „ხორცის ბურთის მანქანა კოდოკუ“ (Meatball Machine Kodoku), „მუტანტი გოგონების რაზმი“ (Mutant Girl Squad) და „ტომიეს“ სერია მისი ფილმოგრაფიიდან. მისი ფილმები გამოირჩევა წებოვანი, წვნიანი და გორული ნივთებით, ასე რომ მისი სახელის დაკავშირება ამ ფილმთან მხოლოდ კარგი ნიშანი შეიძლება იყოს მათთვის, ვისაც ჯერ არ უნახავს ეს ფილმი. მიუხედავად იმისა, უწოდებთ მას „ტვინმკვდარს“ (Braindead) თუ „ცოცხალ მკვდარს“ (Dead-Alive), პიტერ ჯექსონის ეს საშინელებათა კომედია მრავალი საშინელებათა ფანისთვის დიდი ხნის ფავორიტია, როგორც მისი იუმორის გრძნობის, ასევე ფილმში ნანახი სისხლის, გორის და პრაქტიკული ეფექტების უზარმაზარი რაოდენობის გამო. ის მომენტი, როდესაც ყური წვნიანის თასში ვარდება, შესაძლოა ფილმის ყველაზე ამაზრზენი სცენა იყოს, მაგრამ ის ნამდვილად არ არის ყველაზე სისხლიანი. კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი გორული ეპიზოდია ის, სადაც მთავარი გმირი ლაიონელი, რომელსაც ტიმოთი ბალმე ასრულებს, ზომბების ურდოს უპირისპირდება, რომლებიც მუდმივად მოდიან, აიძულებენ მას გამოიყენოს ყველაფერი, რაც შეუძლია მათ რაც შეიძლება სწრაფად განადგურებისთვის. ამ მომენტში ის იღებს თავის სანდო გაზონის სათიბს და უბრალოდ ანადგურებს ზომბების ურდოს სისხლითა და კიდურებით, რომლებიც ყველა მიმართულებით დაფრინავს. ამბობენ, რომ ფილმის მხოლოდ ფინალურ სცენაში სამასი გალონი ხელოვნური სისხლი იქნა გამოყენებული. და წარმოიდგინეთ, ყველაფერი, რაც ამ ფილმში ხდება, პატარა სუმატრანულ ვირთხა მაიმუნმა გამოიწვია. თუ ამ სიაში რომელიმე „ბოროტი მკვდრების“ (Evil Dead) ფილმი მოხვდებოდა, ალბათ ელოდით, რომ ეს იქნებოდა სემ რაიმის ორიგინალი, თავისი არეული დემონური დნობით, ან „ბოროტი მკვდრები II“ (Evil Dead II), თავისი სისხლის წარღვნით... მაგრამ სინამდვილეში ეს 2013 წლის „ბოროტი მკვდრებია“, რეჟისორ ფედე ალვარესის მიერ გადაღებული, რომელსაც ფილმის გადაღებებზე ხელოვნური სისხლის ყველაზე დიდი რაოდენობის გამოყენების არაოფიციალური რეკორდი უჭირავს. ალვარესმა ინტერვიუებში განაცხადა, რომ 50,000 გალონი ხელოვნური სისხლი მხოლოდ ფილმის კულმინაციის დროს გამოიყენეს, სადაც სისხლი სიტყვასიტყვით წვიმს ციდან. სხვა ცნობებში აღნიშნულია, რომ მთელი ფილმისთვის გამოყენებული ხელოვნური სისხლის საერთო რაოდენობა 70,000 გალონი იყო. ორიგინალში დაახლოებით 300 გალონი იყო გამოყენებული, ამიტომ კინოშემქმნელებმა ამ ფილმში ნამდვილად გააუმჯობესეს სისხლის თამაში. გარდა ამისა, ეს ბოროტი მკვდრები...