ალფრედ ჰიჩკოკის მიერ დატოვებული მემკვიდრეობის შეფასება ფრაზით „მემკვიდრეობა დატოვა“, უბრალოდ არასაკმარისია. ტერმინი „ჰიჩკოკისეული“ კულტურულ ლექსიკონში უმიზეზოდ არ არსებობს; ძაბულობის ოსტატის განსხვავებული სტილი თითქმის ერთი საუკუნეა უამრავ ფილმში იჟღინთება. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი სხვადასხვა სამყაროში მოღვაწეობდნენ, რეი ბრედბერი მსგავსად გავლენიანი ფიგურაა. მისი ხედვარე იდეებისა და მახვილგონივრული, პოეტურად ჰუმანისტური სიტყვის ოსტატობისთვის პატივსაცემი ლიტერატურული გიგანტის შვიდ ათწლეულიან კარიერაში არაერთი გამორჩეული შედევრი შეიქმნა (ბედის ირონიით, ჰიჩკოკის მეგობარმა, ფრანსუა ტრიუფომ, გადაიღო „ფარენჰაიტი 451“-ის პირველი კინოადაპტაცია). პოპულარობის ზენიტში ჰიჩკოკმა თავისი მორბიდული იუმორი პატარა ეკრანზეც გაავრცელა სერიალით „ალფრედ ჰიჩკოკი წარმოადგენს“, ანთოლოგიური სერიალით, რომელიც მან შექმნა, წაიყვანა და პერიოდულად თავადაც რეჟისორობდა. 1985-დან 1994 წლამდე, ბრედბერიმაც მოკიდა ხელი სატელევიზიო პროდუქციას, როდესაც ის წერდა და მიუძღვებოდა „რეი ბრედბერის თეატრს“. იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენად ცნობადია მისი სახელი და რამდენად ზუსტად გადმოსცემს ის ბრედბერის ჟანრულად მრავალფეროვან ნამუშევრებს, HBO-ს ეს ექვსსეზონიანი ორიგინალი სერიალი გაუგებრად ნაკლებად შეფასებულია, კულტური კლასიკის სფეროშიც კი. და, განზრახ თუ არა, მას „ალფრედ ჰიჩკოკის წარმოადგენს“-თან ერთი მომხიბვლელი სტილისტური მახასიათებელი აქვს. „რეი ბრედბერის თეატრი“ მიჰყვება ადრეული ანთოლოგიური პროდუქციის მიერ დადგენილ სტანდარტულ ფორმატსა და წინაპირობას. „ალფრედ ჰიჩკოკის წარმოადგენს“-თან შედარებით, რომელიც ან ორიგინალურ, ზურგში გასაყინავ თავგადასავლებს ქმნის, ან შთაგონებას იღებს სხვადასხვა ნოველებიდან (ფაქტობრივად, ის ბრედბერის ხუთ მოთხრობასაც ეხება), „რეი ბრედბერის თეატრი“ ერთ-ერთი იშვიათი ანთოლოგიური სერიალია, რომელიც მხოლოდ ერთ ავტორზეა ორიენტირებული. ის დრამატიზირებს ბრედბერის 65 მოთხრობას — მრავალჟანრულ კრებულს, რომელიც მოიცავს სპეკულაციურ, სამეცნიერო ფანტასტიკის, საშინელებათა, მისტიკის, ფენტეზისა და დისტოპიის ჟანრებს, და 400-ზე მეტ ნაწარმოებს აერთიანებს. ბონუსად, სერიალში ათობით ნაცნობი სახე მონაწილეობს, მათ შორის ჯეფ გოლდბლუმი, დრიუ ბერიმორი, იუჯინ ლევი, პიტერ ო’ტული, უილიამ შეტნერი, შელლი დიუვალი და ლესლი ნილსენი. რაც შეეხება მის კავშირს „ალფრედ ჰიჩკოკის წარმოადგენს“-თან, ეს კავშირი საწყის ტიტრებშია. ჰიჩკოკის სილუეტირებული ფორმა ცვლის მისი ცნობილად გამორჩეული პროფილის ფანქრით შესრულებულ ნახატს. ამის შემდეგ, თავად ოსტატი მაყურებლებს თითოეული ეპიზოდისთვის სპეციალური წინასიტყვაობით ესალმება. „რეი ბრედბერის თეატრის“ ტიტრები კი სახელოვანი მწერლის ლიფტით ასვლას გვიჩვენებს საკუთარ სახლის ოფისში; საოცრად გადატვირთული ოთახის ყოველი ინჩი სავსეა მისი ფურცლებით, ბლოკნოტებითა და საყვარელი წვრილმანებით. როდესაც ბრედბერის ნარაცია ამ სუვენირებს — ზოგი უწყინარს, ზოგი უნიკალურს — მის შთაგონებად ასახელებს, ის თავის სამუშაო მაგიდასთან ჯდება და აცხადებს: „არასოდეს ვიცი, სად წამიყვანს შემდეგი [ისტორია].“ ეს დამაკავშირებელი მეთოდი მუდმივად ეფექტურია, მიუხედავად იმისა, ბრედბერია, ჰიჩკოკი თუ „ბინდის ზონის“ როდ სერლინგი, რომელიც მუდმივად ცვალებადი ნარატიული ფსონებისთვის სახელმძღვანელო ხაზს უზრუნველყოფს. ბრედბერის შემთხვევაში, მისი მისასალმებელი ნაცნობობა ინტრიგას აღძრავს, მაყურებელს მომავალი თავგადასავლებისთვის მოსამზადებლად იწვევს და უტყუარ ნდობას მატებს იმას, რომ მისი ეპიკური ისტორიები სანდო ხელშია. ეს თვითკმარი საგები სხვადასხვა გარემოში ვითარდება, კოშმარული გარეუბნებიდან, უცნაურ პატარა ქალაქებამდე, ალტერნატიულ რეალობებამდე და შორეულ მომავალამდე. მოქნილი ატმოსფერო კომედიური ხასიათისა და ბავშვური გაკვირვების ნაპერწკლებს აპარებს, მაგრამ უმეტესობა მაინც ბრედბერის სტილშია: ცერებრალური, ეგზისტენციალური, სიურრეალისტური და ტრაგიკულად წინასწარმეტყველური. მაშინაც კი, როდესაც ბუნდოვანი შედეგები ინტერპრეტაციის საშუალებას იძლევა, მისი გამაფრთხილებელი ისტორიებისადმი მიდრეკილება ხმამაღლა და ნათლად ჟღერს. ბრედბერის ნამუშევრები მომხიბვლელია, რადგან ის ფოკუსირებულია იმ ინდივიდების ფსიქოლოგიაზე, რომლებიც ამ ფანტასტიკურ, შემზარავ გარემოებებში არიან მოხვედრილნი. იქნება ეს წიგნის თუ ვიზუალური ფორმით, მისი გამოგონებები ეფუძნება ისტორიულ ნიმუშებს, სოციალურ ნორმებსა და რუტინულ ქცევებს — ჩვენს საჭიროებებს, სურვილებს, ღირსებებს, მანკიერებებს, ცრურწმენებსა და დიქოტომიებს. ყოველი ეპიზოდი უნივერსალურ ემოციებს, როგორიცაა სიყვარული, ნოსტალგია, მარტოობა, სიბრაზე, ტრავმა და სიკვდილის შიში, უპირისპირებს სერიულ მკვლელებს, აჩრდილებს, დროში მოგზაურობას, ხელოვნური ინტელექტის რეპლიკებს, დინოზავრებს, უცხოპლანეტელთა შემოჭრებს და კოსმოსურ კვლევებს. ისევ ვერ ვივიწყებ იმ „თეთრ შობას“. ოპტიმისტური განკურნების ან გამოწვევადი გადარჩენის ყოველ შემთხვევას მოსდევს შედეგები, როდესაც ჰუბრისის ნებისმიერი ფორმა — სიხარბე, დაუცველობა, ფანატიზმი — უკონტროლოდ რჩება. როდესაც მდიდარი კოლონიზატორები წარსულიდან სწავლაზე უარს ამბობენ, ან როდესაც გამოგონებები ჩვენს საღ აზრს ასწრებს, შედეგები გარდაუვლად დამანგრეველია: სამოქალაქო უფლებების დარღვევები, შეუზღუდავი სამთავრობო ცენზურა და ჩვენი იდენტობის, ემპათიისა და თავისუფალი ნების დაკარგვა ტექნოლოგიაზე ყოვლისმომცველი დამოკიდებულების გამო. პედანტიზმის გარეშე, ბრედბერი ასახავს ზნეობრივ სპექტრს, სიკეთიდან ბოროტებამდე და მათ შორის არსებულ ყოველ ბუნდოვან კვეთაზე. მიუხედავად მისი თემატური თუ სიტუაციური მიმზიდველობისა, ბრედბერის ფანტაზია სრულად არის გამოვლენილი „რეი ბრედბერის თეატრის“ განმავლობაში. მას არ აქვს შეზღუდვები, გარდა დადგენილი ხანგრძლივობისა (20-დან 30 წუთამდე) და მოკრძალებული ბიუჯეტისა. ეს უკანასკნელი სერიალს მოძველებულ და „პულპურ“ ატმოსფეროს სძენს; დაბალი საწარმოო ღირებულება ზოგიერთ შემთხვევაში მომხიბვლელია.