„ყვირილი 7“-ში სიდნი პრესკოტი უპირისპირდება ფრენჩაიზის ყველაზე საშიშ ბოროტმოქმედებს: საკუთარ ურჩ თინეიჯერ ქალიშვილს და ხელოვნური ინტელექტის საფრთხეს. ეჭვგარეშეა, კევინ უილიამსონის დაბრუნება ფრენჩაიზში ყველაზე ზარმაცია ამ სერიის ფილმებს შორის, სრულიად მოწყვეტილია იმას, რამაც თავიდანვე ასე საინტერესო გახადა მისი და უეს კრეივენის შემოქმედება, ეყრდნობა ზუსტად იმავე საშინელებათა კლიშეებს, რომლებსაც ისინი 1996 წელს ასე ღრმად აპაროდირებდნენ და აკომენტარებდნენ. ფრენჩაიზის ფანებისთვის – და ზოგადად, ჰორორის მოყვარულთათვის – „ყვირილი 7“ შესაძლოა დროის ფუჭ ხარჯვად მოეჩვენოს. უილიამსონი, რომელმაც „ყვირილი 7“ გაი ბუსიკთან ერთად დაწერა, ჯეიმს ვანდერბილტთან ერთად შექმნილი ისტორიის მიხედვით, ზარმაცად მიანიშნებს სიდნის ტრავმის მემკვიდრეობაზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ჩვენმა კოლექტიურმა კულტურულმა გატაცებამ რეალური დანაშაულით ძალადობის ციკლი განაგრძოს. მაგრამ, რაც მთავარია, ის ხელიდან უშვებს შესაძლებლობას, რომელიც სიუჟეტის წინაპირობას ქმნის, რომ რაიმე რეალური თქვას ამ საკითხზე, სერიალის მიმდინარე ტოქსიკური ფანდომის კვლევაზე ან უფრო აქტუალურ კითხვაზე, თუ რას ნიშნავს ხელოვნური ინტელექტის შემოჭრა ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში. ამის ნაცვლად, ფილმი ზუსტად ისეთ ნარატიულ ჩახლართულობაში ვარდება, რისი ამოხსნაც ფრენჩაიზი ცდილობს. პერსონაჟების გადაჭარბებული რაოდენობით, „ყვირილი VI“-სთვის ბოდიშის მოხდის უცნაური მცდელობით, მკვლელებით, რომლებიც კარგა ხნით ადრე წინასწარ განჭვრეტადნი არიან, და იმდენად ნელი ტემპით, რომ საცობში დგომა მოგინდებათ (ყოველ შემთხვევაში, იქ მაინც მიდიხართ სადმე!), „ყვირილი 7“ იმდენად ცუდია, რომ ფრენჩაიზს შესაძლოა იმავე სისასტიკით განადგურება ეკუთვნოდეს, რა სისასტიკითაც მოჩვენების სახე თავის მსხვერპლებს უსწორდება. შვიდი ფილმის შემდეგ ამ ფრენჩაიზში, სადაც სიდნი (ნივ კემპბელი) კარგავს ყველას, ვისაც იცნობს რეზინის ნიღბიანი მკვლელის სასტიკი ახირებების გამო, საბოლოოდ უნდა ვაღიაროთ, რომ სიდის ცხოვრება, კომიკურად უიღბლოა. გარდა იმისა, რომ „ყვირილი 7“ საშინლად ზედმეტად სერიოზულია. გონივრული დაჟინებული მოთხოვნით, რომ იგი პატარა ქალაქში გადავიდა სისხლის კვალისგან თავის დასაღწევად, სიდნი პაინ გროვში აღმოჩნდება – ქალაქში, რომელსაც Hallmark-ის დონის იდილიური ხელოვნურობა აქვს. აქ სიდი ყავის მაღაზიას, „პატარა ლატეს“ მართავს, და სანამ იკითხავთ, დიახ, იქ არის დაფა მენიუთი, საყვარელი ხელით ნაწერი. სიდი შედარებით კარგად მორგებული ჩანს (რაც თავისთავად გაუგებარია) და, მოსალოდნელად, პოლიციელზე დაქორწინდა. მარკი (ჯოელ მაკჰეილი) ძირითადად უმნიშვნელო პერსონაჟია, თუმცა მაკჰეილი მას იგივე თავხედურ მომხიბვლელობას სძენს, რამაც ის „Community“-ში ცნობილი გახადა. წყვილს სამი შვილი ჰყავს: ტყუპი ჩვილები, რომლებიც არასდროს ჩანან, და ტატუმი (იზაბელ მეი), ჩვიდმეტი წლის გოგონა, რომელსაც პირველი ფილმის ტატუმის (როუზ მაკგოუენი) სახელი ჰქვია. ამ ტატუმს საშიში ბოიფრენდი, ბენი (სემ რეჩნერი) ჰყავს, ისევე როგორც დედამისს ოდესღაც ჰყავდა, მაგრამ კარგი ბავშვია. ის სკოლის თეატრში თამაშობს და ერთადერთი ნამდვილი დაძაბულობის წყარო მასსა და დედამისს შორის, როგორც ჩანს, ისაა, რომ სიდი უარს ამბობს თავის წარსულზე საუბარზე, თუ როგორ დევნიდა მას უამრავი მკვლელი. უილიამსონი და ბუსიკი ამ მომენტს იმდენად ძლიერად უსვამენ ხაზს, რომ ორის კამათის განმეორებითი სცენები, არსებითად არაფერზე, ცარცის ფიცარზე ფრჩხილების კაწვრასავით ჟღერს. „ყვირილი 7“-ში რეალურად არაფერი ხდება, სანამ სიდნის არ დაურეკავს ვიღაც, რომელიც ამტკიცებს, რომ ის სთუ მაჩერია (მეთიუ ლილარდი), რომელიც პირველი ფილმის ერთ-ერთი მკვლელი იყო და ნამდვილად მოკვდა. მაგრამ, FaceTime ზარები, რომლებსაც ის დასახიჩრებული სახისგან იღებს, საკმაოდ დამაჯერებელია, რაც სიდნის აფიქრებინებს, რომ მასზე ხუმრობენ ვინმე განსაკუთრებულად კარგი დიპფეიკის უნარებით. მოჩვენების სახესთან შედარებით დაძაბული დევნისა და ჩხუბის შემდეგ სიდნისა და მარკის სახლში, გეილი (კორტნი კოქსი) ჩამოდის, რათა დაეხმაროს გაარკვიოს, ვინ გააცოცხლა ნიღაბი. მასთან ერთად არიან მინდი და ჩად მიკს-მარტინები (ჟასმინ სავოი ბრაუნი და მეისონ გუდინგი, შესაბამისად), ბოლო ორი „ყვირილის“ ფილმიდან, რომლებიც მისი სტაჟიორები არიან. ეს არის პერსონაჟების ისეთი განვითარება, რომელსაც მცირე აზრი აქვს, თუ არა როგორც მოსაწყენ ხიდს ფილმებს შორის. განსაკუთრებით აღსანიშნავია, რა თქმა უნდა, მელისა ბარერას და ჯენა ორტეგას არყოფნა. ბარერა გაათავისუფლეს პალესტინის მხარდამჭერი განცხადებების გამო. ორტეგამ პროექტი სოლიდარობის ნიშნად დატოვა. „ყვირილი 7“ ნოსტალგიასა და თვითრეფერენციულობას სუსტი ნარკოტიკივით იყენებს, ისე როგორც დიდი ხნის წინ შეძენილი მარიხუანის მარაგი, რომელიც იმდენად გამხმარია, რომ შეხებისას იმსხვრევა. როგორც არ უნდა მოხდა აქამდე, „ყვირილი 7“-ს ჰყავს თავისი ახალი გმირების ჯგუფი. ზოგი ძველი, ზოგი ახალი, ყველა ზედაპირულად მოხაზული, არც ერთი მათგანი არ არის კარგად განვითარებული. და ეს მოიცავს სიდნისაც, რომლის მთელი პერსონაჟი ახლა მხოლოდ ეს არის: ადამიანი, რომელსაც ტრავმა აქვს. ძალიან იმედგამაცრუებელია იმის ყურება, თუ როგორ უნერგავენ პერსონაჟები დანაშაულის შეგრძნებას სიდნის უბრალოდ გადარჩენისთვის, ან უბრალოდ დედობისთვის, ისეთი უტაქტობით, რომ გიჩნდება შეკითხვა, უილიამსონს საერთოდ მოსწონს თუ არა თავისი გმირი ქალი. „ყვირილი 7“-ში მკვლელობები უფრო სასტიკია, ვიდრე ოდესმე, მაგრამ არა ისე, რომ ეს ნამდვილი დაძაბულობის დაგროვების შედეგი იყოს. უილიამსონი რეჟისორის სკამზე 1999 წლის შემდეგ (Teaching Mrs. Tingle) არ მჯდარა და მისი ნამუშევარი კამერის მიღმა უძრავი, უინტერესო და არამიმზიდველია, თითქმის სრულიად უმოძრაო. რაიმე ინოვაციური ან თუნდაც ოდნავ ახლის ნაცვლად, „ყვირილი 7“ ნოსტალგიას და თვითრეფერენციულობას