რობერტ დიუვალი 95 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მათთვის, ვინც კინოს სიყვარულით გაიზარდა, მსახიობთა შესრულებას სწავლობდა და მეგობრებთან ერთად ფილმებიდან ციტატებს იმეორებდა, დიუვალი არ იყო უბრალოდ კიდევ ერთი დიდი მსახიობი. ის ერთ-ერთი სვეტი იყო – ისეთი შემსრულებელი, რომელიც თავისი გამოჩენით ყველა ფილმს უფრო რეალისტურს ხდიდა. მისმა მეუღლემ, ლუსიანა დიუვალმა დაადასტურა, რომ რობერტი მშვიდად გარდაიცვალა სახლში, ვირჯინიის შტატის ქალაქ მიდლბურგში, 15 თებერვალს, სიყვარულითა და კომფორტით გარემოცული. მან დატოვა 100-ზე მეტი კინო და სატელევიზიო ნამუშევარი, ერთი ოსკარი, მრავალი ოსკარის ნომინაცია და შემოქმედება, რომელმაც ექვსი ათწლეულის განმავლობაში ამერიკული კინოს განსაზღვრაში უდიდესი როლი ითამაშა. დიუვალი დაიბადა 1931 წლის 5 იანვარს სან-დიეგოში, კალიფორნიაში, თუმცა ძირითადად ანაპოლისში, მერილენდში გაიზარდა. მისი მამა აშშ-ის საზღვაო ძალების კონტრადმირალი იყო. დრამის განხრით განათლების მიღების შემდეგ და აშშ-ის არმიაში ხანმოკლე სამსახურის შემდეგ, მან თავის გატაცებას ნიუ-იორკში გაჰყვა. იქ ის სწავლობდა ლეგენდარულ სამსახიობო მასწავლებელ სენფორდ მეისნერთან Neighborhood Playhouse-ში. მისი თანაკლასელები იყვნენ დასტინ ჰოფმანი, ჯინ ჰეკმენი და ჯეიმს კაანი. მხოლოდ ეს ფაქტიც კი კინოს ისტორიის ცალკე თავს წარმოადგენს. დიუვალმა ერთხელ აღიარა, რომ მსახიობობის გარდა „ყველაფერში საშინელი იყო“. ამის წარმოდგენა თითქმის სასაცილოა, თუ გავითვალისწინებთ, თუ რა ბუნებრივად ახერხებდა ის ყველა როლის მორგებას. მისი ადრეული წლები სცენასა და ტელევიზიაში გაატარა, გამოჩნდა ისეთ სერიალებში, როგორებიცაა „ბინდის ზონა“ (The Twilight Zone), „გარე საზღვრები“ (The Outer Limits), „ხელშეუხებელნი“ (The Untouchables) და „ალფრედ ჰიჩკოკი წარმოგიდგენთ“ (Alfred Hitchcock Presents). მან თავისი ოსტატობა ნაბიჯ-ნაბიჯ, ეპიზოდ-ეპიზ, შესრულება-შესრულებით განავითარა. შემდეგ შედგა მისი კინოდებიუტი, ბუ რედლის როლში ფილმში „მოკალი ჯაფარა“ (To Kill a Mockingbird). ეს იყო მცირე როლი ძალიან ცოტა სიტყვით, მაგრამ მან წარუშლელი შთაბეჭდილება დატოვა. რა თქმა უნდა, კინომოყვარულთა უმრავლესობისთვის დიუვალის სახელი სამუდამოდ „ნათლიას“ დაუკავშირდება. ფრენსის ფორდ კოპოლამ ის ტომ ჰეიგენის, კორლეონეების ოჯახის ერთგული კონსილიერის როლზე მიიწვია. დიუვალმა კრიმინალური კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი პერსონაჟი შექმნა. მან ეს როლი „ნათლია II“-შიც შეასრულა, ხოლო მისი შესრულებისთვის პირველ ფილმში მან პირველი ოსკარის ნომინაცია მიიღო. ჰეიგენი არ იყო ყველაზე ხმაურიანი ადამიანი ოთახში. მას არც სჭირდებოდა ასეთი ყოფილიყო. დიუვალმა ის ინტელექტითა და თავშეკავებით განასახიერა, და ეს ყოფნა სცენის დასრულების შემდეგ დიდხანს რჩებოდა მაყურებლის მეხსიერებაში. კოპოლასთან მისი თანამშრომლობა გაგრძელდა ფილმში „აპოკალიფსი ახლა“ (Apocalypse Now), სადაც მან ლეიტენანტი პოლკოვნიკი კილგორი განასახიერა. ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე დაუვიწყარი მეორეხარისხოვანი როლი, რომელიც ოდესმე კინოეკრანზე გამოჩენილა, და რა თქმა უნდა, ციტატა, რომელიც კინოს ისტორიაში იცოცხლებს: „მიყვარს დილით ნაპალმის სუნი.“ ამ როლმა მას ოსკარის კიდევ ერთი ნომინაცია მოუტანა და დაამტკიცა, თუ რამდენად ფართო იყო მისი სამსახიობო დიაპაზონი. მას შეეძლო ყოფილიყო ინტენსიური, ქარიზმატული, დამაშინებელი, ან თუნდაც ბნელად იუმორისტული – ყველაფერი ერთდროულად. „აპოკალიფსი ახლა“-ს იმავე წელს, დიუვალმა ითამაშა ფილმში „დიდი სანტინი“ (The Great Santini) ლეიტენანტი პოლკოვნიკი „ბულ“ მიჩუმის, მკაცრი, ღრმად ნაკლიანი მამის როლში. ამ შესრულებამ მას კიდევ ერთი ოსკარის ნომინაცია მოუტანა და აჩვენა, თუ როგორ შეეძლო რთულ ემოციურ ტერიტორიებში შეღწევა მაყურებლის დაკარგვის გარეშე. ამას მოჰყვა მისი შემზარავი გარდასახვა ფილმში „ქსელი“ (Network), დაუნდობელი ტელევიზიის აღმასრულებელი ფრენკ ჰეკეტის როლში, კიდევ ერთი ნამუშევარი, რომელმაც აჩვენა, თუ რამდენად ადვილად შეეძლო მას სცენის კონტროლი. შემდეგ იყო „ნაზი გულმოწყალება“ (Tender Mercies). 1984 წელს დიუვალმა ოსკარი მოიპოვა საუკეთესო მსახიობი მამაკაცისთვის, ქანთრი მომღერალ მაკ სლეჯის განსახიერებისთვის. ეს რჩება მის ერთ-ერთ ყველაზე გულწრფელ შესრულებად. ამ ფილმში არ არის სპექტაკლი; ის გამოსყიდვაზე, რწმენაზე და მიზნის ხელახლა პოვნაზეა. დიუვალმა ის პატიოსნებითა და თავშეკავებით განასახიერა, და ამან მას ინდუსტრიის უმაღლესი ჯილდო მოუტანა. ის კმაყოფილი არ იყო მხოლოდ მსახიობობით. ფილმში „მოციქული“ (The Apostle), მან დაწერა სცენარი, გადაიღო და მთავარი როლი შეასრულა ღრმად პირადულ ისტორიაში, რამაც მას ოსკარის კიდევ ერთი ნომინაცია მოუტანა საუკეთესო მსახიობი მამაკაცისთვის. მანამდე მას გადაღებული ჰქონდა დოკუმენტური ფილმები „ჩვენ არ ვართ ჯეტ-სეტი“ (We’re Not The Jet Set) და „ანჯელო, ჩემო სიყვარულო“ (Angelo My Love), და ის განაგრძობდა შემოქმედებითი რისკების გაწევას მთელი კარიერის განმავლობაში. მოგვიანებით მან ოსკარის ნომინაციები მიიღო ფილმებისთვის „სამოქალაქო სარჩელი“ (A Civil Action) და „მოსამართლე“ (The Judge), რითაც დაამტკიცა, რომ მისი კარიერის ათწლეულების შემდეგაც კი, ის თავისი შესაძლებლობების პიკზე იყო. ტელევიზიაში მან ერთ-ერთი დიდებული მცირე ეკრანის შესრულება შექმნა ოგასტუს „გას“ მაკრეის როლში სერიალში „მარტოხელა მტრედი“ (Lonesome Dove), სადაც ის საოცარი იყო. ასევე ძალიან მომწონს ის ფილმში „გაქცევა 60 წამში“ (Gone in 60 Seconds)! ლუსიანა დიუვალმა გულწრფელი პატივი მიაგო, რომელიც სრულყოფილად ასახავს, თუ ვინ იყო რობერტი: „მსოფლიოსთვის ის ოსკაროსანი მსახიობი, რეჟისორი, მთხრობელი იყო. ჩემთვის ის უბრალოდ ყველაფერი იყო. მისი გატაცება თავისი ხელობით მხოლოდ პერსონაჟებისადმი ღრმა სიყვარულს, კარგ სადილსა და საუბრის ხელოვნებას შეედრებოდა. „თავისი მრავალი როლიდან თითოეულში ბობმა ყველაფერი მისცა პერსონაჟებს და ადამიანის სულის სიმართლეს, რომელსაც ისინი წარმოადგენდნენ. ამით მან ყველასთვის დატოვა რაღაც მარადიული და დაუვიწყარი. მადლობა ბობისადმი წლების განმავლობაში გამოვლენილი მხარდაჭერისთვის და ამ დროისა და კონფიდენციალურობისთვის, რომელსაც გვაძლევთ, რათა აღვნიშნოთ ის მოგონებები, რომლებიც მან დატოვა.“ მისი სურვილის თანახმად, ოფიციალური სამგლოვიარო ცერემონია არ გაიმართება. ამის ნაცვლად, ოჯახი გულშემატკივრებს მოუწოდებს, პატივი მიაგონ მას კარგი ფილმის ყურებით, მეგობრებთან ერთად სუფრასთან საინტერესო ისტორიის მოყოლით, ან სოფლად გასეირნებით.