რაფაელ მანუელმა შვიდი-რვა წელი დაუთმო თავისი სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმის, „ფილიპინანას“ განვითარებას. ფილმი მოზარდი გოგონას შესახებ არის, რომელიც მანილის ელიტარულ ქანთრი კლუბში მუშაობს – ეს წლებით ადრე მოხდა, სანამ HBO-ს „თეთრი ლოტუსი“ ფუფუნების კურორტების სატირას პრესტიჟული ტელევიზიის ოქროდ აქცევდა. „რა თქმა უნდა, მესმის შედარებები, რადგან „თეთრი ლოტუსი“ ერთ-ერთი უდიდესი სერიალია, მაგრამ არ ვიტყოდი, რომ ის ჩემზე პირდაპირ გავლენას ახდენს“, — უთხრა მანუელმა Variety-ს ფილმის ბერლინალეზე ევროპული პრემიერის წინ. „ვფიქრობ, ფორმალურად ისინი ძალიან, ძალიან განსხვავდებიან. ასევე, „თეთრი ლოტუსი“ ბევრად უფრო მეტად ეხება დასავლელ პროტაგონისტებს აღმოსავლეთში.“ ფილმმა სანდენსის კინოფესტივალზე კრეატიული ხედვისთვის სპეციალური ჟიურის ჯილდო მოიპოვა და ჩრდილოეთ ამერიკაში დისტრიბუციისთვის Kino Lorber-ის მიერ იქნა შეძენილი. მჩაგვრელი სიცხისა და გვალვის ფონზე, ნარატივი მიჰყვება იზაბელს, 17 წლის გოგონას ჩრდილოეთ რეგიონის სოფლიდან, რომელიც მანილის გარეუბანში მდებარე მაღალი კლასის ქანთრი კლუბში იწყებს მუშაობას. როგორც კი ახალმოსული შეისწავლის დაწესებულების უზადო ტერიტორიას, ის ხვდება ელიტარული კლიენტების სიმრავლეს — რომლებსაც კლუბის მორჩილი პერსონალი ემსახურება. როდესაც იზაბელი ცდილობს, დაკარგული გოლფის ჯოხი კლუბის პატრიარქალურ დირექტორს დაუბრუნოს, ის უფრო ღრმად აღწევს კურორტის შეზღუდულ ზონებში, სადაც ინსტიტუტის, ფილიპინებისა და საკუთარი ისტორიის ბნელ რეალობას ააშკარავებს. მანუელის მიდგომა ნარატიული სტრუქტურისადმი ლიტერატურულ და ფილოსოფიურ თეორიებს ეყრდნობა. „[კლოდ] ლევი-სტროსი — ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი მწერალი — ბევრს საუბრობს აზროვნების ორ ტიპზე: პოეტურ აზროვნებაზე და შემდეგ გრამატიკულ და სინთეზურ აზროვნებაზე. და ვფიქრობ, დღევანდელ მსოფლიოში ჩვენ გრამატიკასა და სინტაქსს ვანიჭებთ უპირატესობას პოეტურ აზროვნებაზე. ჩემთვის კი ძალიან საინტერესო იყო ისეთი ნარატივისა და სიუჟეტის განვითარება, რომელიც ორივეს აბალანსებს და რეალურად უფრო მეტ მნიშვნელობას ანიჭებს პოეტურ აზროვნებას“, — ამბობს ის. რეჟისორი კინემატოგრაფიაში სიცხადის ორ ტიპს განასხვავებს: „არსებობს ნარატიული და სიუჟეტური სიცხადე, მაგრამ არის ემოციური სიცხადეც. და ჩემთვის, ვფიქრობ, ემოციური სიცხადე ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია. იმიტომ, რომ, მაგალითად, ჰოლივუდურ ფილმში ყველაფერი ძალიან არის დამოკიდებული ნარატივსა და სიუჟეტზე. როგორც კი ერთ სიუჟეტურ წერტილს გამოტოვებ, ყველაფერი იშლება. მაშინ როდესაც, თუ უფრო მეტად ემოციურ სიცხადეზე გაამახვილებ ყურადღებას, მაშინ, მაშინაც კი, თუ ადამიანები გამოტოვებენ გარკვეულ სიუჟეტურ წერტილებს ან სხვა რამეებს, ისინი მაინც ძლიერად არიან ფილმში ჩართულნი, რადგან გასაგებია, რას გრძნობენ პერსონაჟები და რას გაგრძნობინებთ სამყარო.“ მანუელის აღმასრულებელი პროდიუსერი და მენტორი, ჩინელი ავტორი ჯია ჟანგკე, გადამწყვეტი აღმოჩნდა კინორეჟისორის მიდგომის ჩამოყალიბებაში. მანუელი Rolex Arts Initiative-ის ბოლო პროტეჟე იყო, სადაც ორი წელი გაატარა ჯიასთან მჭიდრო თანამშრომლობით. „ფილმში „მსოფლიო“ ჯია მოგვითხრობს ამბავს, სანამ ფონზე ქალაქი ინგრევა“, — ამბობს მანუელი. „მე რასაც ვცდილობ გოლფის მოედანთან მიმართებაში, ეს არის ფილიპინების ან მსოფლიოს წარსულის, აწმყოსა და მომავლის გადმოცემა, სწორედ დროისა და გარემოს ამ პარამეტრებში.“ კინემატოგრაფიული ტექნიკის მიღმა, მანუელი აფასებს გაფართოებული მენტორობიდან მიღებულ პირად შეხედულებებს. „ბევრი დრო გავატარე ჯიასთან გადაღებებსა და მონტაჟს შორის, და უბრალოდ ბევრი პირადი დრო გავატარე მასთან, რათა გამეგო მისი სამყარო და ის, თუ როგორ ცხოვრობს ის ყოველდღიურ ცხოვრებას კინოს მიღმა, რაზეც ჩვენ კინოს ვაკეთებთ. ჩვენ კინოს ვაკეთებთ ცხოვრებაზე და იმაზე, თუ როგორ ვცხოვრობთ ცხოვრებას და როგორ გვინდა ვიცხოვროთ.“ მანუელისთვის, გოლფის კლუბის გარემო კონკრეტულ მიზანს ემსახურება თანამედროვე ფილიპინების საზოგადოების შესწავლაში. „ვფიქრობ, უბრალოდ მინდოდა, ძალადობა უფრო მეტად გასაგები ყოფილიყო“, — ამბობს მანუელი. „სამწუხაროა ამის თქმა, მაგრამ თანამედროვე ფილიპინური კინოს უმეტესობა ეგზოტიზირებს სიღარიბესა და ძალადობას, რომელიც ჩემს ქვეყანაში არსებობს, იმდენად, რომ ვფიქრობ, ადვილია აუდიტორიისთვის, რომელიც სრულიად არ არის დაკავშირებული ამ გამოსახულ გარემოსთან, იგრძნოს, რომ ისინი არ არიან დამნაშავენი, ან არ აქვთ კავშირი იმ ძალადობასთან, რასაც ეკრანზე ხედავენ.“ მისი მიდგომა სისტემურ ძალადობას უფრო უნივერსალურ ჭრილში წარმოაჩენს. „ჩემი მიზანი იყო, ხელახლა განმესაზღვრა ეს ძალადობა და ის უფრო მეტად გასაგები გამეხადა უნივერსალური აუდიტორიისთვის და მესაუბრა იმაზე, რომ არ არის აუცილებელი იყო მკვლელი ან მოძალადე, რომ იყო ამ ტიპის ძალადობის თანამონაწილე, საკმარისია ჩუმად და პასიურად იცხოვრო არსებითად ძალადობრივ სისტემაში,“ — ამბობს ის. ფილმი იკვლევს ამბიციასა და კუთვნილებას შორის არსებულ დაძაბულობას მარტივი გადაწყვეტილებების შეთავაზების გარეშე. „ნამდვილად ვცდილობდი, პასუხები არ გამეცა, რადგან არ მაქვს არანაირი პასუხი“, — ამბობს ის. „ვფიქრობ, დღევანდელ მსოფლიოში ადვილია პესიმისტად დარჩენა და უმოქმედობის ხაფანგში ჩავარდნა, რომ ჩვენი ქმედებები არაფერს შეცვლის ყველა მოქმედი ძალის გამო. როგორც იზაბელი ფილმში, იმედი მაქვს, ადამიანებს შეახსენდებათ, რომ არ აქვს მნიშვნელობა, რამდენად მცირეა, უმცირეს ქმედებებსაც კი შეუძლიათ შექმნან რაღაც ახალი.“ როდესაც „ფილიპინანა“ ემზადება