არსებობს მრავალი ისტორია რეჟისორებზე, რომლებიც მსახიობებთან „ფსიქოლოგიურ თამაშებს“ თამაშობენ მათგან იდეალური შესრულების მისაღწევად. ხანდახან ეს სახალისოა, მაგრამ ნამდვილად არ იმსახურებს აღნიშვნას. ხშირად მახსენდება 21 წლის შირლი მაკლეინი, რომელიც ალფრედ ჰიჩკოკისგან ბუნდოვან მითითებებს იღებდა, როდესაც ფილმში „უბედურება ჰარისთან“ (The Trouble with Harry) მისი სამსახიობო დებიუტი შედგა. ჰიჩკოკი, რომელიც ცნობილი იყო იმით, რომ მსახიობებს (შესაძლოა, ხუმრობით) „საქონელს“ უწოდებდა, უკმაყოფილო იყო ახალგაზრდა მსახიობის მიერ ქალის განსახიერებით, რომელსაც სჯეროდა, რომ მან შესაძლოა მოკლა თავისი ყოფილი ქმარი. მან მაკლეინს ასეთი საიდუმლოებით მოცული რჩევა მისცა: „ნამდვილი საჭრელი, მოხუცი გოგო“ (Genuine chopper, old girl). მაკლეინი დაბნეული იყო მანამ, სანამ მისმა პარტნიორმა, ჯონ ფორსაითმა, არ ურჩია, მოეძებნა სიტყვების „ნამდვილი“ (genuine) და „საჭრელი“ (chopper) სინონიმები. მაკლეინმა საბოლოოდ გაშიფრა ჰიჩკოკის მითითება: „ნამდვილი ცული“ (Real axe). 2012 წელს The A.V. Club-თან ინტერვიუში მაკლეინმა თქვა: „[ჰიჩკოკმა] გააქტიურა თქვენი საიდუმლოების გრძნობა, მაგრამ ის შეიძლება იყოს სასტიკი.“ გასაოცარია, რომ არსებობს უფრო უარესი ისტორიებიც. მაგალითად, ვერნერ ჰერცოგმა ერთხელ პისტოლეტი დაუმიზნა თავის არასტაბილურ ვარსკვლავს, კლაუს კინსკის, ფილმის „აგირე, ღვთის რისხვა“ (Aguirre, Wrath of God) გადაღებებზე, როდესაც ეს უკანასკნელი წარმოების შეწყვეტით იმუქრებოდა და თქვა, რომ თვითმკვლელობა-მკვლელობას განახორციელებდა, თუ კინსკი გადასაღებ მოედანზე არ დაბრუნდებოდა. სადღაც ამ უკიდურესობებს შორის არის ოლივერ სტოუნის მოპყრობა მაიკლ დუგლასის მიმართ ფილმზე „უოლ სტრიტი“ (Wall Street). ოლივერ სტოუნი არის ვნებიანი ადამიანი. ის ვიეტნამის ომში მსახურობდა (რის ტრავმამაც შთააგონა, შეექმნა ტრილოგია კონფლიქტის შესახებ, მათ შორის „ოცეული“ (Platoon), რომელმაც „საუკეთესო სურათის“ ოსკარი მოიპოვა) და უშიშრად გამოთქვამს თავის აზრს. თავისი კინემატოგრაფიული ძალების პიკზე (1986-1999 წლები) ის ურთულეს თემებს ეჭიდებოდა პირველი კლასის გუნდთან ერთად (აღსანიშნავია ოპერატორი რობერტ რიჩარდსონი) და თავის მსახიობებს მისი ინტენსივობისთვის გათანაბრებას სთხოვდა. და როცა გრძნობდა, რომ ისინი არ აკმაყოფილებდნენ მის მოთხოვნებს, ის „თავში უძვრებოდა“ მათ. კიდევ ერთხელ ვიმეორებ, მე ამ მიდგომას ვერ ვიტან — მაგრამ დუგლასის შემთხვევაში, შესაძლოა, სწორედ ამან მოუტანა მსახიობს ოსკარი. 2026 წლის TCM კლასიკური კინოფესტივალზე ფილმ „უოლ სტრიტის“ ჩვენებაზე დასწრებისას, დუგლასმა გაიხსენა, როგორ მისცა სტოუნმა მას შემაშფოთებელი შენიშვნა მისი, როგორც თავხედი ბროკერის გორდონ გეკოს, განსახიერებასთან დაკავშირებით. „კარგით, ჩვენ გადაღებების მეორე კვირას ვასრულებდით“, – თქვა მან, „და ჩემს კარზე დააკაკუნეს. „ჰეი, მაიკ, ოლივერია. შეიძლება შემოვალ?“ მე ვამბობ: „კი, მოდი შემოდი.“ ის შემოდის ტრეილერში და ჯდება. მეუბნება: „კარგად ხარ?“ ვუთხარი: „კი, კარგად ვარ.““ სწორედ მაშინ დასცხო სტოუნმა. „[ის ეკითხება:] „ნარკოტიკებს იღებ?“ ვუთხარი: „არა, ნარკოტიკებს არ ვიღებ.“ და მან თქვა: „რადგან ისე გამოიყურები, თითქოს ცხოვრებაში არასდროს გითამაშია.““ სტოუნმა მოუწოდა დუგლასს, გადაეხედა გადაღებული მასალისთვის (dailies), რისი გაკეთებაც ვარსკვლავს არ უყვარდა, რადგან მისი პროდიუსერული ინსტინქტი ამოქმედდებოდა და დაინახავდა, რომელი დუბლები არ იყო გამოსადეგი, მაგრამ მან დაუჯერა თავის რეჟისორს. რაც მან აღმოაჩინა, განგაშის მიზეზი სულაც არ იყო. „და მე ვუყურებ მათ მართლაც გულდასმით და კრიტიკულად, და ისინი საკმაოდ კარგად მეჩვენებოდა. ამიტომ სულ ვამბობდი: „ვფიქრობ, ეს საკმაოდ კარგია,“ და [სტოუნმა თქვა]: „კი, ასეა, არა?““ დუგლასი სწრაფად მიხვდა. სტოუნი შეგნებულად აღიზიანებდა თავის ვარსკვლავს, რათა მისგან უფრო მძაფრი შესრულება მიეღო. „ის მზად იყო, რომ ამ ფილმის დარჩენილი ნაწილის განმავლობაში მისი სიძულვილი მქონოდა, რათა ეს პატარა დამატებითი ბიძგი მიეღო“, – თქვა დუგლასმა. 38 წლის შემდეგ მას წყენა არ აქვს სტოუნის მიმართ მისი „ვიეტნამური მენტალიტეტის“ ტაქტიკის გამო. რატომ უნდა ჰქონოდა? მისმა საკულტო განსახიერებამ უოლ სტრიტის მოთამაშისა, რომელიც სიხარბის სახარებას ქადაგებს, მას ოსკარის დაჯილდოებაზე საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ჯილდო მოუტანა.