შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ მას ან გაეცნოთ მის ნამუშევრებს. ის ყველგანაა – Upwork-ზე, YouTube-ზე, Spotify-ზე, SoundCloud-ზე, Collider-ზე, LinkedIn-ზე, Instagram-ზე. 2015 წლის შემდეგ ფილმებს უცნაური პრობლემა აქვთ: უამრავი შესანიშნავია, მაგრამ ცოტაა ისეთი, რომელიც სრულყოფილად იგრძნობა. იდეალური ფილმი არ ნიშნავს უნაკლოს წვრილმანების თვალსაზრისით; ეს ნიშნავს, რომ ვერცერთ მნიშვნელოვან ნაწილს ვერ ამოიღებ მთლიანობის დარღვევის გარეშე. სიუჟეტი მიზანმიმართულად ვითარდება, მსახიობობა ზუსტად ერგება ტონს, და დასასრული ერთადერთ გულწრფელ დასკვნას ჰგავს. არაფერი იკარგება, როდესაც ის ნამდვილად სრულყოფილია. ამიტომ, ეს სია არის ჩემს მიერ შერჩეული ფილმები, რომლებიც არამხოლოდ მომენტალურად შთაბეჭდილებას ახდენენ, არამედ გამძლეობასაც ინარჩუნებენ, როდესაც სცენებს თავში ხელახლა ათვალიერებთ. ისინი აკეთებენ მკაფიო არჩევანს, ერთგულნი რჩებიან მას და არასდროს გთხოვენ, რომ მოგეწონოთ. ისინი ხელახლა ყურებას იმსახურებენ, რადგან ოსტატობა და ამბავი მუდამ მახვილი რჩება. მოემზადეთ. ფილმი „ალქაჯი“ ოჯახს გადარჩენის ზღვარზე აყენებს და შემდეგ ართმევს მათ ყველაზე საჭირო რამეს: ნდობას. ხაფანგის გამკაცრებას ადრევე გრძნობ, მანამ, სანამ ვინმე სრულად აღიარებს, რა ხდება. ფილმი მიჰყვება თომასინს (ანია ტეილორ-ჯოი), რომელიც ხდება ზეწოლის წერტილი, რადგან სახლში ყოველი ეჭვი მისკენ მიემართება, და ბრალდებები ისევე გადარჩენის ტაქტიკას ჰგავს, როგორც სისასტიკეს. მთელი ამ ხნის განმავლობაში, ეს ფილმი აგროვებს მცირე ინციდენტებს, რომელთა გარკვევა არავის შეუძლია. „ალქაჯს“ სრულყოფილს ხდის ის, თუ როგორ არასდროს არღვევს ის საკუთარ წესებს. უილიამი (რალფ ინესონი) მუდმივად ირჩევს სიამაყეს უსაფრთხოების ნაცვლად, თანმიმდევრულად, ხოლო ქეთრინი (ქეით დიკი) მწუხარებიდან ფიქსაციაზე გადადის ერთი ცრუ ნაბიჯის გარეშე. როდესაც ოჯახის არჩევანი საბოლოოდ კუთხეში აყენებს თომასინს, „ალქაჯი“ იზოლაციის, შიმშილისა და შიშის ლოგიკურ დასასრულს მიმართავს. მომწონს, რომ ის დისციპლინირებული რჩება. ეს ფილმი არის ოსტატობის გაკვეთილი იმის შესახებ, თუ როგორ გახადოს დრო საფრთხედ, რომელთანაც მოლაპარაკებას ვერ შეძლებ. და მიუხედავად იმისა, რომ ბევრ ადამიანს, რომლებიც კრისტოფერ ნოლანისგან დიდ სანახაობას ელოდნენ, ის მოსაწყენად ეჩვენა პირველი გამოსვლისას, ის უკეთესი ხდება სახლში ხელახლა ყურებისას. „დანკერკი“ საომარ ზეწოლას ხმელეთზე, ზღვაზე და ჰაერში ყოფს, და თითოეულ ძაფს განსხვავებული სახის პანიკა აქვს: მიზანში ამოღების მოლოდინი, ადამიანებთან მისვლა სანამ გვიან არ არის, და საწვავისა და სიმაღლის საკმარისად დიდი ხნით შენარჩუნება, რომ რამეს ჰქონდეს მნიშვნელობა. ტომი (ფიონ უაიტჰედი) დაწერილია როგორც ბავშვი, რომელიც ერთ პრაქტიკულ არჩევანს მეორეზე აკეთებს. შემდეგ არის მისტერ დოუსონი (მარკ რაილანსი) და ფარიერი (ტომ ჰარდი), რომლებიც ორ სხვადასხვა სახის სტაბილურობას გვთავაზობენ, არცერთი მათგანი სენტიმენტალური არაა. ნოლანი გაიძულებთ თვალყური ადევნოთ სივრცეს, მანძილს და ვარიანტებს, თითქოს იქ ხართ, და ფილმი არასდროს გთხოვთ, რომ აღფრთოვანდეთ ამით. „დანკერკი“ სრულყოფილია, რადგან სტრუქტურას ემოციად აქცევს ემოციის გამოცხადების გარეშე. „პარაზიტის“ გახსნის სცენა იმდენად სუფთაა, რომ თითქმის ვერ ამჩნევთ მის სიმკვეთრეს: ერთი ოჯახი სიღარიბის პრობლემას თავსატეხის მსგავსად, ნაბიჯ-ნაბიჯ აგვარებს, და გეგმა მუშაობს მანამ, სანამ წარმატება თავის საფრთხეებს არ შექმნის. „პარაზიტი“ მიჰყვება კი-ვუს (ჩოი ვუ-შიკი), როდესაც ის პარკების ოჯახში შედის, და დაძაბულობა იზრდება, რადგან ყოველი გამარჯვება დამოკიდებულია იმაზე, რომ არავინ არ შეადაროს ინფორმაცია. სიცრუეს შენარჩუნება სჭირდება, და ფილმი მუდმივად აჩვენებს ამ შენარჩუნების ღირებულებას. წვიმის სცენა ათწლეულის ერთ-ერთი ყველაზე სასტიკად ეფექტური შემობრუნებაა, რადგან ეს არის წმინდა შედეგი, რომელიც სიუჟეტის მეშვეობით მიიღწევა. კი-ჯუნგი (პარკ სო-დამი) საიდუმლო იარაღია, რადგან ის იმპროვიზაციას ხელოვნებად აქცევს, და ამბავი მუდმივად აჯილდოებს მის თავდაჯერებულობას, სანამ ის არ შეჩერდება. დამალული სარდაფის ძაფი ფილმს შუაზე ტეხავს, და ამბავი ცხადყოფს, თუ რა იმალებოდა ყოველთვის. ეს ხდება მაშინ, როდესაც ფილმი უარს ამბობს ახსნა-განმარტებებზე და მაინც გაძლევთ ყველაფერს, რაც გჭირდებათ. „შეშლილი მაქსი: მრისხანების გზა“ თქვენ მოძრაობაში გითრევთ და ფსონებს მუდმივად ზრდის არჩევანითა და სანახაობით. ის მიჰყვება იმპერატორ ფურიოსას (შარლიზ ტერონი), რომელიც დევნას მორალური წონის მქონე მისიად აქცევს, და ფილმი დაძაბული რჩება, რადგან მის გეგმას ყოველ გაჩერებაზე აქვს მკაფიო ჩავარდნის წერტილები. შემდეგ არის მაქს როკატანსკი (ტომ ჰარდი), რომელიც მთელ ამბავს წებოსავით აერთიანებს. მისი პერსონაჟი მუშაობს, რადგან ის გამოიყენება როგორც ინსტრუმენტი, მოწმე და შემდეგ მონაწილე, რადგან ნდობა ნელ-ნელა შესაძლებელი ხდება. უკვდავი ჯო (ჰიუ ქეის-ბირნი), ბოროტმოქმედი, შემზარავი რჩება, რადგან ფილმი აჩვენებს, თუ როგორ ფუნქციონირებს მისი კონტროლის სისტემა, და არა მხოლოდ ის, რომ ის ცუდია. ამას სრულყოფილს ხდის ის, თუ რამდენად თანმიმდევრულია ის სრული სიჩქარით: გეოგრაფია, განზრახვა, პერსონაჟების გადაწყვეტილებები, ყველაფერი იკითხება, ყველაფერი ესკალაციაა. მისი გაგრძელება-პრიკველი, „ფურიოსა: შეშლილი მაქსის საგა“, რომელიც 2024 წელს გამოვიდა, ისეთივე კარგი აღმოჩნდა. „ბლეიდ რანერი 2049“ მიჰყვება კ.-ს (რაიან გოსლინგი), როდესაც ის იწყებს ძაფის გაშლას, რომელიც არ უნდა არსებობდეს, და ყოველი ახალი ფაქტი ცვლის მის წარმოდგენას საკუთარ თავზე. იდენტობა სიუჟეტის ცენტრალური ნაწილი ხდება, რადგან გამოძიება წყვეტს საქმის ირგვლივ ტრიალს და იმაზე გადადის, აქვს თუ არა მის სიცოცხლეს აზრი პროგრამირების მიღმა. ოფიცერი ჯოში (რობინ რაიტი) ფსონებს სისტემის ლოგიკაში ინარჩუნებს, ხოლო ლუვი (სილვია ჰუკსი) ამბავს უმოწყალო აღმსრულებელს სძენს, რომელსაც შემზარავობისთვის თეატრალურობა არ სჭირდება. საუკეთესო ნაწილი? ფილმი გიზიდავთ იმითაც, რომ მასში ორიგინალური „ბლეიდ რანერის“ ვარსკვლავი, ჰარისონ ფორდიც მონაწილეობს.