მიმოხილვა: საშინელებათა ჟანრში ყოველთვის მხიბლავს ის, თუ რამდენად ხშირად შეიძლება ერთი და იგივე კონცეფცია განმეორდეს. უფრო მეტად შესრულებაა მნიშვნელოვანი, ვიდრე ორიგინალურობა, და ეს ნიშნავს, რომ დროდადრო საკმაოდ მსგავს ფილმებს ვხედავთ. „ყვირილის“ შემთხვევაში ნამდვილად ისეთი შეგრძნება გვაქვს, რომ ეს უკვე მრავალჯერ გვინახავს. სიუჟეტი: ფილმი მოგვითხრობს სკოლის მოსწავლეების ჯგუფზე, რომლებიც აღმოაჩენენ აზტეკურ სასიკვდილო სტვენიას, რომელიც მათ მომავალ სიკვდილს იძახებს. დაწყევლილი ობიექტი, რომელიც თინეიჯერებს კლავს? „ტარო“ (Tarot) და „სურვილების ასრულება“ (Wish Upon) მხოლოდ რამდენიმეა, რაც მახსენდება. სიუჟეტი ნამდვილად „უკვე ნანახის“ განცდას ტოვებს, მაგრამ მთავარია, როგორია შესრულება? ემმ... „ყვირილის“ ერთ-ერთი უდიდესი პრობლემა ისაა, რომ სასიკვდილო სტვენია არაფერ დადებითს არ გვთავაზობს. როგორც წესი, მსგავს დაწყევლილ ობიექტებს რაღაც დადებითი შედეგი მოჰყვება, რაც მათ მიმზიდველს ხდის. სამაგიეროდ, აქ პერსონაჟები სტვენიას იყენებენ, მიუხედავად იმისა, რომ მათთვის მას რეალური სარგებელი არ მოაქვს. მაშ, რატომ აგრძელებენ მის გამოყენებას?! არაფერია მოსაპოვებელი და თან შემზარავად გამოიყურება. არ მიიდოთ ეგ ნივთი პირზე! ერთ მომენტში, ორი პერსონაჟი ერთმანეთთან სექსუალურ კავშირს ამყარებს ამ სიკვდილის ფონზე, რაც კიდევ უფრო ამცირებს სიტუაციის სიმძიმეს. ეს სამწუხაროა, რადგან საკუთარი მომავალი სიკვდილის განცდის კონცეფცია საკმაოდ საინტერესოა. ფილმი „უკანასკნელი დანიშნულების“ (Final Destination) მსგავს მიდგომას იყენებს, ზედმეტად დრამატული სიკვდილის სცენებით, თუმცა აქ უფრო ზებუნებრივი ელემენტები ჭარბობს. ეს უფრო ჰგავს აჩრდილებს, რომლებიც ადამიანებს აშინებენ და შემდეგ უკიდურესად ძალადობრივი გზით კლავენ. ალბათ, სტვენიას გაუმართლა, რომ არც ერთი ბავშვი არ აპირებდა მშვიდად სიკვდილს ძილში, თორემ მკვლელობა საკმაოდ უინტერესო იქნებოდა. „ყვირილის“ პერსონაჟები უკიდურესად სუსტები არიან და 90-იანი წლების ფილმების სტერეოტიპებს ჰგვანან. გვყავს ახალი გოგონა, მისი განმარტოებული ბიძაშვილი, ორი ბულინგი, და ორი პოპულარული გოგონა, რომლებსაც კავშირი აქვთ არაპოპულარულ ბავშვებთან. რატომ არის ერთი და იგივე ტიპის რამდენიმე პერსონაჟი? ეს აბსურდულად სულელურია და ფილმისთვის, სადაც ამ ადამიანებზე უნდა ზრუნავდე, მე უბრალოდ ველოდი მათ საბოლოო დაღუპვას. დიალოგები იმდენად არაბუნებრივია და ხშირად იმაზე მეტ უნებლიე კომიკურ მომენტს ქმნის, ვიდრე რაიმე დასაჯერებელს. ამ სკოლის მოსწავლეების ლაპარაკის მოსმენა გამაღიზიანებელია. ყოველთვის მომწონდა დაფნი კინი და სოფი ნელისი, მაგრამ აქ მათ ბევრი არაფერი აქვთ სათამაშო. მათი პერსონაჟები ერთმანეთს უყვარდებათ, მაგრამ ეს ძალიან ხელოვნურად გამოიყურება და მათ შორის არანაირი ქიმია არ არის. სასიამოვნოა, რომ ფილმი ლესბოსურ ურთიერთობებს ყოველდღიურად წარმოაჩენს და არა რაღაც გრანდიოზულ ჟესტად, მაგრამ მათ შორის ნაპერწკალი არ არის. ნიკ ფროსტიც ჩნდება, როგორც პერსონაჟი, რომელიც მხოლოდ განმარტებითი ფუნქციის მატარებელია და ადვილად მოსაკლავია. არ ვარ დარწმუნებული, რომ სცენას სერიოზულად აღვიქვამ, როდესაც პერსონაჟს ცხენი ჰქვია და ადამიანები მას შიშით წარმოთქვამენ. ყველაზე ცუდი პერსონაჟი უდავოდ პერსი ჰაინს უაითის ნოა ჰეგერტია. ის ადგილობრივი ეკლესიის ახალგაზრდული ლიდერია, რომელიც ასევე... ნარკოდილერია? შესაძლოა, ეს კარგად ყოფილიყო გააზრებული, მაგრამ ის იმდენად ზედმეტად ბოროტია თავისი პირველივე გამოჩენიდან, რომ ძნელია მისი სერიოზულად აღქმა. მისი არსებობა უბრალოდ დასასრულის მოწესრიგებას ემსახურება, მისი ბოროტება სხვა პერსონაჟებს ყოველგვარი დანაშაულისგან ათავისუფლებს. მაგრამ, როგორც ამ ფილმში ბევრი სხვა, ისიც მხოლოდ კარიკატურაა და არასდროს არ ქმნის ცოცხალი ადამიანის განცდას. თითოეული პერსონაჟი უბრალოდ ამ ამბის გადმოსაცემად არის შექმნილი, ნაცვლად იმისა, რომ ეს მოვლენები რეალურ, მრავალმხრივ ადამიანებს შეემთხვეს. ყველაფერი არც ისე საშინელია, რადგან არის რამდენიმე შესანიშნავი ვიზუალი, „სპირალური ლაბირინთი“ ნამდვილად გამორჩეულია. რეჟისორ კორინ ჰარდის ზოგჯერ საინტერესო ხედვა აქვს. ზოგიერთი სიკვდილი ძალიან შთამბეჭდავია, განსაკუთრებით ძალადობრივი გზით არის განხორციელებული ბოლო რამდენიმე. მანქანისა და მექანიზმების ავარიები განსაკუთრებით სასტიკი იყო და კარგად იყო შესრულებული. თუ ფილმი მეტს ფოკუსირდებოდა ამაზე და ცოტა მეტ დროს დაუთმობდა სტვენიის წესებს, მას მეტი პოტენციალი ექნებოდა. მაგრამ წესები საშინლად არათანმიმდევრულია. ერთი პერსონაჟი სტვენიიდან ერთ საათში კვდება, სხვები კი რამდენიმე დღეში. თავიდან მეგონა, რომ ეს დაკავშირებული იყო მათი სიკვდილის დროის სიახლოვესთან, მაგრამ არა. ეს ყველაფერი სრულიად შემთხვევითია. მრავალ საშინელებათა ფილმის რეჟისორზეა მინიშნება Muschietti Cigars-ით (IT-ის რეჟისორის, ენდისთვის) და მისტერ კრეივენით (ცხადია, უესისთვის). დარწმუნებული ვარ, სხვა მინიშნებებიც იყო, რაც გამომრჩა, მაგრამ ეს კიდევ ერთი ელემენტია, რომელიც ამ ფილმს ადრინდელი ათწლეულის საშინელებათა ფილმად აქცევს, რადგან ეს უკვე გაცვეთილი ტროპია. ნამდვილად არ მომეწონა „ყვირილთან“ გატარებული დრო. რამდენიმე შთამბეჭდავი სიკვდილის გარდა, ეს ისეთი ფილმია, რომელსაც 2010-იან წლებში სტრიმინგზე ვუყურებდი. პერსონაჟები უსიამოვნოები არიან და ძნელია მათი ბედით დაინტერესება.