„რეიზი“ და მისი უგულებელყოფილები: ფილმები, რომლებსაც ეს „ანტი-ჯილდო“ ყველაზე მეტად ეკუთვნოდა

1981 წელს მსოფლიო პირველად გაეცნო „ოქროს ჟოლოს“ დაჯილდოებას, რომელიც უკეთ ცნობილია, როგორც „რეიზი“. ჯილდოები, რომლებიც კინოინდუსტრიის საუკეთესო ნამუშევრებს აღნიშნავდნენ, ათწლეულების მანძილზე არსებობდა, მაგრამ დაჯილდოების ცერემონია, რომელსაც კინოს ყველაზე ცუდი ნიმუშებისთვის უნდა გადაეცა ჯილდოები? ასეთი იდეა, ყოველ შემთხვევაში, ასეთი მასშტაბით, პრაქტიკულად უპრეცედენტო იყო. თუმცა, დღის ბოლოს, „რეიზი“ კინოინდუსტრიის კიდევ ერთი დაჯილდოებაა, რაც ნიშნავს, რომ ისიც ისეთივე ხარვეზების მსხვერპლია, როგორც მისი კოლეგები. მაგალითად, „უგულებელყოფა“ – შემთხვევები, როდესაც საშინელ ფილმს, რომელიც იმსახურებდა „რეიზის“ ნომინაციას, ის არ მიუღია. ათწლეულების განმავლობაში არაერთი ასეთი შემთხვევა ყოფილა, მსახიობებიდან, რომლებმაც სამარცხვინო შესრულება აჩვენეს და სათანადო კრიტიკა არ მიიღეს, ლეგენდარულად საზარელ ფილმებამდე, რომლებმაც საერთოდ ვერც კი მოიპოვეს ერთი ნომინაციაც კი. უდავოა, რომ დისნეის ობსესია ძველი ანიმაციური კლასიკის თანამედროვე ლაივ-ექშენ ფორმატში გადაღებით წლების წინ მოსაწყენი გახდა – თუკი ის ოდესმე საერთოდ იყო სიახლე. „თაგვის სახლის“ (The House of Mouse - დისნეის მეტსახელი) უახლესი „მცდელობები“ სულ უფრო და უფრო ყოველგვარ გულსა და სულს მოკლებული ჩანს, და ეს კრიტიკულ წერტილამდე მივიდა „ფიფქიას“ შემთხვევაში. კინოს საშინელი მარკეტინგული კამპანიის განზე გადადებითაც კი, და იმ აშკარა „მიმოხილვების დაბომბვის“ იგნორირებითაც, რომელიც მას ონლაინში გამოსვლისთანავე შეეხო, ძნელია უარყო, რომ გალ გადოტის შესრულება საკულტო ბოროტი დედოფლის როლში საუკეთესო შემთხვევაში სასაცილოა. არსებობს რამდენიმე მიზეზი, თუ რატომ ჩამოუვარდა ეს რიმეიქი ორიგინალს, მათ შორის ყველაზე მთავარია ის ფაქტი, რომ დისნეის პირველი ბოროტმოქმედი უნდა შეესრულებინა მსახიობს, რომლის მეტყველება და მანერები ისეთივე ხისტია, როგორც ის საღერღელი, რომელმაც ავრორა დააძინა. ჰოლივუდი ბოლო დროს ზედმეტად ძვირადღირებული ჩავარდნების შექმნითაა შეპყრობილი და ყველა იმ უსულო ფილმიდან, რომელთა ბიუჯეტმა 200 მილიონ დოლარს გადააჭარბა, „ვარსკვლავური ომები: სქაიუოკერის აღზევება“ – ოდესმე გადაღებული ყველაზე ძვირადღირებული ფილმი, რომლის ბიუჯეტიც ნახევარ მილიარდ დოლარს აღწევდა – ერთ-ერთი ყველაზე აღმაშფოთებელია. „ვარსკვლავური ომების“ ყველა ფანი, მათ შორის ისეთებიც, რომლებიც უკვე იმედგაცრუებული იყვნენ დისნეის გაგრძელებების ტრილოგიით, იმედოვნებდნენ, რომ სქაიუოკერების საგა დამაკმაყოფილებელ დასასრულს იპოვიდა. ეს იმედი ამაო გამოდგა. „სქაიუოკერის აღზევება“ არა მხოლოდ „რეიზის“ არცერთ ნომინაციაზე არ იყო წარდგენილი, არამედ ის „ოსკარებზეც“ კი წარადგინეს. არცერთი გონიერი ადამიანი არ მოიქცევა ისე, თითქოს მისი რომელიმე შესრულება ნამდვილად „რეიზის“ ღირსია, მაგრამ „ყველაზე ცუდი ფილმისა“ და „სცენარის“ ნომინაციები ნამდვილად ეკუთვნოდა. უაზრო სიუჟეტიდან დაწყებული, იმ მრავალი გამაღიზიანებელი გზით დამთავრებული, რომლითაც ფილმმა გააფუჭა ფრენჩაიზის ლორი, 2010-იან წლებში ძალიან ცოტა გიგანტური კინო-კატასტროფა გვინახავს. კინოსთან დაკავშირებით ყველაზე ცუდზე საუბარი არასოდეს სრულდება უვე ბოლზე საუბრის გარეშე, და სწორედ ამიტომ აქვს ამ ცნობილ რეჟისორს ხუთი „ყველაზე ცუდი რეჟისორის“ „რეიზის“ ნომინაცია. ერთ-ერთი მათგანი მან ვიდეო თამაშების სერია „მარტო სიბნელში“ (Alone in the Dark) საშინელი ადაპტაციისთვის მიიღო, და ფილმი იმდენად ცუდია, რომ აბსურდია, რომ მას „ყველაზე ცუდი ფილმისა“ და „სცენარის“ ნომინაციებიც არ მიუღია. ის ოდესმე გადაღებული ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი სამოქმედო ფილმია, არაკომპეტენტური პრაქტიკულად ყველა წარმოსადგენი თვალსაზრისით. სიუჟეტს აზრი თითქმის არ აქვს, მაგრამ საშინლად მოსაწყენია, მოქმედება ისეთივე ამაღელვებელია, როგორც საღებავის გაშრობის ყურება, და განათება იმდენად ცუდია, რომ ძლივს ხედავთ რამეს – თუმცა, ამის სურვილიც არ გექნებოდათ. ეს ისეთი დაბალი დონის ნამუშევარია, რამაც ვიდეო თამაშების კინო-ადაპტაციებს ასე დიდი ხნის განმავლობაში ცუდი რეპუტაცია შეუქმნა. ადვილი მისახვედრია, რომ დისნეის 2020-იან წლებში საერთოდ არ უმართლებს, და ეს ათწლეულის დასაწყისიდანვე დაიწყო. COVID-19 პანდემიის შუაგულში, „თაგვის სახლმა“ (დისნეიმ) კენეთ ბრანას „არტემის ფაული“ გამოუშვა, რომელიც ირლანდიელი ავტორის, ოუენ კოლფერის 2001 წლის რომანს ეფუძნებოდა. ის შეურაცხყოფაა როგორც თავისი საწყისი მასალისთვის, ისე ზოგადად მსოფლიოსთვის. ის უდავოდ 2020-იანი წლების ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი ფილმია ყველა წარმოსადგენი თვალსაზრისით, მიუხედავად მისი პატივსაცემი რეჟისორისა და ვარსკვლავური შემადგენლობისა. მას არ მიუღია „რეიზის“ არცერთი ნომინაცია, თუმცა პრაქტიკულად ყველა მათგანს იმსახურებდა. შესრულებები საშინელია, ვიზუალი ისეთი შეგრძნებას ტოვებს, თითქოს მაყურებლის თვალებს განუწყვეტლივ ესხმიან თავს, სიუჟეტი მოსაწყენია და ნელი ტემპით ვითარდება, და მთლიანად ნამუშევარი იმდენად ქაოტურია, რომ მისით დაინტერესება საერთოდ შეუძლებელია. აკირა ტორიამას მანგას სერიის და მასზე დაფუძნებული ლეგენდარული ანიმეს ფანებს სძულთ მისი არსებობის შეხსენება, მაგრამ, სამწუხაროდ, ყოველ ჯერზე, როდესაც ბოლო 40 წლის ყველაზე ცუდ ფილმებზე ვსაუბრობთ, „დრაკონის მარგალიტი: ევოლუცია“ (Dragonball Evolution) უნდა ვახსენოთ. IMDb-ზე 10-დან 2.5 და Letterboxd-ზე 5-დან 0.9 საშინელი რეიტინგებით, ის ერთ-ერთი ყველაზე საყოველთაოდ მოძულებული ფილმია ორივე პლატფორმაზე. ნებისმიერი ნომინაცია ნამდვილად დასაფასებელი იქნებოდა; იქნება ეს უხარისხო სცენარისთვის, საშუალოზე დაბალი დონის მსახიობობისთვის, საშინელი რეჟისურისთვის, თუ სასურველია, მთლიანად ფილმისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი მოულოდნელი კომერციული ჩავარდნა იყო, ის საერთოდ არ ყოფილა „შეუმჩნეველი“ გამოშვება, ამიტომ თითქმის დაუჯერებელია, რომ მას „რეიზის“ არცერთი ნომინაცია არ მიუღია. ნებისმიერი ნამდვილად დასაფასებელი იქნებოდა, იქნება ეს უხარისხო სცენარისთვის თუ საშუალოზე დაბალი დონის მსახიობობისთვის.