მიუხედავად იმისა, რომ ის არ არის ისეთი ვულგარული, როგორც „ზალტბერნი“, რეჟისორის ოპერული ადაპტაცია ემილი ბრონტეს რომანისა ტრაგიკულ წყვილს — მარგო რობისა და ჯეიკობ ელორდის შესრულებით — საშუალებას აძლევს, გარკვეულწილად, დააკმაყოფილოს თავიანთი ვნებები. პიტერ დებრუჟი, კინოკრიტიკოსი თუკი გადახედავთ „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ რეიტინგების ისტორიას კინოაკადემიის საშუალებით, დაინახავთ, როგორ ვითარდებოდა ემილი ბრონტეს რომანის ეკრანული ინტერპრეტაციები – უმანკოდან თავხედურამდე. 1970 წლის ფილმმა, სადაც ჰითკლიფის როლს ტიმოთი დალტონი ასრულებდა, მიიღო G რეიტინგი, რაც ყველა მაყურებლისთვის მისაღებს ნიშნავს. ოცდაორი წლის შემდეგ, როდესაც ამ როლში რალფ ფაინსი მოგვევლინა, 1992 წლის ადაპტაციას PG რეიტინგი მიენიჭა. 2003 წლის MTV-სთვის შექმნილ ვერსიას, ახალგაზრდა მსახიობებითა და სკოლის გარემოთი (აშკარად „უგზო-უკვლოდის“ გავლენით), ოდნავ უფრო თამამი PG-13 რეიტინგი ჰქონდა. ახლა კი ემერალდ ფენელის ხორციელმა რეინტერპრეტაციამ მოიპოვა სრულფასოვანი R რეიტინგი. ლიტერატურული პურისტები შესაძლოა გააპროტესტონ, მაგრამ ფენელი იტაცებს ნაწარმოებში არსებულ ვნებიან ელემენტებს, რომლებიც ყოველთვის იყო იქ, თუმცა არასოდეს გამხდარა ექსპლიციტური, აძლიერებს იმას, რაც წლების განმავლობაში დიდწილად უპასუხოდ რჩებოდა: ფიზიკურ სურვილს, რა თქმა უნდა, მაგრამ ასევე გონებრივ თამაშებს, რომლითაც ძალაუფლება გადადის კეტრინ ერნშოუს („ბარბის“ ვარსკვლავი მარგო რობი) და ჰითკლიფს (ჯეიკობ ელორდი, ახლად „ფრანკენშტეინის“ გადაღებებიდან) შორის. ბორკილების ელემენტების გამოძახილით, ფილმი იწყება თოკის ჭრიალითა და რაღაც ორგანული სუნთქვის ხმით, და მიუხედავად იმისა, რომ ფენელი ხრიკს მიმართავს — გამოსახულება სულაც არ ემთხვევა იმას, რასაც წარმოიდგენთ — ის არსებითად ეროტიკულ მინიშნებას აგებს თავიდანვე. უნდა წავიკითხოთ ეს სცენა როგორც წინათამაში თუ ცუდის მომასწავებელი ნიშანი? რატომ არა ორივე? თუ „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ საშუალო სკოლაში შეისწავლეთ, ეს არ არის ისეთი კინოადაპტაცია, რომლის გაზიარებასაც თქვენი მე-10 კლასის მასწავლებელი გაკვეთილზე კომფორტულად იგრძნობდა. ფენელის ინტერპრეტაცია თამამი და მიმზიდველია, ეს ის თვისებებია, რომლებიც აუცილებლად შთააგონებს დამწყებ ახალგაზრდა მკითხველებს, თუმცა „ზალტბერნის“ რეჟისორი, როგორც მოსალოდნელია ასეთი გამორჩეული რეჟისორისგან, საკუთარ ხედვას ახვევს თავს საკულტო პერსონაჟებს. ემილი ბრონტეს დის, შარლოტას ნაწარმოებებთან შედარებით, ფენელის მიდგომა უფრო „ფართო სარგასოს ზღვას“ ჰგავს, ვიდრე „ჯეინ ეარს“: დახვეწილი ფანფიქცია, რომელიც ტკბება ამღვრეული მკერდით, ნესტიანი ხორცითა და უცნაური სექსით (ოღონდ არა კეტრინსა და ჰითკლიფს შორის). საკმარისზე მეტი ზრდილობიანი, რეპრესიული თხრობა არსებობდა ამ კლასიკური რომანტიკული ნაწარმოების, რომელიც ახალგაზრდა ქალზეა, რომელიც იორკშირის ჭაობებში აღიზარდა და გულს ღალატობს — განადგურების შიშით, ის კომფორტული ქორწინების ფინანსურ სტაბილურობას ირჩევს თავისი ველური სულისკვეთების სულისკვეთების ნაცვლად — და ამის გამო დიდხანს იტანჯება. ფენელის ხელში, ერნშოუს მამული, რომლისგანაც ნაწარმოებმა სათაური მიიღო, ისეთია, თითქოს ტიმ ბარტონს დაესიზმრა — საზარელი შავი ფერმის სახლი, დაკბილული კლდეების ფონზე, ქარისა და შტორმებისგან დაქანცული — მაშინ როცა თრაშკროს გრეინჯი (სადაც კეტრინის საქმრო, ედგარ ლინტონი ცხოვრობს) შესაძლოა „ამერიკული საშინელებათა ისტორიის“ გუნდს მოერთო, თავისი ხორცისფერი კედლებითა და სისხლისფერი იატაკით. ერთი მორგია, მეორე — ბორდელი. ჰითკლიფის მომენტალურად განტვირთვის შემდეგ, კეტრინს სხვა გზა არ აქვს, გარდა ლინტონზე დაქორწინებისა (შაზად ლატიფი, იმდენად ღირსეული, რომ მოსაწყენად გვეჩვენება), რათა არ დაჭკნეს და არ მოკვდეს სახლში, რომელიც მისმა უზნეო მამამ (მარტინ კლუნსი) თითქმის მთლიანად დაკარგა აზარტული თამაშების ვალების გამო. მრავალი წლის წინ, „ქველმოქმედების“ მოტივით, მისტერ ერნშოუმ სახლში მოიყვანა ბინძური, წერა-კითხვის უცოდინარი ქუჩის ბიჭი, რომელიც მისი ქალიშვილის „შინაური ცხოველი“ უნდა ყოფილიყო. სწორედ ახალგაზრდა კეტრინმა (შარლოტ მელინგტონი) დაარქვა მას ჰითკლიფი (ოუენ კუპერი). გოგონა აშკარად გათამამებულია, მაგრამ ასევე მტკიცედ დამოუკიდებელია, ის ამ თვისებას (პლუს ურყევი ერთგულებას) ჰითკლიფში ხედავს — იმ დონემდე, რომ საბოლოოდ აღიარებს: „ის უფრო მე ვარ, ვიდრე მე“. სამწუხაროა, რომ ამ აღიარების ერთადერთი ნაწილი, რომელიც ჰითკლიფმა მოისმინა (კეტრინსა და მის დიასახლის ნელის, ჰონგ ჩაუს შესრულებით, შორის პირად საუბარს უსმენდა), არის ის ნაწილი, სადაც ის ამბობს: „ჰითკლიფზე გათხოვება ახლა ჩემთვის დამამცირებელი იქნებოდა“. ყველა ვიზუალური ნიუანსიდან, რასაც ფენელი თავის თავს აძლევს, ჰითკლიფის წასვლა ყველაზე გამორჩეულია: ის ელორდის, წვერიან და მოღალატედ შექმნილს, აჩრდილავს მუქი ჟოლოსფერი ცის ფონზე. ის ერთდროულად გატეხილი და ამბოხებული ჩანს, სკარლეტ ო'ჰარას მსგავსად „ქარწაღებულების“ ანტრაქტის წინ. ეს სასაცილოდ გადამეტებული, მაგრამ დახვეწილია, ისეთი ინდულგენცია, რომელიც ზოგ მაყურებელს აჟიტირებს და ზოგს თვალებს ატრიალებინებს. ეს ასევე ყველაზე ნათელი მინიშნებაა ფენელის ნაწარმოების ოპერულ ინტერპრეტაციაზე, რომელიც თავის მუსიკალურ ეკვივალენტს ენტონი უილისის საუნდტრეკში და Charli xcx-ის რამდენიმე მტანჯველ-სასიყვარულო სიმღერაში პოულობს (რომელთაგანაც „Chains of Love“ ყველაზე ზუსტად გადმოსცემს ფილმის სადომაზოხისტურ ქვეტექსტს). ასეთ სიმაღლეებზე აყვანილი „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ რისკავს, რომ გააღიზიანოს ისინი, ვისთვისაც „ზალტბერნი“ ზედმეტი იყო. და მაინც, სწორედ ამას მოელიან A24-ისა და Neon-ის ფილმების სტილისტური გადაჭარბებით აღფრთოვანებული მაყურებლების თაობა დიდი ეკრანის გამოცდილებისგან. ისევე, როგორც სცენაში, სადაც ნელი კეტრინის კორსეტს მანამ უჭერს, სანამ მისი ნეკნები კინაღამ არ გატყდება...