რობერტ დიუვალის სპორტული ფილმები: რომელია საუკეთესო?

შვიდ ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში გაშლილ თავის ბრწყინვალე კარიერაში, რობერტ დიუვალმა თითქმის ყველა ჟანრი მოიცვა, მაგრამ რომელია მისი საუკეთესო სპორტული ფილმი? ეკრანებზე გამოჩენიდან, ჯერ კიდევ 1962 წლის ფილმში „მოკალი ჯაფარა“, დიუვალი სწრაფად გახდა ახალი ჰოლივუდის ეპოქის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობადი დრამატული ვარსკვლავი. ისეთ ფილმებში შესრულებულმა როლებმა, როგორიცაა „ნათლია“, მისი ადგილი კინოს სამეფო ოჯახში გაამყარა. ოსკარის შვიდგზის ნომინანტი ცნობილი იყო თავისი რეალისტური პერსონაჟებით, რადგან ის ყოველთვის საკუთარ თავსაც დებდა როლებში. ის 1970-იანი წლების თითქმის ყველა კლასიკურ ფილმში გამოჩნდა, მაგრამ მომდევნო ათწლეულებშიც დიდი წარმატებით სარგებლობდა. ის ასოცირდებოდა კრიმინალურ დრამებსა და ვესტერნებთან, მაგრამ სპორტულ ფილმებშიც გასაოცრად ხშირად ჩნდებოდა. იქნება ეს მწვრთნელის, მფლობელის, გმირის თუ ბოროტმოქმედის როლი, დიუვალი განსაკუთრებულად შეეფერებოდა სპორტული კინოს მაღალ დრამატიზმს. მან მარტივი სცენარები ნამდვილ კლასიკად აქცია და თავისი მოქნილობა კომედიებსა და უფრო სერიოზულ ფილმებშიც გამოავლინა. მიუხედავად იმისა, რომ სპორტული ფილმები ლეგენდის მუდმივი მემკვიდრეობა არ იქნება, ჟანრზე მისი გავლენა უდავოა. გოლფის ფილმები ხშირად ცდილობენ თამაშის სიმარტივისა და მნიშვნელობის გადმოცემას, მაგრამ „შვიდი დღე უტოპიაში“ იმ ყველაფერში იკარგება, რისი თქმაც სურს. პროფესიონალ გოლფისტს საზოგადოებრივი კრახი ემართება და ტეხასის მიყრუებულ ქალაქში აღმოჩნდება, სადაც ცხოვრებისეულ გაკვეთილებს სწავლობს. წვრილად დაფარული რელიგიური გზავნილი არაფერს მატებს ფილმის საერთო შთაბეჭდილებას. ყოფილი გოლფისტის, ჯონი კროუფორდის როლში, რობერტ დიუვალი მცირე ძალისხმევას დებს შესრულებაში. „შვიდი დღე უტოპიაში“ იტანჯება ხელოვნური სცენარითა და კლიშეების სიჭარბით. სპორტული ფილმები, სავარაუდოდ, უბრალო და გულუბრყვილო უნდა იყოს, მაგრამ არასოდეს მოსაწყენი. რაც ყველაზე უარესია, ფილმი კლიფჰენჯერით მთავრდება, რომელიც მაყურებელს ვებსაიტზე გადამისამართებას სთავაზობს. 1977 წლის დავიწყებული სპორტული ბიოგრაფიული ფილმი, „უდიდესი“, ცდილობს და ვერ ახერხებს თავისი თემის სრული მასშტაბის ასახვას. მუჰამედ ალი თავის თავს თამაშობს ფილმში, რომელიც ალის ცხოვრებას ასახავს 1960-დან 1974 წლის ლეგენდარულ „ჩხუბი ჯუნგლებში“ ბრძოლამდე. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი შემოსავლიანი იყო, „უდიდესს“ აკლია ის ნაპერწკალი, რომელიც ალის რეალურ ცხოვრებაში გააჩნდა. რობერტ დიუვალი ჩნდება ბილ მაკდონალდის როლში, ბინძური პრომოუტერი, რომელიც ბრძოლის წინ ალის ემუქრება. მისი შესრულება ძლიერია, მაგრამ დანარჩენი მოსაწყენია. ალი სამწუხაროდ არასწორად იყო შერჩეული როლზე და არ ჰქონდა სამსახიობო ოსტატობა, რომ საკუთარი ცხოვრების დრამა გადმოეცა. გარდა ამისა, ფილმი უმეტესად უგულებელყოფს ალის პიროვნების ყველაზე საინტერესო ასპექტებს მოკრივის რინგს მიღმა. რობერტ დიუვალს მხოლოდ მცირე როლი აქვს „12 ძლევამოსილ ობოლში“, მაგრამ, ყოველგვარი შეფასებით, ეს ღირსეული საფეხბურთო ფილმია. ფილმი მოგვითხრობს რასტი რასელის ნამდვილ ამბავს, კაცის, რომელიც დიდი დეპრესიის დროს ბავშვთა სახლის საფეხბურთო გუნდს ავარჯიშებს. ძლიერი სამსახიობო ანსამბლითა და მომხიბვლელი ნამდვილი ამბით, ფილმმა შესაბამისად საშუალო შეფასებები მიიღო. კამეოში დიუვალი ასრულებს მეისონ ჰოუკის როლს, კაცის, რომელიც აფინანსებს საფეხბურთო გუნდს, რომელიც ფილმის სიუჟეტის ცენტრშია. თავისი ტექსტების იმპროვიზაციისას, დიუვალი ჩვეულ ფორმაშია. რაც შეეხება ფილმის დანარჩენ ნაწილს, „12 ძლევამოსილი ობოლი“ სრულყოფილად ხელმისაწვდომი დრამაა, რომელიც უფრო მეტ აქცენტს აკეთებს ნამდვილ ამბავზე, ვიდრე ფეხბურთის დეტალებზე. „დიდებისკენ სწრაფვა“ ერთ-ერთი იყო მრავალი საფეხბურთო ფილმიდან, რომელიც ახალი ათასწლეულის მიჯნაზე გამოვიდა და ის საკმაოდ შეუფასებელია. გუნდის გადასარჩენად სასოწარკვეთილი მწვრთნელი ხელს აწერს ცუდრეპუტაციიან ვარსკვლავს, რომელიც ამჟამად მის ქალიშვილზეა დაქორწინებული. მიუხედავად იმისა, რომ ეს არის ფილმი შოტლანდიურ ფეხბურთზე, „დიდებისკენ სწრაფვა“ ძალიან ამერიკული ფილმია. შესაფერისად მკაცრი რობერტ დიუვალი ძლიერ შესრულებას აჩვენებს მწვრთნელ გორდონ მაკლეოდის როლში და კარგად მუშაობს თანავარსკვლავ ელისონ „ელი“ მაკკოისტთან (რეალური ცხოვრების ფეხბურთის ვარსკვლავი). ფილმი სავსეა ანსამბლის ძლიერი შესრულებებით და მასში აშკარად იგრძნობა ფეხბურთისადმი გატაცება. ის არ არის სრულყოფილი, მაგრამ „დიდებისკენ სწრაფვა“ სანახავია ფეხბურთის მოყვარულთათვის. მიუხედავად იმისა, რომ ცუდი შეფასებები მიიღო, „ფეხის დარტყმა და ყვირილი“ სინამდვილეში უილ ფერელის ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმია. ჰიპერ-კონკურენტული საბავშვო ფეხბურთის მწვრთნელი გადაწყვეტილია დაამარცხოს მეტოქე გუნდი, რომელსაც მისი დომინანტი მამა ავარჯიშებს. „ფეხის დარტყმა და ყვირილი“ შეიცავს განზრახ უხეში იუმორის იმ ნაკადს, რომელიც 2000-იანი წლების დასაწყისში გავრცელებული იყო, მაგრამ ფერელის შესრულება მას განსაკუთრებულს ხდის. ფილმი დასცინის სპორტული დრამების ბევრ კლიშეს და ყოველთვის სასაცილოა ფერელის საკუთარი თავის დამცინავი ხილვა. ბაკის როლში, რობერტ დიუვალი ფერელის ანტიკვარული მოქმედებების სრულყოფილი საპირისპიროა. გამოშვებიდან ორი ათწლეულის გასვლის შემდეგ, „ფეხის დარტყმა და ყვირილის“ რეტროსპექტული მიმოხილვები, როგორც ჩანს, უკეთ ესმის, რისკენაც მიდიოდა ეს სპორტული კომედია. მიუხედავად იმისა, რომ მთავარ როლში ადამ სენდლერი მონაწილეობდა, Netflix-ის ორიგინალურმა ფილმმა „ფუსფუსი“ (Hustle) რატომღაც შეუმჩნეველი დარჩა. სენდლერი თამაშობს გაჭირვებული კალათბურთის სკაუტის როლს, რომელიც აღმოაჩენს საერთაშორისო პერსპექტიულ მოთამაშეს, რომლის დატრაფილებაც სასოწარკვეთილად სურს. სენდლერის რეალური ცხოვრების კალათბურთის სიყვარული გადმოედინება ამ დრამედიაში და „ფუსფუსი“ თანაბრად იუმორისტული და ნედლია. რობერტ დიუვალი ჩნდება „76ers“-ის მფლობელის, რექს მერიკის როლში, და ის ძირითადად აქ არის სახელის ღირებულების შესატანად. დიუვალის სერიოზული წვლილის გარეშეც კი, ფილმის ანსამბლი განსაკუთრებით ძლიერია. „ფუსფუსი“ ამაღელვებელი და მიმზიდველი სპორტული ფილმია.